Friday, August 19, 2016

தினமலரில் என் நூல் பற்றிய ஒரு சிறு குறிப்பு






*





அதிக எண்ணிக்கையில் உள்ள மத நம்பிக்கையாளர்களுக்கு ’எரிச்சல்’ தரும் நம் புத்தகத்தைப் பற்றி எந்த பத்திரிகையும் செய்தி வெளியிடாது என்று தான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் ஒரு தமிழ் நாளிதழில்,.. அதுவும் off all dailies தினமலரிலேயே என் நூல் பற்றிய செய்தி வந்ததும் மிகவும் ஆச்சரியமாக இருந்தது. 

மகிழ்ச்சி!

நன்றி

*




Wednesday, August 17, 2016

சினிமாவுக்குப் போன சின்னப் பையன்





*

'திண்ணையில உட்காரச் சொன்னா கெடக்கி இரண்டு ஆடு கேட்பானாம்' அப்டின்னு ஒரு பழமொழி உண்டு அல்லவா? நம்ம கேசும் அதே தான். இதுவரைக்கு வாழ்க்கையில் கிடைக்காத ஒரு வசதியான அறை. ஏற்கெனவே சொன்னது போல் இது வரை பார்க்காத மேசை, நாற்காலி வசதி, தலைக்குமேல் சுற்றும் விசிறி … இப்படி எல்லா வசதியும் கிடைத்தது.இத்தனை வசதிக்கு நல்லா படிக்கிற ஒரு நல்ல பையனுக்குக் கிடச்சிருந்தா .. .. படிப்பில பின்னியிருந்திருப்பான்.

நான் இந்த அறைக்கு வந்த பின் என் சீனியர் ஒருவரும் வந்து சேர்ந்து கொண்டார். அவர் ரொம்ப நல்லவரு. அதிகம் பேசமாட்டார். அவர் வீட்டில் ஐந்து பிள்ளைகளாம். இவர் தான் மூத்தவர். இவர் மட்டும் படிப்பில் மட்டம். மற்ற பிள்ளைகள் எல்லோரும் மகா சுட்டிகளாம். வீட்டில் இதனால் இவருக்கு ‘திகுடு ..முகுடா’ நிறைய கிடைக்கும் போலும். ஆகவே இப்படியாவது படிப்போம் என்று சாமியாரிடம் கேட்டு சேர்ந்து கொண்டார்.

எங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட அறை அந்த காம்பஸின் கடைசியில், மேற்கு மூலையில் இருந்தது. அதை ஒட்டி காம்பவுண்டு சுவர். எங்கள் ‘முன்னோர்கள்’ எங்களுக்கு வைத்து விட்டுப் போயிருந்த இன்னொரு வசதி என்னவென்றால், எங்கள் அறையை ஒட்டிய காம்பவுண்ட் சுவற்றில் ஏறிக் குதிப்பதற்குரியவாறு அங்கங்கே செங்கல்கள் பெயர்ந்திருக்கும். நாங்கள் அந்த காம்பஸுக்குள் வருவதற்கு இதுவே சுலப வழி எங்களுக்கு. ஒரு டீ குடிக்கணுமா, ஒரு ‘இழுப்பு’ இழுக்கணுமா, சும்மா ஒரு ஜம்ப்; அவ்வளவுதான். எங்களுக்குத்தான் அத்தனை சுலபம். எல்லாருக்கும் அப்படியெல்லாம் முடியாது. எங்கெங்கே செங்கல்லில் ஓட்டை, இன்னும் பல விஷயம் அதில…லேசுப்பட்ட டெக்னிக் இல்ல.

இப்படியெல்லாம் ஏறிக் குதித்து, டீ & தம் அடித்து அதோடு சேர்த்து ஏதோ போனா போகுதுன்னு, அப்பப்போ கொஞ்சம் படிக்கவும் செய்வேன். இதுக்கும் மேலே இன்னொரு சோதனையும் சேர்ந்து கொண்டது. பள்ளிப்படிப்பு முடியும் வரை வீட்டுக்குத் தெரியாமல் கள்ளத் தனமாக சினிமா ஏதும் பார்த்த்தில்லை. கல்லூரி வந்த பிறகும் இதே மாதிரி ‘நல்ல பிள்ளை’யாகத்தானிருந்தேன். வீட்டிலும் ‘படிக்கப்’ போனாலும் இரவு 9 மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்து விட வேண்டுமென்ற கண்டிப்பு உண்டு. சினிமாவிற்குப் போக வேண்டுமெனில் வீட்டிலிருந்து 6 மணிக்கு முன்பே புறப்படணும் … படம் முடிந்து வீட்டுக்கு எவ்வளவு வேகமாக சைக்கிளில் வந்தாலும் ஒன்பதரையைத் தாண்டி விடும்.

இந்தப் பிரச்சனையை நண்பன் ஒருவனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்த போது அவனுக்கு ஒரு ‘ஞானோதயம்’! ஆங்கில சினிமாவின் நல்லதும் கெட்டதும் அப்டின்னு ஒரு பிரசங்கம் கொடுத்தான். அப்போதெல்லாம் ஆங்கிலப்படம் என்றால் ரீகல் தியேட்டர் மட்டும் தான். நியூஸ் போட்டு 7 அல்லது ஏழே கால் மணிக்குப் பிறகு தான் மெயின் படம் ஆரம்பிக்கும். எப்படியும் எட்டேமுக்காலுக்குள் படம் முடிந்து விடும். என் வீட்டுக்கும் தியேட்டருக்கும் அந்தக் காலத்தில் 10 நிமிஷத்தில் விரட்டிப் போய்ச் சேர்ந்து விடலாம். இப்படி ஒரு ஐடியா கொடுத்தான். எனக்கு ஒரு பெரிய சந்தேகம். ஒன்றிரண்டு ஆங்கிலப் படம் பார்த்த போது வர்ர ஆளுக மூஞ்சியெல்லாம் ஒரே மாதிரியாகவே தெரியும். ஆக, போன சீன்ல செத்துட்டான்னு நினச்சவன் அடுத்த சீன்ல தலையைக் காட்டுவான். இந்தக் குழப்பம் வேற இருந்தது. அதெல்லாம் பார்க்க சரியாகி விடும் என்றான் நண்பன்.

அதோடு நிற்காமல் ஒரு படம் இப்போ ஓடுது. கட்டாயம் பார்த்து விடு என்றான். நானும் முதன் முதல்ல ஒரு ஆங்கிலப் படம் வீட்டுக்குத் தெரியாமல் ரீகல் தியேட்டருக்குப் போனேன். இந்த தியேட்டரில் அந்தக் காலத்தில் படம் பார்ப்பதே ஒரு பெரிய experience. நிறைய ஆச்சரியங்கள் அங்கிருக்கும். அதைப் பற்றி இன்னும் கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்ள இங்கே கொஞ்சம் போய்ப் பாருங்களேன்.  Rank Organization… Norman Wisdom நடித்த On The Beat  என்ற படம் தான் வீட்டுக்குத் தெரியாமல் நான் பார்த்த முதல் ஆங்கிலப்படம்.




பார்த்த்துமே ‘பச்சக்’குன்னு படம் பிடிச்சிப் போச்சு … என்னா காமெடி .. நாகேஷ் காதலிக்க நேரமில்லை படத்தில் தன் மேசையில் இன்னொரு பெரிய ஹாலிவுட் காமெடி நடிகரான Jerry Lewis பட்த்தை மட்டும் தான் வைத்திருப்பார். ஆனால் அவரின் நடிப்பில் Norman Wisdom சாயல் நிறையவே இருக்கும். A stitch in time என்று நினைக்கிறேன். Norman Wisdom நர்ஸாக நடித்திருப்பார். நாகேஷின் நீர்க்குமிழி படம் என்றும் நினைக்கிறேன். ஏறத்தாழ அதே கதை… ஒரு சிறு குழந்தையோடு – குட்டி பத்மினி? ரொம்ப ஒற்றுமையாக இருக்கும். 

அடேயப்பா … On The Beat ஆங்கிலப் படம் பார்த்ததே முதல் பெரிய வெற்றி. நல்ல ஆரம்பம். படம் பிடித்துப் போய் அப்பாவுடன் அடுத்த நாள் மதிய சாப்பாடு சாப்பிடும் போது ஒரு நல்ல சீன் நினைவுக்கு வந்து நான் சிரிக்க … அப்பா என்ன என்று கேட்டதும் எதையோ ஒரு பொய் சொல்லிச் சமாளித்ததும் நினைவுக்கு வருகிறது. முதல் வெற்றிக்குப் பிறகு அடிக்கடி ரீகல் போவது பழக்கமாகி விட்டது.

இப்போது தமிழ்ப்படம் ஓடுவது போல் அப்போது ஆங்கிலப்படங்கள் ஓடின. அதாவது இப்போதெல்லாம் தமிழ்ப்படங்கள் வெள்ளிக்கிழமை வெளிவரும். அடுத்த திங்கட்கிழமை அதே படம் ஓடுமா என்பது நிச்சயமில்லை. இது மாதிரி அந்தக் காலத்தில் வெள்ளி வரும் ஆங்கிலப் படம் ஒரு வாரப் படமாக இருக்கலாம். அல்லது இரு நாட்களுக்கோ மூன்று நாட்களுக்கோ ஓடும். ஒரு வாரத்திற்கு மேல் ஆங்கிலப்படம் ஓடுவது கிடையாது. ஆக வாரத்தில் எப்படியும் ஒரு படமாவது பார்த்திடலாம்.

 கல்லூரி வாழ்க்கையில் ஆங்கிலப்படம் பார்ப்பது மாமூல் விஷயமாகிப் போனது. காமெடி பட்த்தில் ஆரம்பமாகி, war படம் அது இதுன்னு வளர்ந்து போச்சு.

படிப்பு ஒரு ஓரமா ஒதுங்கி நடந்து வந்தது.




*

Friday, August 12, 2016

கபாலி .... பாகம் ..II






*



  முதல் பாகம் ………

*


 எக்கச்சக்கமான பட விமர்சனங்களை வாசித்த பின் படம் பார்த்தேனா .. பல ஏமாற்றங்கள்.

ரஜினி நன்றாக நடித்திருப்பதாகச் சொன்னார்கள் … எழுதினார்கள் … போற்றினார்கள். ஆனால் எனக்கு அப்படியெல்லாம் ரஜினி எந்தப் புதிய உயரத்திற்கும் செல்லவில்லை என்றே தோன்றியது. அவரை அதிகமாகப் புகழ வேண்டும் ஒரு விஷயத்திற்கு. மூன்றாவது படம் இயக்குபவரிடம் சேர்ந்து, அவர் சொல்வதைக் கேட்டு தன்னை கொஞ்சம் அடக்கி வாசித்திருக்கிறார். மகிழ்ச்சி.

இன்னும் இளையவர் வேடமில்லாமல் atleast படத்தின் மூன்றிலொரு பங்கிற்கு வெள்ளை தாடியுடன் நடிக்க ஒப்புக் கொண்டுள்ளார். மகிழ்ச்சி.

இயக்குனரின் தெறிக்கும் வசனங்களையும், அதன் சமூகச் சாடலையும், சிலருக்குக் கோபம் வரக்கூடிய சில சீண்டல்களையும் அவர் அனுமதித்துள்ளார் என்பது மட்டுமல்லாமல் பல வசனங்கள் அவருக்காகவே இருந்ததையும், அது தனது ரசிகர்களுக்குப் பிடிக்காமல் போகலாம் என்ற உள் அரசியலுக்குள் போகாமல் அவைகளை அனுமதித்து நடித்தற்குப் பெரிய மனது வேண்டும். அவருக்கு அது இருந்திருக்கிறது. மகிழ்ச்சி. 


ஆனால் மகிழ்ச்சி எனக்கு அத்துடன் முடிந்தது. But he is not able to come out of his routine armour. அவர் அவரது முகமூடிகளைக் கழற்றிப் போடுவது அத்தனை சுலபமல்ல. இன்னும் ’சிங்கம் தனியாக வரும்’ என்று பஞ்ச் லைன் வைத்துக் கொண்டு ஒரு கூரையில் ஏறி நின்று பத்து நூறு பேரை சாகடிப்பாரே … அதே சீன் இங்கும் இருக்கிறது. வில்லனுடன் சண்டை போடும்போது வில்லனுக்குப் பக்கத்திலுள்ள பில்லியர்ட்ஸ் மேசையிலிருக்கும் உருண்டைதான் அவன் கைக்குக் கிடைக்கிறது. ஆனால் தல கையை நீட்டியதும் கைத்துப்பாக்கி வந்து விடுகிறது. அதன்பின் அந்த சண்டை முழுவதும் வழக்கமான ரஜினி பைட் தான் – ஒன்றுக்கு நூறு கணக்கு தான். கைத்துப்பாக்கி முன்னால் ஏ.கே.47 கூட நிற்காது.

சண்டை முடிந்ததும் துப்பாக்கியை தோள் மேல் வைத்து போஸ் கொடுப்பதும், பேசும் போது வாயை ஒரு பக்கம் இழுத்துக் கொண்டு பேசுவதும், அட .. இதையெல்லாம் விடவும் 25 வருஷத்துக்கு முன்னால் போன அதே கபாலி திரும்பி வந்திருக்கிறான் என்ற வசனமும், படம் ஆரம்பித்த்தும் வந்த சண்டையும், கபாலி’டா என்ற வழக்கமான பஞ்சுகளும் எனக்கு பழைய கதைகளாகவே தோன்றின. It looked more like a parody என்று teaser பார்த்ததும் எழுதியிருந்தேன். அதே உணர்ச்சி தான் இப்போதும்.

ரஜினி நடிப்பு பற்றி எல்லோரும் பழைய சில படங்களில் நடித்தது போல் நடித்தார் என்று சொல்லும் போது எனக்கு ஒரு கவலை வந்தது. அடுத்த படம் உலகப் ’பிரமாண்ட’ டைரடக்கருடைய படமாச்சே… அதில் ரஜினி மறுபடியும் பழைய ஸ்டைலில் நடித்து விடுவாரே என்று கவலைப்பட்டேன். ஆனால் அப்படி ஏதுமில்லை. கபாலியிலும் அவர் தன் பழைய “ஷ்டைல் நடிப்பை”த்தான் தந்துள்ளார். ரஜினி வயதுக்கு ஏற்றது போல் மாறி விட்டார் என்று கூவினார்கள். இல்லை … வெள்ளை தாடியோடு 1/3 பாகத்தில் வந்தார். அவ்வளவே. ரஜினி மாறவே இல்லை.

(இதைச் சொல்லும் போது பா, ப்ளாக், சீனிகம்,பிகு, ஷாமிதாப் … போன்ற படங்கள் நினைவுக்குள் வந்து போகின்றன். விடுங்கள் … நாம் கொடுத்து வச்சது அவ்வளவு தான். ஆனானப்பட்ட சிவாஜி மாதிரி தான் இந்த ராவ்ஜியும்! இயக்குனர்களால்  சிவாஜி சிகரம் செல்ல முடியாது போனது. ரஜினி அவர் ரசிகர்களால் உயரம் போக முடியாமல் தவிக்கிறார். அந்த இறுக்கமான armour-யை விட்டு அவர் வெளி வர  வேண்டும். விடுவார்களா ரசிகர்கள்?

அமிதாப் மட்டுமல்ல. Indiana Jones படத்தில் வரும் வயதான, பழைய James Bond – Sean Connery, ஓடினால் மூச்சு வாங்கி நிற்கும் வயதான காவல் அதிகாரியாக வரும் Clint Eastwood இவர்களும் நினைவுக்கு வந்து போகிறார்கள். ஐந்து குண்டு வாங்கியும் ஆட்டம் ஆடும் கபாலி மாதிரி யாரும் இல்லை!) 

வழக்கமான உசுப்பேத்தும் ரசிகர்களுக்கான ரஜினி தான் இப்படத்திலும். மாற்றமே இல்லை. ஷ்டைலு … ஷ்டைலுதான்!!!

 ரஜினி எனக்குப் பெருத்த ஏமாற்றம்.

ஆனால் இயக்குனர் மேல் நல்ல மரியாதை வந்தது. ரஜினியை சிறிது மாற்றி (வெள்ளை முடியோடு ஒரு வயதான ரோல்) வைத்து அதோடு நில்லாமல் தான் சொல்ல வந்ததை நிறுத்தாமல் தன் பங்கை முழுவதுமாக அளித்துள்ளார். அதில் அவர் ஏதும் சமரசம் செய்யவில்லை. கோட் போடுறதைப்பத்தி நிறைய பேர் கதறியாச்சு .. அத உட்டுறுவோம். தமிழ் வில்லனுக்கு வைத்த பெயரிலிருந்து எல்லாமே அவர் மனத்திட்டம் தான். அந்தப் பெயர் யாரைக் குறிக்கிறது என்பது புரிகிறது. நானும் என் ப்ளாக்கில் அதை எழுதியிருக்கிறேன். அடுத்து வசனங்களும் வெளிப்படை தான். ‘ஒரு துண்டு நிலம் இருக்காடா … பேசாம போட்டத தின்னுட்டு போங்கடா …என்ற வீர சேகரனின் வசனம் நிறையவே வெளிப்படை. ”நான் முன்னுக்கு வர்ரது உனக்குப் பிடிக்கலை …” நிஜமான சுடும் உண்மைகள். எளியவன் உயரும் போது அதற்கு அடுத்த மேல்படியில் இருப்பவனுக்கு வரும் எரிச்சலும் கோபமும் திரையில் வருவதற்கு மிகப் பல ஆண்டுகள் ஆகி விட்டன. இப்போதாவது வந்ததே … மகிழ்ச்சி!

 வழக்கமான இன்னொரு குறை. படத்தின் நீளம். முன்பே சொன்னது தான்.90 நிமிடத்திற்குள் படம் எடுத்தால் வரிச் சலுகை என்று கொண்டு வரலாம்.

முதல் பாகம் ரொம்பவே நீண்டது. ரஞ்சித் பழைய ஆட்களை விடவில்லை. அதில் தினேஷின் அல்லக்கை நடிப்பு நன்றாக இருந்தது. மற்றவர்கள் சோபிக்கவில்லை. பரதேசியில் நடித்த தனுஷ்கா – பரதேசி படத்திலே அந்தக் கவலை – ஏன் இந்தப்பெண்ணுக்கு நல்ல வாய்ப்புகள் இன்னும் வரவில்லை என்று. இதிலும் அந்தக் கவலை தொடர்ந்தது. அப்பட்த்தில் போலவே இப்படத்திலும் நன்றாக நடித்தார்.

 எடிட்டிங் – இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது.

இசை – இந்த இசையமைப்பாளர் உரைநடைப் பாடல்கள் தருவதில் மட்டும் எக்ஸ்பெர்ட் போலும்.


*

பாலா படம் நான் கடவுள் வந்த பின்பு தான் அகோரிகளைப் பற்றித்தெரிந்தது  ரஞ்சித் படம் வந்த பின்பு தான் மலேசியாவின் gang wars பற்றித் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது.



 *

Wednesday, August 10, 2016

கபாலி பாத்துட்டேன் ……. I






*




முதல் பாகம். 

1.    படம் முதலில் துவங்கியதும் ஒரு வாய்ஸ் ஓவரில் ஆரம்பிக்கிறது. யாருடைய உச்சரிப்போ? ஒரு வேளை இயக்குனரின் குரலாக இருக்கலாம். 

எடுபடவில்லை. உச்சரிப்பு, குரலின் எடுப்பு என்று ஏதும் இல்லை. நம்முடைய ப்ளாக் ஸ்டைலில் சொல்ல வேண்டுமென்றால் ஆரம்பமே மொண்ணையாக இருந்தது. 

எனக்கு ஒரு ஐடியா அப்போது வந்தது. நம்ம ஆளு கல்யாண் ஜ்வெல்லர்ஸிடம் கொடுத்துப் பேசியிருக்க வச்சிருக்கலாமேன்னு தோன்றியது. நடிகர் திலகத்தின் சாயலைக் கொண்டு வந்திருக்கலாமேன்னு ஒரு எண்ணம். 

இன்னொரு ஐடியாவும் தோன்றியது. கமல்ஹாசனைப் பேசச் சொல்லியிருக்கலாம். இரண்டு நடிகர்களின் விசிறிகளுக்கும் நன்றாக இருந்திருக்கும். அதோடு விளம்பரமும் அசத்தலாகப் பண்ணியிருக்கலாம். அதிகமான ஆண்டுகள் கழித்து இருவரையும் ஒரே சினிமாவில் கொண்டு வந்திருக்கலாம். 

எப்படியோ அந்த வாய்ஸ் ஓவர் கொஞ்சம் தொல்லைதான். 


2. படத்தின் கடைசி சீன். 

கல்லூரிகளில் மாணவர்களைச் சேர்க்கும் போது roster system பயன்படுத்த வேண்டுமென்று அரசும், பல்கலைக்கழகமும் ஆணையிட்டுள்ளன. அதாவது ஒவ்வொரு major subject-லும் சாதி அட்டவணை முறைப்படுத்த வேண்டும். இதனால் எல்லா சாதியினருக்கும் வாய்ப்புகள் கிடைக்கும் என்பது அதன் மத்தியக் கருத்து. 

ஆனால் சில கல்லூரிகளில் முக்கியமான subjects - like chemistry, maths, physics – இவைகளில் பெருஞ்சாதியினருக்கு பெரும்பகுதியை அமுக்கி விடுவார்கள். அமுக்கப்பட்ட சாதியினருக்கென்றே இருப்பது போல் சில துறைகள் உள்ளன.

பல்கலைக்கு ஒவ்வொரு ஆண்டும் எந்த துறைகளில் யார் யாருக்கு அனுமதி கொடுக்கப்பட்டது என்பதை அனுப்ப வேண்டும். ஆனால் இப்படி செய்யப்படும் கல்லூரிகளில் மொத்த சீட்களும், அனுமதிக்கப்பட்டவரின் கூட்டுத் தொகையும் அனுப்பப்படும். எந்தெந்த துறைகளுக்கு யார் யாருக்குக் கொடுக்கப்பட்டது என்பதே தெரியாது. 

உடனே பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து அந்தக் கல்லூரிகளுக்கு நோட்டீஸ் போகுமாம். உடனே அக்கல்லூரிகளிலிருந்து உடனே ஒரு பதில் போகுமாம். இந்த ஆண்டு தவறி விட்டது; அடுத்த ஆண்டிலிருந்து அப்படி அனுப்பி விடுகிறோம் என்று ஒரு பதில். அதாவது நான் அடிப்பது போல் அடிக்கிறேன்; நீ அழுவது போல் நடி என்ற தத்துவம் செயல்படுத்தப் படுகிறது. 

கடைசி சீனில் கபாலியிடம் ஒரு இளம்பெண் கேட்பாள். ‘நாங்க கல்லூரிக்குப் போனாலும் நாங்கள் கேட்காத ஏதோ ஒரு துறையில் தான் கொடுப்பார்கள். நாங்கள் அதைப் படித்தும் பயனில்லாமல் போய் விடுகிறது’ என்பாள். 

ஒரு கல்லூரி ஆசிரியனாக  பல்கலையில் பல ஆண்டுகளாகப் பணிபுரிந்த நண்பர் சொன்ன சேதியைப் பங்கிட்டுக் கொண்டேன். இது  பல்லாண்டுகளாக நடக்கும் ஒரு அநீதியை அந்தப் பெண் போட்டு உடைக்கிறாள்

அனேகமாக,  “இது அடிபட்ட ஏதோ ஒரு உள்ளத்தின் பாவமான  ஓலம்” என்றே அதை நினைக்கிறேன்.


 அடுத்த பாகம் விரைவில் ……… 






 *

Monday, August 08, 2016

தமிழ் நாளிதழ் இந்துவிற்கு நன்றியும் பாராட்டும்.





நம்மூர் பெயர்களை ஆங்கில ‘துரைமார்கள்” எப்படியெல்லாம் மாற்றினார்கள் என்பது பற்றி தமிழ் இந்துவில் சமஸ் என்ற பத்திரிகையாளர் நடுப்பக்கக் கட்டுரை எழுதியிருந்தார். அந்தப் பட்டியலில் மதுரை வரவில்லை. எனவே நான் என் வலைப்பூவில் ஒரு கட்டுரை “எங்க ஊர் பெயர் தெரியுமா?” என்று எழுதினேன். சரி.. அந்தப் பத்திரிகையாளரும் தெரிந்து கொள்ளட்டும் என்ற சாதாரண நோக்கில் அதை அவரது மெயில் முகவரிக்கு இரவில் அனுப்பினேன். அடுத்த நாள் காலையிலேயே அவரது பதில் எனக்கு வந்தது. அதில் என் கருத்தை ‘ஆசிரியருக்குக் கடிதங்கள் ’பகுதியில் அச்சிடுகிறோம் என்ற தகவலுடன் பதில் எழுதியிருந்தார். 

இதில் நான் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்ட விஷயம் என்னவெனில், வேலைப்பளு அதிகமாக இருக்கும் ஒரு பத்திரிகையாளர் என் கட்டுரையை வாசித்து அதற்கு உடனே பதிலும் அனுப்பிய வேகம் தான். 


நானும் ஒரு பதில் எழுதினேன். நமக்கு வால் கொஞ்சம் நீளம் தானே…. இந்த சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி இன்னொரு விஷயத்தையும் அவர் காதிற்குக் கொண்டு போனேன். 


நமது பதிவர்-நண்பர் பிரபு ராஜதுரை குஜராத்தில் தலித்துகளின் போராட்டம் ஒன்றைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டு இதை நமது ஊடகங்கள் இருட்டடிப்பு செய்கின்றன என்று கவலையாக முகநூலில் எழுதியிருந்தார். அதைக் குறிப்பிட்டு சமஸ் அவர்களுக்கு என் பதிலில் சொல்லியிருந்தேன். 


அடுத்த ஆச்சரியம் … இந்தக் கடிதத்திற்கும் உடன் பதில் வந்தது. வரும் திங்களன்று மருதன் என்பவர் இதைப்பற்றிய கட்டுரை ஒன்று தமிழ் இந்துவில் வரும் என்ற தகவலையையும் தெரிவித்திருந்தார்.


தமிழ் இந்துவிற்கு நன்றி. நமது மாநில ஊடகங்கள் இதை இருட்டடிப்பு செய்த போது அதைப் பற்றிய கட்டுரையை மட்டுமல்லாது, இந்தப் போராட்டத்தைப் பற்றி அமெரிக்க The Newyork Times என்ற செய்தித் தாளில் வந்துள்ள தலையங்கத்தையும் தமிழில் மொழிபெயர்த்துப் போட்டிருக்கிறார்கள். மீண்டும் சொல்கிறேன். தமிழ் இந்துவிற்கு நன்றி. அதனோடு கட்டுரை எழுதிய மருதனுக்கும் எமது பாராட்டுகள்.


ஆனாலும் இதிலும் ஒரு சின்ன வருத்தம் உள்ளோடி உள்ளது. மருதன் கட்டுரையிலும், அமெரிக்க ஆங்கிலச் செய்தித்தாளிலும் இந்த “ஆசாதி கூச்” (சுதந்திரத்திற்கான நடைப்பயணம்) எவ்வளவு முக்கியமானது என்று எழுதியிருந்தாலும் இப்போராட்டத்தின் ஆணிவேரான தலித்திய பரிதாபகர நிலை பற்றி கொடுத்த முக்கியத்துவத்தை விட எப்படி இந்த ப் போராட்டம் மோடி இது வரை கண்கட்டி வித்தையாகக் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் ‘குஜராத் மாடல்’ என்பதை உடைத்து நொறுக்கி விட்டது என்பதற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்துள்ளனர். 

 “குஜராத்தை ஒரு கனவுப் பிரதேசமாக, இந்தியா முழுமைக்கான ஒரு வலுவான உதாரணமாக முன்னிறுத்தியவர் அவர்தான்.(மோடி). இப்போது நம் கண்முன்னால் அந்தப் பெருங்கனவு சரிந்து கொண்டிருக்கிறது.” 
ஆனால், மருதனின் இந்த வரிகளை விட …

 “மேல்சாதி ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு, மெய்யான சுதந்திரத்தை அடைய வேண்டும் என்னும் எளிமையான கனவு இதில் புதைந்திருக்கிறது.” என்ற மருதனின் வரிகளே முக்கியம். 


 இன்னொரு “மன்றாட்டு”: தலித்துகளை மேம்படுத்த வேண்டும் என்று உழைக்கும் இடதுகளும், தலித்துகளுக்கு அரசியல் அதிகாரம் வேண்டும் என்று உழைக்கும் திருமாவளவனும் மருத்துவர் கிருஷ்ணசாமியும் ஒரே ஒரு நோக்கத்தில் செயல் பட்டு வெற்றி பெற்றால் மட்டுமே தலித் மக்கள் உயரமுடியும். அதைச் செய்யுங்கள் என்று அவர்களிடம் மன்றாடிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன். 


தலித்துகளின் முதல் வேலை … தலையில் சமூகத்தால் கட்டப்பட்ட, தங்கள் பாரம்பரிய, தரம் தாழ்ந்த வேலைகளை விட்டு அவர்கள் விரைவில் வெளியேற வேண்டும். இது ஒன்று மட்டுமே அவர்களை உய்விக்கும் ஒரே வழி. 


தலித் நலம் பற்றி நான் எழுதிய சில பதிவுகளில் இக்கருத்தை மட்டுமே முன்னணியில் வைத்து இதுவரை எழுதியுள்ளேன். 

அந்தக் கட்டுரைகள் கீழே ….. 

http://dharumi.blogspot.in/2016/05/blog-post.html http://dharumi.blogspot.in/2005/06/16_03.html http://dharumi.blogspot.in/2013/02/637.html http://dharumi.blogspot.in/2012/10/597_15.html http://dharumi.blogspot.in/2012/10/596.html http://dharumi.blogspot.in/2011/06/509.html    IN THE HINDU
http://dharumi.blogspot.in/2010/09/438.html http://dharumi.blogspot.in/2006/08/174-if-i-were.html http://dharumi.blogspot.in/2005/11/110.html http://dharumi.blogspot.in/2005/07/25.html








 *