211. தருமியுடன் ஒரு உரையாடல் தொடங்குகிறது... நண்பன்

--------------------------------------------------------------------
நண்பன் என்னோடு ஓர் உரையாடலாக அவரது ப்ளாக்கில் இட்ட பதிவின் நகல் இது. அசல் அங்கே இருக்கிறது. பின்னூட்டம் இட விளைவோர் அங்கேயே இடுவதுதான் முறையாக இருக்கும் என்பதால் இப்பதிவில் இப்போதைக்கு பின்னூட்ட வசதியை நிறுத்தி வைத்துள்ளேன்.
--------------------------------------------------------------------


இனி நண்பன் ....



எங்காவது ஒரு புள்ளியில் இருந்து தொடங்க வேண்டியது தானே?

தருமிக்கு பதில் சொல்வதாக நான் வாக்களித்திருந்தது குறித்து தான் இந்த சிந்தனகைள். வெறுமனே அவர் கேட்ட ஆயிஷாவின் வயது எத்தனை என்பதற்கான பதிலாக மட்டும் இல்லாமல், அவர் பொதுவில் வைத்த கேள்விகளுக்கும் சேர்த்து பதில் சொல்லலாமே என்று தான் யோசனை. ஆனால், அவருக்குப் பதில் சொல்லுமுன், அவர் எத்தகைய மனிதர் என்பதற்காக அவர் எழுதிய பல பதிவுகளையும் வாசிக்க வேண்டியதாயிற்று.

Is he a proclaimed atheist ?

அப்படித்தானோ?

மதவிமர்சனங்கள் நிறையச் செய்தார் என்பதால், இறை நம்பிக்கை அற்றவர் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா? நான் அவரை ஒரு atheist என்று சொன்ன பொழுது அதை அவர் மறுக்கவில்லை. அதனால், அவரை ஒரு இறை மறுப்பாளர் என்று ஏற்றுக் கொண்டே உரையாடலாம்.

எதையும் விமர்சிக்கும் பொழுது, உள்ளிருந்து கொண்டே விமர்சனங்களை வைப்பது சற்று சிரமமானது - காரணம், தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுவது மட்டுமல்லை, துரோகி என பட்டமும் கொடுக்கப்படலாம். மௌனமாக இருந்தால் கூட அத்தகைய சாத்தியங்கள் உண்டு என புரிந்து கொண்டேன். சரி, இனி பேசியே பட்டம் வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்ததும் தான், மீண்டும் எழுதவே ஒரு ஆர்வம் வந்தது.

ஆனால், பாருங்கள், இறை மறுப்பாளன் என்று சொல்லிக் கொண்டால், இந்தப் பிரச்னைகள் எதுவுமில்லை அல்லவா? மதங்களை எந்த மன உறுத்தலுமின்றி, எளிதாக விமர்சிக்கலாம். மதங்களுக்குரிய சில விநோத குணங்களை, நியாயப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை. எந்த ஒரு பலவீனமான கொள்கையையும் தூக்கிப் பிடிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. எல்லாம் சரி தான்?

ஆனால், ஒவ்வொரு மனிதனும் மதத்துடன் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறானோ, இல்லையோ, சில நற்பண்புகளைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் கிடையாது இல்லையா? அல்லது இறை மறுப்பாளர்களுக்கு, நற்பண்பு கொண்டவர்களாக இருப்பதினின்றும் விலக்கம் கோருகிறீர்களா? இல்லையென்று நினைக்கிறேன். அடிப்படை பண்புகளும், மனித மதிப்பீடுகளும், மதம் சார்ந்தவை அல்ல, அவை அடிப்படை மனித பண்பின் கூறுகள் என்பதை இருவரும் ஏற்றுக் கொண்டதாக வைத்துக் கொள்ளலாம்.

சரி, இப்பொழுது சொல்லுங்கள் - நீங்கள் ஒரு புதிய மதத்தை நிருவ முயற்சிக்கவில்லையா? இறைவன் இருக்கிறான் என்று ஒரு சாரார் சொல்லும் பொழுது, நீங்கள் இறைவன் இல்லை என்று கூறி, அதையே ஒரு வழிமுறையாக, வாழ்க்கைப்பயணத்திற்கான வழியாக முன் வைக்கும் பொழுது, எந்த மதங்களின் பயணப் பாதைகள் தவறானது என்று விமர்சிக்கிறீர்களோ, அந்த மதங்களுக்கு மாற்றாக நீங்கள் வைக்கும் நாத்திகமும், ஒரு நடைமுறை மதமாக உருமாறி விடும் என்பதை நீங்கள் மறுக்க முடியாது, இல்லையா?.

இறைவன் இருக்கிறான் என்ற பாதையில் - மதங்களின் பாதையில் - கிடக்கும் கழிவுகளை மட்டும் காட்டுகிறீர்கள். மனிதன் புழங்கும் எந்த ஒரு இடத்திலும், கழிவுகளும், தானாகவே வந்து சேர்ந்துவிடும் என்பது நடைமுறை. அவற்றைத் தவிர்த்து விட்டு, இலக்கை நோக்கிப் பாருங்கள் - நீங்கள், நான், மற்ற மனிதர்கள் - உயிர்கள் என அனைவரும் நன்றி தெரிவிக்க வேண்டிய ஒருவன் இருப்பான் - இறைவனாக. ஆனால், அவனே இல்லை என்று கூறிவிட்ட பின்பு, உங்கள் பாதை எங்கே போகிறது, யாருக்காக பயணம், என்பதையெல்லாம் இறை மறுப்பாளர்கள் தான் சொல்ல வேண்டும்.

இவ்வாறு புதிதாக நீங்கள் செல்லவிருக்கும் பாதையில், பரிசுத்தங்கள் மட்டுமே நிறைந்திருக்கும் என்று சொல்ல முயற்சிக்க வேண்டாம். முதலில் அங்கே கிடக்கும் நாற்றமடிக்கும் கழிவு - சுயநலம். தான் தன் வாழ்க்கை என்று தன்னைச் சுற்றி மட்டுமே பார்வைகளை நிறுத்திக் கொள்வது தான் முதலில் நிகழும். சமூக மதிப்பீடுகள் அனைத்தும் இரண்டாம் இடம் தான். சரி, விவாதம் இதை நோக்கிப் போக வேண்டாம். இதைக் குறிப்பிடக் காரணம் - மதங்கள் என்பது, முறைப்படியாக வடிவமைக்கப்பட்ட பயணப்பாதை. அதை மறுக்கும் பொழுது, அதை மறுப்பவர்கள், புதிதாக ஒரு பாதையை வடிவமைத்துத் தருகிறார்கள் - இலக்கற்ற, சுயதேவைகளே வழி நடத்திச் செல்லும் ஒரு பாதை. அதுவும் ஒரு பாதை என்ற வகையில், நிறுவனப்படுத்தப்பட்டு, ஒரு மதமாக மாறி விடுகிறதே தவிர, வேறெதுவும் சாதித்து விடுவதில்லை.

இதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம் -

கம்யூனிஸ்ட்டுகள்.

தமிழக கழகங்கள் (செல்லும் பாதை.)

ஆனால், நீங்கள் முன் வைக்கும் பாதை இவை எல்லாவற்றையும் விட உன்னதமாயிருக்கும். மேற்கொண்டு சொல்லுங்கள் - உங்கள் பாதை எது, எவ்வாறு இருக்கும் என்று!!!

இந்த இறைவன் உண்டா, இல்லையா, என்ற கேள்விகள் எப்பொழுதுமே, நியாயமாக சிந்திக்கக் கூடிய மனித மனதில் எழாமல் இருக்காது. அந்த விதத்தில், உங்கள் மனதில் எழும், எழுந்த சிந்தனைகள் என் மனதிலும் எழுந்திருந்திருக்கின்றன. இதைப் பற்றிய தர்க்கங்கள் என்னுள்ளும் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. அதை நான் ஒரு கவிதையாகக் கூட எழுதி இருந்தேன் -2003ஆம் வருடத்தில், திசைகள் இதழில் வெளிவந்திருக்கிறது. பின்னர் மற்ற தளங்களிலும் அதை எழுதி இருக்கிறேன் - இறுதியாக, வலைப்பூவிலும் எழுதி வைத்தேன் - ஜூன் 10, 2005ல். நீங்கள் மதங்கள் குறித்து எழுப்பிய கேள்விகள் அனைத்தும், தனி மனிதன், தான் அதை அனுஷ்டிக்கும் முறையில் எழக்கூடிய தவறுகளையும், தர்க்க ரீதியாக, சில குறைபாடுகளும் தான்

ஆனால், அதற்கு மாற்றாக நீங்கள் வைக்கும் பாதை, மிக மிக ஆபத்தானது, இல்லையா? இறைவனை மறந்து விட்டு, மனிதனாகிய என்னைத் துதி, என்று கோரிக்கை வைக்கும் ஆபத்துகள் நிறைந்த பாதையில் அல்லவா, எங்களைப் பயணம் செய்ய அழைக்கிறீர்கள், இல்லையா?

கொஞ்சம் விளக்குங்கள்.

அதற்குள், நான் 4 வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதிய கவிதை இதோ:


கடவுளைக் காட்டு......


கடவுளைக் காட்டு
என்று ஒரு போர் -
நண்பர்களுக்குள்...


நம்பிக்கையின்
எல்லையில் நிற்கிறார்
கடவுள்.


நம்பிக்கைகள்
உண்டாவது
முயற்சியால்!


முயற்சிக்க வேண்டுமே
ஓர் மனதின்
சிந்தனை -
அங்கே
கடவுளின் வாசம்....


சிந்தனை எழுவது
என் தலையில் -
மூளையின்
மெல்லிய திசுக்களில்....


திசுக்கள்
துடித்தால் தான்
சிந்தனை.


ஓர் துடிப்பை
தூண்டியவர்
கடவுள்...

துடிப்பது
உண்டானது
பிறப்பின்
நியதி.


பிறப்பிற்கு
நியதி
வைத்தவன் யார்?
அவர் தானே -
கடவுள்?


கடவுளைக் காட்டு
என்ற போரின் விவாதம்
சூடாக தொடர்ந்தது
நண்பர்களுக்குள்.


பக்கத்து பள்ளியில்
இறைவணக்கப் பிரார்த்தனை -
'என் மதம் எனக்கு....
உன் மதம் உனக்கு...'


இது உரையாடலின் துவக்கம் தான்... நீளும்.

பின்னூட்டங்கள் தெளிவாக எழுதிய பொருளைப் பற்றி மட்டும் இருக்கட்டும். தனி மனிதர்களைத் தாக்கும் ஊடகமாக என் வலைத் தளம் அமையாது என்பதை மீண்டும் ஒரு முறை நண்பர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறேன்.

பண்புடன் எழுதுங்கள்.

அன்புடன்
நண்பன்.

----------------------------------------------------------------------


நண்பன் என்னோடு ஓர் உரையாடலாக அவரது ப்ளாக்கில் இட்ட பதிவின் நகல் இது. அசல் அங்கே இருக்கிறது. பின்னூட்டம் இட விளைவோர் அங்கேயே இடுவதுதான் முறையாக இருக்கும் என்பதால் இப்பதிவில் இப்போதைக்கு பின்னூட்டங்களை அனுமதிப்பதாக இல்லை. ஆயினும் அங்கு இடப்படும் பின்னூட்டங்களை இங்கே நானே தொடர்ந்து இட்டு வருவேன் - copy & paste மூலம்.
26.06.2007 - இன்று பின்னூட்டப் பெட்டியை திறந்தாகி விட்டது.

----------------------------------------------------------------------

210. (இஸ்லாம்) சுல்தானுக்கு மட்டும் ... அல்ல

சுல்தானுக்கு மட்டும் ... அல்ல

சுல்தான் அவர்களின் "பகுத்தறிவு தீர்ப்பளிக்கட்டும்" என்ற பதிவொன்றின் பின்னூட்டப் பகுதியில் நான் கேட்ட சில கேள்விகளுக்காக மூன்று தனிப் பதிவுகள் மூலம் மிகவும் பொறுமையாகவும், விளக்கமாகவும், தன்மையாகவும் பதிலளித்துள்ளார். காலம் மிகவும் தாமதித்து அவரது பதில்களின் மேல் எழும் என் கேள்விகளை இப்பதிவில் இட்டுள்ளேன். அவர் ஏற்கென்வே பதிலாக எழுதிய மூன்று பதிவுகளின் தொடுப்பு இவை:

1.தருமி ஐயாவின் வினாக்களுக்கு என் விளக்கங்கள் (பகுதி-1)
2.தருமி ஐயாவின் வினாக்களுக்கு என் விளக்கங்கள் (பகுதி-2)
3.தருமி ஐயாவின் வினாக்களுக்கு என் விளக்கங்கள் கடைசி பகுதி

முதல் கேள்வி:
//வன்முறைக்கும் துவேசத்துக்கும் இங்கே இடமேயில்லை. இது உங்கள் (சுல்தான்) கருத்து.
எனது கேள்வி:
ஹ்ல்ரத் அலீ (ரலி): "உலகினில் ஏற்படுகின்ற குழப்பங்களுக்குத் தீர்வு காண அல்லாஹ்வின் வேதந்தான் சிறந்த வழி. ...(தன் அறிவைக்கொண்டு) பெருமையடிக்கிறவன் இதனை (அமல் படுத்தாமல்) விட்டு விட்டால், அல்லாஹ் அவனைத் துண்டு துண்டாக ஆக்கிவிடுவான்."

உங்களது வார்த்தைகளுக்கும், இந்த மேற்கோளுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் ஏன்?//

சுல்தானின் பதில்: - //முஸ்லீம்கள் தங்களிடையே ஏற்படும் எல்லா பிணக்குகளுக்கும் பூசல்களுக்கும் தீர்வை, அடிப்படையான குர்ஆனைக் கொண்டே பெறச் சொல்கின்றனர். அவ்வாறு தீர்ப்பளிக்காவிட்டால் மக்கள் சிதறுண்டு விடுவார்கள். அதனால் அவ்வாறு தீர்ப்பளிக்காதவர்கள் இறப்பிற்கு பின்னுள்ள மறுமை வாழ்வில் இறைவனால் தண்டிக்கப்படுவார்கள் (நொறுக்கப்படுவார்கள்) என்று எச்சரிக்கிறார்கள்.//
ஏற்கெனவே சொன்னது போலவே இது இறைவன் - மனிதர்கள் நடுவில் உள்ள வன்முறைதானே? அவர்கள் அல்லாவை நம்புபவர்களோ, இல்லை, மற்றையோரோ யாராயிருப்பினும், அது இந்த பிறவிக்குரியதாயினும் இல்லை மறுமை வாழ்விலாயினும் இந்த வசனத்தில் உள்ள வன்முறையைப் பற்றிதான் நான் பேசினேன். அதுவும் நீங்கள் சொல்லிய "வன்முறைக்கும் துவேசத்துக்கும் இங்கே இடமேயில்லை" என்ற கூற்றுக்கு முழுமையாக எதிராக இருப்பது பற்றித்தான் என் கேள்வி..

இரண்டாம் கேள்வி:
////"அது அல்லாத (வேறு கிரந்தத்)தில் நேர்வழியைத் தேடுபவரை வழிதவறச் செய்து விடுவான்." இஸ்லாத்தில் எவ்வித நிர்பந்தமுமில்லை என்பதும் இதன் அடிப்படைகளில் ஒன்று.//

இதற்குரிய தங்கள் விளக்கம் எனக்குப் பொருத்தமானதாய் தோன்றவில்லை. "பல கிரந்தங்களில் நேர்வழியைத் தேடும் ஒருவனால் வழி தவறத்தான் முடியுமே ஒழிய..."..சரி...மனிதன் தேடும்போது நீங்கள் சொல்வது போலவே வழிதவறுவான என்று சொன்னால் பிரிந்துகொள்ள முடியும்; ஆனால் கடவுளே "...(வேறு கிரந்தத்)தில் நேர்வழியைத் தேடுபவரை வழிதவறச் செய்து விடுவான்" என்பது (god himself would MISLEAD some one who tries to find his own way to god) சரியாகவா இருக்கிறது.
இதற்குப் பதிலாகத்தான் "my Q is based on the VIOLENCE in the words. whether it is aimed at fidels or infidels it is a very violent statement - a divine violence towards human beings.
a god need and should not bother whether a man reaches him through path A or B ... man should reach him, that is all what it should be. " என்று பின்னூட்டத்தில் கேட்டிருந்தேன்.


மூன்றாம் கேள்வி:
3. //"மனிதனுக்கு மேலாக சர்வ வல்லமை பொருந்திய ஒரு சக்தி உண்டென்று பகுத்தறிவு சொல்கிறது"
இந்தக் கூற்று எனக்குத் தவறாகத்தெரிகிறதே. பொதுவாக பகுத்தறிவு சொல்கின்றது என்று எதை ஒன்றையும் குறிப்பிடுவது தவறாக ஆகிவிடும் என்று நினைக்கிறேன். ஆளாளுக்கு மாறுபடக்கூடிய விஷயமாக பார்க்கிறேன்.//

மிக அழகாக பல உதாரணங்கள் கொடுத்துள்ளீர்கள். அண்ட சராசரத்தையும், நம் உடல் உறுப்புகளின் தொழில் நேர்த்தி பற்றியும் எழுதியுள்ளீர்கள். இத்தனை உதாரணங்கள் கூடத் தேவையில்லை. ஒரு சின்ன பூவை எடுத்து அதன் அழகை, மணத்தை, மென்மையை, அமைப்பின் நேர்த்தியைப் பார்த்தாலே போதும்; நீங்கள் சொன்ன பிரமிப்பு ஏற்பட்டுவிடும்.

இத்தகைய பிரமிப்புகளைப் பார்க்கும் கடவுள் நம்பிக்கையளர் உடனே, ஆஹா! என்னே கடவுளின் "திறமை" என்று சொல்வது இயல்பே! ஆனால் என்னைப் போன்ற கடவுள் மறுப்பாளனுக்கு நிறைய வேறு கேள்விகள் பதில்கள். பதில்கள் இல்லாவிட்டாலும் கேள்விகள் எங்களுக்கு நிறையவே உண்டு. நான் அடிக்கடி சொல்வது - இத்தகையக் பிரமிப்புகளால் எழும் கேள்விகளுக்கு அடுத்து நீங்களும் உங்களைப் போன்ற நம்பிக்கையாளர்களும் ஒரு முற்றுப் புள்ளியோ, அல்லது ஒரு ஆச்சரியக் குறியோ இடுவீர்கள்; என்னைப் போன்றோர் ஒரு கேள்விக் குறி இடுகிறோம்.

சான்றாக, "பத்து நிறங்களில் பல கோலி குண்டுகளை எடுத்து, ஒவ்வொரு நிறத்துக்கும் ஒரு எண்ணாக 1 முதல் 10 வரை இலக்கமிட்டு, ஒரு பையினுள் போட்டு, கண்ணை மூடிக்கொண்டு, ஒழுங்கான வரிசையில் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக 1 முதல் 10 வரை எடுப்பதற்கு உண்டான வாய்ப்பு, நிகழ்தகவு (Probability) படி, சுமார் இரண்டரை கோடி தடவைகளில் ஒன்று என்று சொல்கிறார்கள்" என்று கூறியுள்ளீர்கள்.

இது பரிணாமக் கொள்கைக்கு எதிராக, D.N.A.- வில் ஏற்படும் சிறு சிறு வேதியல் மாற்றங்களே நிறமிகளின் மாற்றங்களுக்குக்( mutations) காரணிகளாக இருந்து, பரிணாம வளர்ச்சி நடந்தது என்பதற்கு எதிராகச் சொல்லும் விவாதம் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்தேயிருக்கும். இல்லையா? நீங்கள் சொல்வதுபோல நடக்க முடியாது அல்லது இரண்டரை கோடி தடவைகளில் நடக்கக் கூடும் என்று சொல்லும் அந்த விஷயம், சில ஆயிரம் தடவைகளிலேயே எப்படி நடக்க முடியும்; நடந்திருக்க வேண்டும் என்று அறிவியல் பூர்வமாகவும், அறிவு பூர்வமாகவும் சிம்ஸன் என்பவர் மிக அழகாக Simpson alphabet analogy என்ற விளக்கத்தைக் கொடுத்துள்ளார். அதை இங்கு நான் விளக்கிக் கொண்டிருப்பதை விடவும் எந்த நல்ல பரிணாமப் புத்தகத்திலும் கொடுக்கப் பட்டிருக்கக்கூடிய இதை வாசித்துத் தெரிந்து கொள்வது நலமாயிருக்கும்.

பிரமிப்புகளோடு நில்லாது அதை மேலும் மேலும் கேள்விக்குறியதாக்குவதே அறிவியலின் வளர்ச்சிக்கும் வெற்றிக்கும் காரணம்.


நாலாவது கேள்வி:
4) "//"அவன் படைத்த மனிதர்களாகிய நமக்குள்ளேயே பிறப்பாலோ, செல்வத்தாலோ அல்லது தொழிலாலோ உயர்வும் தாழ்வும் கற்பிக்காதவனாக இறைவன் வேண்டும்."
இக்கூற்றும் சரியாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. பார்க்குமிடமெல்லாம் வேற்றுமைகள் நிறைந்த உலகமாகத்தானே இருக்கிறது. படைப்பினில் எல்லோரும் ஒரே மாதிரியாகவா இருக்கிறோம்? இல்லையே!//"

கடவுள் நம்மையெல்லாம் பேதமின்றி எந்த வித்தியாசமில்லாமல்தான் பார்ப்பார் என்று நீங்கள் கூறுவதை ஒத்துக் கொள்கிறேன். ஆனால் நான் கேட்டது படைத்தவன் பல வேற்றுமைகளோடுதானே நம்மைப் படைத்திருக்கிறான் என்பதே.


ஐந்தாம் கேள்வி:
5)//"பூமியும் வானமும் அவனது ஒரே வார்த்தைக்குள் ஆகும்"
பின் எதற்கு 6 நாட்கள் படைப்பிற்கு - அதுவும் ஒவ்வொன்றாய்? பின் கடவுள் ரெஸ்ட் எடுத்ததாகவும் உள்ளதே!//
இதற்கு உங்கள் பதில்: ஏன் அவ்வாறு செய்தான் என்பது அவனுக்கே வெளிச்சம்...

இதைத்தான் என் பதிவில் 'எல்லாம் அவன் திருவிளையாடல்.." என்பதுபோன்ற ஒரு பதிலைத்தவிர வேறு ஏதாவது இருந்தால் கூறுங்கள் என்று கூறியுள்ளேன். பலப்பல அறிவியல் உண்மைகளை எல்லாம் கடவுள் அன்றே குரானிலோ, பைபிளிலோ, வேதங்களிலோ தந்துள்ளான் என்று அடிக்கடி கூறும் நம்பிக்கையாளர்கள் இது போன்ற கேள்விகளுக்குச் சொல்லும் இப்பதில் எனக்கு ஒப்பவில்லை. இன்றைக்குக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட விஞ்ஞான உண்மைகளை எங்கள் வேதத்தில் / பைபிளில் / குரானில் ஏற்கெனவே அன்றே சொல்லப்பட்டு விட்டன என்று ஒரு பக்கம் சொல்லுகிறீர்கள். அப்படியெல்லாம் சொல்லப்பட்டிருந்தால் இன்னும் முழுமையாகவே "எல்லாமே" சொல்லப் பட்டிருக்கலாமே என்றுதான் எனக்குக் கேள்வி எழுகிறது. இன்றைக்கு இன்னும் விஞ்ஞானிகள் திணறிக்கொண்டிருக்கும் alternative energy, semiconductor, cloning, stem cell therapy, gene therapy - என்பது போன்ற விஷயங்களை பேசாமல் முழுவதுமாகக் கொடுத்திருக்க வேண்டியதுதானே என்று தான் தோன்றுகிறது. லேசு பாசாக ஏதாவது ஒரு விஷயம் இன்றைய விஞ்ஞானத்துக்குத் தொடர்புள்ளதாக வேதப் புத்தகங்களில் இருந்துவிட்டால் அறைகூவும் எல்லா மத நம்பிக்கையாளர்களுமே, இதுபோல் uneasy questions என்று வந்துவிட்டால் இறைவனின் 'திருவிளையாடல்' இது என்று கூறுவது என்னைப் பொறுத்தவரை ஒரு escapism தான்.

மேற்கண்ட கருத்து தொடர்பான என் விவாதங்களை எனது 59-ம் பதிவில் கிறித்துவத்திற்கு எதிராக நான் எழுப்பியுள்ள கேள்விகளில் ஐந்தாவது கேள்வியாக இதை வைத்து உட்கேள்விகளாகவும் சிலவற்றை வைத்துள்ளேன். அதில் கூறியிருப்பது: "இவை எல்லாமே கடவுளின் "திருவிளையாடல்" என்று மட்டும் கூறிவிடக்கூடாது." அந்தக் கேள்விகளை அங்கே வந்து கொஞ்சம் வாசித்துக் கொள்ளுங்களேன்.


ஆறாம் கேள்வி:
6)(அ)//"தாடி வைக்க வேண்டுமென்று இறை கட்டளை உள்ளதால்..."
இதையும் கூடவா கட்டளையாகக் கடவுள் கொடுப்பார்// ஒரு உம்மைத்தொகையைச் சேர்த்துள்ளேன் அழுத்தத்திற்காக ..
இதற்கு நீங்கள் கொடுக்கும் காரணம் எனக்குக் கொஞ்சமும் பொருத்தமாகத் தெரியவில்லை. அப்படி ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் வேற்றுமை காண்பிக்கக் கடவுள் நினைத்திருந்தால் அதை அவரே செய்திருக்க வேண்டியதுதானே - நீங்கள் சொல்லும் விலங்கினங்களில் இருப்பது போலவே !

அதோடு சிறுநீர் கழிப்பதைப் பற்றிக்கூட நபிகள் மூலமாகக் கடவுள் நிபந்தனைகள் விதித்துள்ளார் என்பதை நானும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். உட்கார்ந்துதான் சிறு நீர் கழிக்க வேண்டும் என்பதுவும், ஒரே ஒரு முறை நபிகள் நின்று கொண்டே சிறுநீர் கழித்து ஒரு exceptional clause ஏற்படுத்தியதையும் கேள்விப்பட்டதுண்டு. கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள்: அன்றைய அராபியர் அணிந்திருந்த லூசான ஆடை, அங்கே திறந்த வெளியில் அடிக்கக் கூடிய வலுவான காற்று - இவையெல்லாமே உட்கார்ந்து சிறுநீர் கழிப்பதை புத்திசாலித்தனமான ஒரு விஷயமாக ஆக்கியிருக்கும். ஆனால் இன்று இருக்கும் public water closet-களில் நின்றுகொண்டே சிறுநீர் கழிக்க அமைக்கப் பட்டிருக்கும் கழிப்பறைகளில், நாம் அணியும் இறுக்கமான உள்ளாடையும், அதற்கு மேலணியும் ஜீன்ஸும் நம்மை உட்கார அனுமதிக்குமா என்று யோசியுங்கள். இப்படி அந்தக் காலத்துக்குப் பொருந்திய அப்போதைய நடைமுறைகளைக் காலாகாலத்துக்கும் பொருத்தமானதாகவும் எங்கள் புத்தகங்களில் சொல்லப்பட்டு விட்டதால் அதைக் கடைப்பிடித்தே ஆகவேண்டும் என்பதும் முறையா என்ற கேள்வி எனக்கு. அதோடு ஏதோ ஒரு காலகட்டத்துக்கும், ஒரு நாட்டின் அப்போதைய பழக்க வழக்கங்களுக்கும் சரியாக இருந்த விஷயங்களை பொதுவாக எல்லா காலத்துக்கும் எல்லோருக்கும் ஆக்குவதாலுமே no religion is universal என்ற விவாதத்தை என் பதிவு 68; பத்தி: 9-ல் வைத்துள்ளேன்.

இதை ஒட்டியே //...அன்று நபி சொன்னது எல்லாருக்கும் எல்லா காலத்துக்கும் பொதுவான விஷயங்களாக இல்லை, இருக்கவும் முடியாது என்பது தெளிவாகிறதல்லவா? // - என்று என் பதிவு 67:பத்திகள் 16 & 17 -ல் சொன்னேன். அதையும் கொஞ்சம் பார்த்து விடுங்கள். அதோடு இக்காரணம் பற்றியே அன்றைக்குப் பொருந்தி வந்திருக்கக் கூடிய பர்தா, தாடி, சிறுநீர் கழிக்கும் முறை, பலதாரச் சட்டம், ஹஜ் யாத்திரை, அடிமை முறை, அடிமைகளை நடத்தவேண்டிய முறை என்று நீண்ட பட்டியல் தரக்கூடும். இவைகள் இன்றும் என்றும் எப்போதைக்கும், எல்லோருக்கும் பொருந்திய ஒன்று என்பதில் எனக்கு ஒப்பில்லை.

ஏழாம் கேள்வி (அ):
7அ). "புஷ்ஷின் கருத்திற்கும், .. இஸ்லாமியக் கருத்திற்கும் .. இரண்டுமே கருத்துக்கள் என்ற வரையில் ஒன்றுதானே? ஆனால் ஒன்றை தவறென்று கூறி, இன்னொன்றை எப்படி புனித வார்த்தையாகக் கொள்ளுவது?//

சுல்தான், நல்ல விவாதம் கொடுத்திருக்கிறீர்கள். பாராட்டுக்கள். ஆனாலும் நீங்கள் கவனிக்கத் தவறிய ஒன்று: நீங்கள் கொடுத்த நான்கு விவாதங்களில் ஆசிரியர், திருடன் இரண்டை மட்டும் கொள்வோமே. ஆசிரியர் சொல்வதில் மாற்றுக் கருத்து இருக்கமுடியாது - எல்லோருமே - முழு மனித வர்க்கமே - நீங்கள் சொல்லியுள்ளபடியே ஆசிரியரது வார்த்தையை ஒத்துக் கொள்வோம்; அதே போல திருடனனின் கருத்தை எல்லோரும் ஒதுக்கி விடுவோம் தவறென்று. no second opinions on these two. no cotroversies in them. ஆனால் இஸ்லாமியக் கருத்து அந்த மதத்தைச் சார்ந்தவர்களுக்குச் சரியாகப் படுவது போல் எல்லோருக்குமா இருக்கும்? இல்லையே! "இஸ்லாத்தை நிராகரித்தவர்களுக்கு தண்டனையாக நரகமும் வழங்கப்படும் என்று எவ்வித ஒளிவு, மறைவு இல்லாமல், வெளிப்படையாக இஸ்லாம் கூறுகிறது." - இது எப்படி மற்றைய மதத்தவருக்கு சரியான கருத்தாக இருக்கும்? இது உங்கள் நம்பிக்கை; ஒரு கிறித்துவனுக்கு " நானே வழியும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன். என்னைத் தவிர உனக்கு வேறு கடவுள் இல்லை" என்பது சரியாக இருக்காதா? என் வழிக்கு வா என்பதுகூட பரவாயில்லை; வராவிட்டால் ... (நொறுக்க) தண்டிக்கப் படுவாய் என்பது..? இந்த இரு வேறுபாடுகளால்தான் புஷ்ஷின் கூற்றையும், குரானின் வார்த்தைகளையும் ஒத்து நோக்குகிறேன்; இரண்டுமே தவறென்கிறேன்.


ஏழாம் கேள்வி (ஆ):
//மனிதனை விடவும் பலகோடி மடங்கு ரோஷமானவன். "அல்லாஹ்//

- Man created gods in his own image என்றும், If triangles have gods, they will be triangles என்றும் வாசித்த இரு மேற்கோள்கள்தான் நினைவுக்கு வருகின்றன. மனிதனுக்குக் கடவுளை இன்னொரு (பெரீய்ய்ய) மனிதனாகவேதான் பார்க்க முடியும் என்பதே இந்த மேற்கோள்களின் பொருள். நீங்கள் சொல்லும் 'ரோஷக்காரன்" என்பது அதைத்தான் நினைவு படுத்துகிறது!

// "அல்லாஹ் எதை வேண்டுமானாலும் தான் நாடினால் மன்னிப்பான் ஆனால் படைத்தவனாகிய தன்னை விடுத்து, வேறெதையும் இறைவனாக எடுத்துக் கொள்வதை மட்டும் மன்னிப்பதேயில்லை" என்று இஸ்லாம் கூறுகிறது.// அப்படிக் கூறும் "ஒருவன்" இறைவனாக இருக்க மாட்டான்; இருக்க முடியாது. அப்படித்தான் இருப்பானென்றால் அவன் கடவுளாக இருக்க முடியாது என்பது என் கருத்து. (இப்படி சொல்வது ஒவ்வொரு நம்பிக்கையாளனுக்கும் வருத்தத்தைத் தரும் என்பது தெரிந்தும் என் கருத்தைக் கூற வேண்டியதுள்ளது...) அதோடு இந்தக் கூற்றில் உள்ள வன்மத்துக்கு, வன்முறைக்கு 'ரோஷம்' என்ற excuse ஒரு நொண்டிச் சாக்கு என்பதாகவே தோன்றுகிறது.


மிகவும் பொறுமையாக, விளக்கமாக அதைவிடவும் எதிர்க் கேள்விகளால் கோபம் கொள்ளாமல் தன்மையாகப் பதில் சொன்ன சுல்தான் அவர்களுக்கு மீண்டும் என் நன்றியும் பாராட்டுக்களும். எதிர்க் கருத்துக்கள் வைப்பதாலேயே கேள்வி கேட்பவரை விரோதியாகப் பார்க்காததற்கு நன்றி.

உங்களுக்கு விருப்பமானால் இன்னும் தொடர்வோம்.

205.(Repeat) மகிழ்ச்சி - வேடிக்கை - வேதனை

இது ஒரு மீள் பதிவு.

முதலில் போட்ட போது யார் கண்ணிலும் படாமலே போய்விட்ட காரணத்தை நினைத்து ஏற்பட்ட ஆச்சரியத்தாலும், இப்போது தலைமை நீதிமன்றத்துத் தடை பற்றிய சேதிக்கு ஒட்டி, மறுபடியும் "திறமை"களைப் பற்றிய பேச்சு வழக்கம்போல் எழுந்துள்ளதாலும் இந்த மீள் பதிவு

13th March இந்து தினசரியில் கண்ணில் பட்ட இரண்டு செய்திகள்:


1. AIIM-A –வில் இந்த ஆண்டில் படிப்பை முடிக்கும் 224 மாணவர்களுக்கு நடந்த campus interviews பற்றியது:

• சிலர் (11/224)சம்பளத்திற்கு வேலை பார்க்க விருப்பமில்லாமல், சுய தொழில் செய்ய முடிவு செய்தது;
• 72% பேர் வெளிநாட்டு வேலை வேண்டாமென்று உள்நாட்டு நிறுவனங்களில் வேலைக்குச் சேர்ந்தது;
• வெளிநாட்டு வேலைக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வருட சம்பளம் 1 கோடி – 1.35 கோடி வரை இருந்தது;
• உள்நாட்டில் வருடத்திற்கு சம்பளம் 60 லட்சத்திலிருந்து ஒரு கோடிவரை இருந்தது;

மேலும் இக்கல்லூரியின் டைரக்டர் பாகுல் தோலாக்கியா சொன்ன மற்றொரு செய்தி:

• “சாதி அடிப்படையில் நடந்த இடப்பங்கீட்டினால் எவ்வித “திறமைக் குறைவும்” நடக்கவில்லை.

• இந்த ஆண்டில் படிப்பை முடித்தவர்களில் S.C., S.T. மாணவர்களான 42 பேரும் மற்ற மாணவர்களைப் போலவே நன்றாகப் படித்து முடித்ததோடல்லாமல், மற்ற மாணவர்களுக்குச் சமமாக வேலையும் பெற்று விட்டார்கள்”.

மேலே சொன்ன எல்லாமே மகிழ்ச்சி தரும் செய்திகள்தான்.




2. வித்யா சுப்ரமணியம் என்ற செய்தியாளர் தந்துள்ள வேதனை தரும் செய்தி:
ஹரியானாவில் உள்ள பிபிபுர் என்ற கிராமத்தில் தலித்துகளுக்கு எதிராக நடக்கும் அடக்கு முறை பற்றியது. வழக்கமாக நம் ஊர்களில் பிற்படுத்தப் பட்டோர்களே தலித்துகளை அடக்கு முறையில் வாட்டுவது மாதிரி இல்லாமல், இங்கு உயர்த்திக் கொண்ட சாதியினரே தலித்துகளின் அடிப்படை உரிமைகளில் தலையிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்காக நீதி கிடைக்க வாதிடச் சென்ற இந்தப் பத்திரிகையாளருக்குக் கிடைத்த பதில்கள் வேடிக்கையானதும் வேதனையானதுமாயுள்ளன.

வேடிக்கை: பஞ்சாயத்தில் முடிவு செய்து தலித்துகள் கட்டிய கோவிலை இடித்ததை எதிர்த்து முறையிடச் சென்ற இப்பத்திரிகையாளரிடம் மாலிக் என்ற அதிகாரி ‘தலித்துகள் அவர்கள் இஷ்டப்படி எப்படி கோவில் கட்டலாம்? ‘என்றதோடல்லாமல் ‘தலித்துகளால் அந்த ஊரில் உள்ள ப்ராமணர்களுக்குத்தான் ஆபத்து’ என்றும் கூறியுள்ளார்.

வேதனை: இப்படிச் சொன்ன மாலிக் யார் தெரியுமா? தாழ்த்தப்பட்டோர் நலன் காக்க வேண்டிய தேசிய குழுமத்தின் – NATIONAL COMMISSION FOR SCHEDULED CASTES –ன் உதவி கமிஷனர் !


பாலுக்குக் காவல் நல்ல ஒரு பூனை …


AND MILES TO GO ….

208. பார்த்தது, கேட்டது, படிச்சது

இதுவரை ...

1. சுரேஷ் கண்ணன் --> 2. கார்த்திக் --> 3. மோகன்தாஸ் --> 4. பொன்ஸ் --> 5. இராம் --> 6. வரவனையான் --> 7. தருமி --> ?


இந்த ஆளு வரவனையானுக்கு எப்படியோ மூக்குல வேர்த்திருச்சி போல. நான் அவரது பெயரை weird chain-ல கோர்த்துட்டு தமிழ் மணம் வந்து பாத்தா அதே நேரத்தில என்னைய இந்த பா.கே.ப.-ல மாட்டி விட்டுருக்கார். என்ன பொருத்தம் இந்த பொருத்தம், போங்க.

பார்த்தது அப்டின்றதுல பார்த்த சினிமாவைப் பத்திதான் மக்கள்ஸ் எழுதறது மாதிரி தெரியுது. அதே மாதிரி கேட்டதில பாட்டு, படிச்சதுல கதைப் புத்தகங்கள் அப்டின்னு தெரியுது. முன்னால் போன மூத்தவங்க, பெரியவங்க போட்ட கோட்டைத் தாண்டலாமா? நம்ம வழி தனி வழி அப்டின்றதெல்லாம் நமக்குச் சரியா வருமா?


பார்த்தது:

வெறும் தூர்தர்ஷன் மட்டும் இருந்தபோது சில சமயம் பார்க்கக் கிடைச்ச படங்கள் மாதிரி இப்போ அதிகமா கிடைக்கிறதில்லைன்னு நினைக்கிறேன். தலைவிதியே அப்டின்னு இருக்கிற ஒரே சேனலைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்த காலத்தில, வெகு தற்செயலா பார்த்த படம் Oh! God. George Burns அப்டின்னு பெருசு ஒருத்தர் கடவுளா நடிச்சிருப்பார். பயங்கர சிரிப்புப் படம் மாதிரி; ஆனா நிறைய விஷயத்தோட உள்ள ஆழமான, அழகான படம்.

ஆரம்பத்திலேயே வயசான ஆளா, பேக்கு மாதிரி கடவுள் வந்து முன்னால் நின்னதும் ஹீரோ ஆடிப் போயிடுவார். ஏன் என்னிட்ட வந்தீங்க? அப்டின்னு கேட்டதும், கடவுள் Why not? அப்டிம்பார். அடுத்து ஏன் இப்படி வயசான கோலத்தில வந்தீங்க அப்டின்னதும் மறுபடி Why not? ரத்தினச் சுருக்கமான வசனங்கள்; ஆனால் ரொம்பவே பொருள் பொதிஞ்ச வசனங்களாக இருக்கும். கிறித்துவ மத போதகர்களையும், அவர்களது தகிடுதத்தங்களையும் காட்டுவாங்க. ஆனா, பொதுவா கடவுள் கொள்கைகள், மத நம்பிக்கைகளை வைத்து எடுத்த படம். கடைசியில் கடவுள் மனசு வெறுத்து திரும்பிப் போறத பாத்தா நமக்கே மனசு கஷ்டமாயிரும். ரொம்ப பிடிச்சி போச்சு அந்தப் படம்.

இந்தப் படத்தை அடிப்படையாக வைத்துதானோ என்னவோ தமிழில் பிரபாகாரன் இயக்கத்தில் கடவுள் அப்டின்னு ஒரு படம் வந்தது. வசன சிக்கனமும் பொருள் பொதிவான வசனங்களும் ஆங்கிலப் படத்தின் அடிப்படை என்றால் நம் படத்தில் ஒரே பேச்சு..பேச்சு..அதுவும் மேடைப் பிரசங்கம் மாதிரி. subtle அப்டின்னு ஒண்ணு நம்ம தமிழ்ப்படங்களில் எப்போதுதான் வருமோ?

படிச்சது:

படித்த புத்தகங்கள் அப்டின்னதும் முதலில் நினைவுக்கு வருவது பொன்னியின் செல்வன். பள்ளி மாணவப் பருவத்திலேயே இரண்டுமுறை வாசித்து பின் 67-69 வாக்கில் கல்கியில் மீண்டும் தொடராக மணியம் படத்தோடு வரும்போது, மொத்தமாக பைண்டு செய்ய வேண்டுமென்று வாராவாரம் வாங்கிச் சேமித்து, கடைசிவரை பைண்டு செய்யாமலேயே வைத்திருந்து, வேலையிலிருந்து ஓய்வு பெரும் வேளையில் மஞ்சளாக ஒடிந்துவிடும் நிலையில் இருந்த கதைக் கட்டை அரைமனசோடு தூக்கிப் போட்டது ...என்று எல்லாமே அந்தப் புத்தகத்துக்கு ஒரு தனி மரியாதையைக் கொடுத்தாகி விட்டது. ஆனால் ஒரு சந்தேகம்; இப்போதும் கதை பிடித்த கதையாக இருப்பதற்குக் காரணம் சின்ன வயசில் படித்து அந்த வரலாற்றுக் காலத்தைக் காதலித்து ...அதனால் இப்படி ஆயிற்றா, இப்போது படித்திருந்தால் அந்த பிடிப்பு இருந்திருக்குமா என்றெல்லாம் கேள்விகள் அவ்வப்போது வருகின்றன.

எண்பதுகளின் ஆரம்பத்தில் படித்த இன்னொரு ஆங்கில நாவல் - மூன்று முறை நான் வாசித்த மற்றொரு புத்தகம் - Exodus by Leon Uris. ஆசிரியர் சொல்லாமலே தெரிந்துவிடும், ஒரு யூதர்; இரண்டாம் உலகப் போரில் அவர்கள் குலம் பட்ட கஷ்டம்; தமக்கென ஒரு நாடு வேண்டும் என்ற வெறி எப்படி ஒவ்வொரு யூதனிடமும் தோன்றி, அப்படி ஒரு நாட்டை யூதர்கள் எப்படி நிறுவினார்கள்; என்று ஒரு உண்மை வரலாற்றை கற்பனை + நிஜ பாத்திரப் படைப்புகளோடு உலவ விட்டு எழுதப்பட்ட நாவல். என்னையறியாமல் ஓவ்வொரு முறையும் என்னை அழவைத்த நாவல். இதைப் படித்த பின் சில ஆண்டுகள் முன்பு வரை நான் ஒரு pro-israelites ஆகவே இருந்து வந்தேன்; கதையின் தாக்கம் அவ்வளவு. ஆனால் அவர்களின் மேல் கொண்ட பிரமிப்பு இன்னும் நீங்கிய பாடில்லை. அதுவும் ஆங்கில நாவல்கள் அதிகம் வாசித்த காலத்தில், எழுதப்படும் நாவல்களில் பெரும்பான்மை யூதக் கதாசிரியர்களால் எழுதப்பட்டதைப் பார்க்கும் போது நிறம்ப ஆச்சரியம்தான்.


கேட்டது:

நமக்கு இசை தெரியாது; புரியாது. ஆங்கிலப் பாடல்களை ரசிக்குமளவிற்கு ஆங்கில அறிவோ, மேற்கத்திய இசை அறிவோ கிடையாது. மிச்சம் இருக்கிறது கொஞ்சூண்டு instrumental music (KennyG, Yanni ..) அதையும் விட்டா நம்ம தமிழ் சினிமாப் பாட்டுக்கள் .... தமிழ் சினிமாப் பாட்டுக்கள்தான்.. அதைத் தவிர வேறொன்றும் தெரியாது. அப்படி கேட்ட சினிமாப் பாட்டுக்களில் கேட்ட மாத்திரத்தில் மந்திரம் போட்டுக் கட்டியது போல் கட்டிப் போட்ட பாட்டுக்கள் நாலைந்து...

தஞ்சையில் 1966-70 வரை வாழ்க்கை. புகைவண்டி நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்ததும் இருந்த ஒரு டீக்கடை நமக்கு மாமூலான கடை. டீ நல்லா இருக்குமோ இல்லையோ, 24 மணி நேரமும் பாட்டு கேட்டுக்கிட்டே இருக்கும். அதனாலேயே நம்ம குரூப்புக்குப் பிடிச்ச joint அது. ஒரு நாள் இரவு டீ குடிக்க வந்தவங்க ஒரு பாட்டை கேட்டுட்டு அப்படியே சமஞ்சு போய் நின்னுட்டோம். பாட்டு முடிஞ்சதும் எங்கள் (நேயர்) விருப்பம் அறிந்து கடைக்காரர் ரிக்கார்டை தொடர்ந்து மூன்று தடவை போட்டார் எங்களுக்காக. பாட்டைக் கேட்ட மூன்று பேருமே சிவாஜி ரசிகர்கள். எங்களுக்குள் ஒரு விவாதம்: இந்தப் பாட்டில் இசையமைப்பாளர், பாடிய டி.எம்.எஸ். இந்த இரண்டிலும் யார் வின்னர்?; இப்படிப்பட்ட பாட்டை டி.எம்.எஸ். பாடியிருந்தால் நிச்சயமாக அது சிவாஜிக்காகத்தான் இருக்க வேண்டும். அப்படியானால் இசையமைப்பாளர்- விசுவநாதன் - ராமமூர்த்தி, டி.எம்.எஸ்., சிவாஜி மூன்று பேரில் யாருடைய திறமை மிகவும் சிறப்பாக இருக்குமென்று பார்க்கவேண்டும் என்று நினைத்தோம். நாங்கள் நினைத்தது மாதிரியே அந்தப் பாடல் இடம்பெற்றது சிவாஜி நடித்த படம்தான். படம் பார்த்த பிறகு ஒருமனதாக நாங்கள் வெற்றியாளராகத் தேர்ந்தெடுத்தது: டி.எம்.எஸ்.தான்.

படம்: வியட்நாம் வீடு
பாட்டு: உன் கண்ணில் நீர் வழிந்தால் .....
இன்றும் அந்தப் பாட்டைக் கேட்டால் சிவாஜி - பத்மினி நினைவுத் திரையில் வருவதை விடவும், தஞ்சாவூரில் நாங்கள் நின்று கேட்ட அந்த டீக்கடை முன்னால் நின்று மீண்டும் கேட்பதுபோல்தான் தோன்றும்.

70-ல் மதுரை வந்து அமெரிக்கன் கல்லூரியில் ஆசிரியனாகி விட்டாலும் பழைய தொடர்பு விடாமல் நண்பர்களைப் பார்க்கச் சென்று அப்போதைய எங்கள் வழக்கம்போல் மாலையில் தஞ்சையிலிருந்து புறப்பட்டு திருச்சியில் தொடர்ந்து இரண்டு படம் பார்த்துவிட்டு இரவு ஒரு மணி அளவு புகைவண்டி நிலையம் அருகே வந்தோம். நான் மதுரை செல்ல வேண்டும்; நண்பர்களிருவரும் தஞ்சை செல்ல வேண்டும். இன்னும் இரண்டு மணி நேரத்திற்கும் மேல் காத்திருக்க வேண்டியதிருந்தது. கை கொடுத்தது இங்கே இன்னொரு டீக்கடை. வசந்த மாளிகை படம் வெளிவருவதற்குள் பாட்டுக்கள் வெளிவந்திருந்த நேரம். நாங்களே முதல் முறையாக அந்தக் கடையில்தான் அப்படப் பாடல்களைக் கேட்டோம். அந்த இரண்டு மணி நேரத்துக்குள் எங்களுக்காக ஐந்தாறு முறை திரும்ப திரும்ப "இரண்டு மனம் வேண்டும்" என்ற பாட்டைக் கேட்டோம். ஆனால் இந்தப் பாடலைப் பொறுத்தவரை பாடலைவிட நாங்கள் காத்திருந்தது, அந்தக் காத்திருப்பில் மீண்டும் மீண்டும் அந்தப் பாடலைக் கேட்டது என்று அந்த situation effectதான் மனதில் தேங்கி நின்று விட்டது.

வருடம் நினைவில் இல்லை. மகள்களோடு தெருவில் நடந்து வந்து கொண்டிருக்கும்போது ஒலிபெருக்கியின் சத்தத்திற்குப் பயந்து வேகமாக நடந்து கொண்டிருந்த போது ஒரு பாட்டைக் கேட்டதும் மூவரும் ஒதுங்கி நின்று முழுப்பாட்டைக் கேட்டோம். நிரம்பவே வித்தியாசமாக கவிதைக்காகவும், இசைக்காகவும் நின்று கேட்ட பாடல் ரஹ்மானின் முதல் படம் புதிய முகத்தில் உள்ள "கண்ணுக்கு மையழகு..."

இப்போது சமீபத்தில் டிவியில் ஒரு பாட்டு வர, ஆரம்பமே பிடித்துப்போக - பாட்டு ரொம்ப பிடிச்சா விஷுவலைப் பார்ப்பதில்லை - பாட்டை மட்டும் கேட்டுக் கொண்டு வரும்போது ஏனென்றே தெரியவில்லை .. பாட்டு முடிவுக்கு வரும் வேளையில் கண்ணில் கொஞ்சம் கண்ணீர்; ஒரு மாதிரி மனசு என்னமோ பண்ணியது. ஏன் முதல் முறை அப்பாட்டு கண்ணீர் வரவழைத்தது என்று தெரியவில்லை. பாட்டு முடிந்ததும் மகளுக்குத் தொலைபேசியில் பாட்டைப் பற்றிச் சொல்லி என்ன படம் என்று கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டேன்.

படம்: ஒரு நாள்; ஒரு கனவு
பாட்டு: காற்றில் வரும் கீதமே ...


சரி... இப்போ இன்னொரு ஆளை இந்தச் சுற்றுக்கு சொல்லணும். +2 -க்குக் கஷ்டப்பட்டு படிச்ச மகள்கூட சேர்ந்து கஷ்டப்பட்டுட்டு, இப்போ கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா இருக்குறாங்க தாணு. அப்படியெல்லாம் ஒரு பதிவரை இருக்க விடலாமா? வாங்க தாணு ...


1. சுரேஷ் கண்ணன் --> 2. கார்த்திக் --> 3. மோகன்தாஸ் --> 4. பொன்ஸ் --> 5. இராம் --> 6. வரவனையான் --> 7. தருமி --> 8. தாணு

207. I'M A LOUSY GUY ...

காலச்சுத்தின பாம்பு கடிக்காம விடாது அப்படிம்பாங்க. இந்ததும் அப்படித்தான் ஆகிப் போச்சு. இந்த weird விஷயம் சுத்துல வருதுன்னு பாத்ததுமே எந்தப் பாவி எப்போ வந்து காலச்சுத்துமோன்னு நினச்சுக்கிட்டு இருந்தப்போ கோவி.க. வந்திட்டார்.(இப்படி சொன்னா கோவி.க. கோவிக்க மாட்டாருன்னு தெரியும்!)

ஏதோ உன்னிட்ட இருக்கிற நல்ல விஷயத்தை எடுத்துவுடு அப்டின்னா சடார்னு எடுத்து உட்டுருக்கலாம். அவ்வளவு நல்ல விஷயம் உங்கிட்ட இருக்கான்னு கேக்காதீங்க. நல்லதுன்னு நினச்சிக்கிட்டு இருக்கிறது ஒண்ணு ரெண்டு; அதை படக்குன்னு சொல்லிடலாம். இப்போ நம்மளப் பத்தியுள்ள விஷயத்தில எல்லாமே கொஞ்சம் இந்த weird டைப்புதான். அதில எதன்னு எழுதறது அப்டின்னு ஒரு யோசனை. எல்லாம் problem of plenty!

உன்னைப் பத்தி சுருக்கமா சொல்லு'பா அப்டின்னு யாரும் கேட்டா வழக்கமா மேலே இருக்கிற தலைப்பைச் சொல்லிடுவேன். அதான் நமக்குப் பொருத்தமா இருக்கும். அதனால கேட்டிருக்கிற weird பத்தி நிறையவே சொல்லலாம். ஆனா நாளைக்கு தலைய வெளிய காமிக்க முடியாதேன்னு யோசனையா இருக்கு. அதனால சொல்லக் கூடியதா பாத்து ஒரு நாலு,- இல்ல அஞ்சு சொல்லணுமோ, - சொல்லலாமுன்னு துணிஞ்சிட்டேன்.

A clean desk is the sign of a sick mind - இது கல்லூரியில் நம்ம மேசைக்கு முன்னால் ஒரு போஸ்டர் ரூபத்தில எப்பவும் இருக்கும். இல்லைன்னா நம்ம மேசைய பார்க்குறவங்க பதறிடமாட்டாங்களா. நமக்கு நேர் எதிர் மறையான இன்னொரு பேராசிரியர்; அப்படி ஒரு சுத்தமா இருக்கும் அவர் மேசை. எது எதுல இருக்கும்னு மனுஷன் கண்ணை மூடிக்கிட்டு சொல்லிடுவார். நானும் அவரும் பேசும்போது 'எத எங்க வச்சேன்னு தேடுறதிலய என் லைஃப்ல பாதி போயிடும்போல' என்றேன். அவர் 'நான் எத எத எங்க வைக்கணும்னு நினைச்சே பாதி லைஃப் போயிருது' அப்டின்னார், ஆகா, அப்படியா எப்படியோ ரெண்டுபேரு கணக்கும் ஒண்ணாத்தான இருக்குன்னு அப்படியே எப்போதும் இருக்கிறதுன்னு ஒரு "நல்ல" முடிவையெடுத்து இன்னைக்கி வரைக்கும் தவறாம (எப்போதும் போல) அப்படியே இருக்கிறேன். ம்னசுதானங்க சுத்தமா இருக்கணும், இல்லீங்களா...!

procrastination - அப்டின்னு ஒரு வார்த்தை படிச்சேங்க. அத அப்படியே வாழ்க்கையில ஒரு லட்சியமா வச்சிக்கிட்டேன். (நாசமா போய்ட்டேன்...) எந்த வேலையையும் உடனே ஆரம்பிச்சோம்; முடிச்சோம்னு கிடையாது. எல்லாமே அந்த eleventh hour rush தான். ஆனா எப்படியோ செய்ய வேண்டியதை செஞ்சிருவேன் - ஆனால் எல்லாமே நம்ம pace தான். ஒரே வார்த்தையில் சொல்லணும்னா முழுச்சோம்பேறி. 'நாளை' என்பதில் அப்படி ஒரு நம்பிக்கை.

பொதுவாகவே ஒரு சண்டைக் கோழி. அதில தார்மீகக் கோபம் அப்டின்னு ஒரு வார்த்தை வேற தெரிஞ்சு போச்சா. அது சும்மா புசு புசுன்னு வந்திரும். நாலு வினாடி இருக்கும்போதே போ.. போ..ன்னு சிக்னலில் கையைக் காமிச்ச தாணாக்கார ஐயாவைப் பாத்து 'நீங்க இப்படி 4 செகண்டு இருக்கும்போது போங்கன்னு சொல்லுங்க; அதனாலதான், நீங்க இல்லாட்டி 7 செகண்டு இருக்குபோதே நாங்க கிளம்புறோம்' அப்டின்னு இன்னைக்குக் காலையில கூட ஒரு போலீஸ்கார ஐயாகிட்ட சொன்னேன். அது என்னமோ அந்த நிமிசத்தில நினைக்கிறத செஞ்சிட்டா, சொல்லிட்டா at least மனசுக்கு ஒரு நிம்மதி. அதே மாதிரி traffic rules மீறுற ஆளுக, பைக்கில போய்க்கிட்டே எச்சி துப்புற மனசப் பிறவிகள், கைத் தொலைபேசிய கழுத்துப் பேசியாக வச்சிக்கிட்டு போற ஜென்மங்கள் எல்லாத்தையும் பார்த்து சவுண்டு உடறது தன்னாலேயே வந்துருது. பின்னால் உக்காந்துகிட்டு வர்ர தங்கமணி எவ்வளவு திட்டினாலும் வாங்கிக் கிட்டு நான் ரோட்ல போற இந்தமாதிரி ஆளுகளைத் திட்டுறது வழக்கம். தங்க மணிக்கு இப்போ ஒன்றரை மாசமா கொஞ்சம் நிம்மதி. ஏன்னா இப்போவெல்லாம் முழு தலைக்கவசம் போட்டுட்டுப் போறதால யாரையும் திட்ட முடியலை; ஒரே சோகமா இருக்கு....

இன்னொரு உடன்பிறந்த வியாதி. வெட்டி அரட்டை. எங்க எப்போ சான்ஸ் கிடச்சாலும் நேரம் போறதே தெரியாது.பிடிச்ச மக்கள் அல்லது பிடிச்ச மேட்டர் கிடச்சுதுன்னு வச்சுக்கங்க.. அது பாட்டுக்கு நேரம் போறது தெரியாம கச்சேரி தொடரும். அதில இன்னொரு வழக்கமும் தொத்திக்கிரிச்சி. என்னன்னா, அதான் devil's advocate வேலை. துறையில எல்லாரையும் 'போட்டுப் பார்த்துக்கிட்டு' இருந்த தலய (Head of the Dept-தான்) அடிப்பட்ட எல்லாருமா உக்காந்து இழவு கொட்டிக்கிட்டு இருப்போம். நான் திடீர்னு அவர் சைடு எடுத்து பேச ஆரம்பிப்பேன்; மக்களுக்கு வர்ர வெறுப்பைப் பார்க்கணுமே ...

நம்ம மாணவர்கள் கிட்ட அனேகமா விடைபெறும் சமயத்திலோ அல்லது வேறு சரியான தருணத்திலேயோ ஒண்ணு கட்டாயமா சொல்றது உண்டு: Take me as a model in your life; and you would be a great success. (இந்த இடத்தில் கொஞ்சம் pause ...) But the only thing, take me as a negative model. அப்புறம் இவ்வளவு மோசமான ஆள்ட்ட படிச்சிட்டு போற பையன் நல்ல படியா வரணுமே அப்டிங்கிற ஒரு கரிசனம் ஒரு வாத்தியாருக்கு இருக்கணுமா இல்லையா?

இப்படியே சொல்லிக்கிட்டு போகலாம்; ஆனால் தாங்க மாட்டீங்க. போனா போகுது உட்டுர்ரேன். வர்ட்டா ...

ஓ! அடுத்து ஒரு அஞ்சு பேர மாட்டி உடணும்ல... ம்ம்..ம் யாரந்த பாவப்பட்ட மனுசங்க ..

1. ஜோ
2. திரு
3. குழலி
4. வரவனை
5. பாலபாரதி
(சே! எப்படிங்க இப்படி? முதல் ஆளு ஒரு எழுத்துக்காரர்; இரண்டாவது இரண்டெழுத்துக்காரர்... எப்படி அமைஞ்சி போச்சு, பாருங்க ..!)
ஐயா, சாமிகளா நீங்க ஏற்கெனவே மாட்டியிருந்தீங்கன்னா, இன்னொரு ஆளை substitute-ஆ இறக்கிவுட்டுடுங்க..