Thursday, November 07, 2013

694. வான தூதர் இறங்கி வந்தார் ...





*




கம்ப்யூட்டர் கைநாட்டுக்கு ஒரு உதவி என்று ஒரு பதிவிட்டேன். N.H.M. பயன்படுத்துவதில் ஒரு இடர்பாடு. முட்டி மோதிப் பார்த்தும் காரியம் ஒன்றும் நடக்கவில்லை. அதனாலேயே அந்தப் பதிவிட்டேன். பதிவும் தமிழ்மணத்தில் வர முடியாது போயிற்று. பலர் கண்களில் படாமலேயே எப்படியோ இந்த நிமிடம் வரை 102 பேர் அந்தப் பதிவு பக்கம் வந்ததாகத் தகவல் வந்தது. ஆறு பேர் ‘துக்கம்’ விசாரிக்க வந்தார்கள். அப்படியும் எனக்கு விடிவு கிடைக்கவில்லை.

பதிவிடுவதற்கு முன் தமிழ்வாசியிடம் இதைப் பற்றித் தொலைபேசியில் சொன்னேன்.   அவர் என்னை ‘அழகி’யிடம் போகச் சொன்னார். கம்ப்யூட்டரில் நாலும் தெரிந்த  அவர் சொன்னால் கேட்போம் என்று அவர் சொன்னபடி அழகியிடம் சென்றேன். அதைப் பயன்படுத்தியதும், அவள் அவசரத்திற்குப் பாவமில்லை என்று மட்டும் தோன்றியது. ஏனெனில் N.H.M. போல் இது முழுமையாகத் தெரியவில்லை. கண்ணை மூடிக்கொண்டு N.H.M. போல் இதை தட்டச்ச முடியாது என்றிருந்தது.

என்னடா இது ... என்று தலையைப் பிய்த்துக் கொண்டிருந்த போது எனக்குத் தெரிந்த ஒரு வான தூதர் எனக்குத் தெரியாத  ஒரு வான தூதரிடம் என் பிரச்சனை பற்றிச் சொல்லியிருக்கிறார். திரு திரு என்று முழித்துக் கொண்டிருந்த என் கண்கள் முன்னால் இந்த இரண்டாவது வான தூதரின் மெயில் ஒன்று வந்து நின்றது. உங்களுக்கு N.H.M.-ல் பிரச்சனை என்றால் என்னிடம் சொல்லுங்கள் என்றது. கை அலைபேசி எண் கொடுத்து ... அவர் எண் வாங்கி .. தகவல் சொன்னேன்.

சூ ... மந்திரக்காளி அப்டின்னு மந்திரம் போட்ட மாதிரி சில வேலை செய்யச் சொன்னார். முதலில் alt + 2 -ல் பிரச்சனை என்றதும் வலது பக்கம் task bar தெரியுமே அதில் வலது க்ளிக் என்றார். செய்தேன். அதில் வந்த ‘சாளரத்தில்’ (window!) alt + 2  என்பதற்குப் பதில் F4-யை போடச் சொன்னார். போட்டதும் பாதி பிரச்சனை முடிந்தது ‘மாதிரி’ இருந்தது. சில சமயங்களில் இந்தக் குறையால் N.H.M.அடிப்பதில் பிரச்சனை இருக்கலாம் என்றார்.

நன்றி சொல்லி விட்டு மறுபடி வேலையை ஆரம்பித்தால் N.H.M.தன் வேலையை மறுபடியும் காண்பிக்க ஆரம்பித்தது. ஆமாம் ... மறுபடியும் பிரச்சனை வந்தது. வான தூதருக்குத் தொலை பேசியில் அழைப்பைக் கொடுத்தேன். Team viewer போனோம். சில முயற்சிகள் எடுத்தார். விரைவில் அடுத்த ஒரு மாற்றம் சொன்னார். தட்டச்சும்போது font - latha வந்தது. அதை மறுபடி unicode font-க்கு மாற்றி அடிக்கச் சொன்னார். செய்தேன்.

பிரச்சனை தீர்ந்தது.

முதலில் வந்த, எனக்கு ஏற்கெனவே  தெரிந்த வான தூதர் - இலவசக் கொத்தனார். நான் உதவி கேட்டதைப் பார்த்து, சரியான வான தூதருக்குச் செய்தி சொல்லி, அந்த இரண்டாம் வான தூதரை எனக்கு மெயில் அனுப்ப வைத்த இ.கொத்தனாருக்குப் பெரும் நன்றி.

இரண்டாம் தூதர் ரொம்ப முக்கியமான ஆளாக இருக்கிறார். இவர் தான் N.H.M.-மென் பொருளைக் கட்டமைத்தவராம். இவர் பங்களூரில் உள்ள திரு. நாகராஜன் K.S. மும்முறை அழைத்து பிரச்சனைகளைச் சொன்னதும் சிரமம் பாராது உடனே உதவிய வான தூதர் நாகராஜனுக்கு மிக்க மிக்க நன்றி.

திரு. வவ்வாலுக்கும் நன்றி சொல்லணும் ஏனெனில் அவரும் ஒரு வழி சொன்னார்; தலைகீழாக நின்று அதைச் செய்ய எனக்கு சோம்பேறித் தனம். ஆகவே எளிதான வேலையாக இரண்டாம் வான தூதரிடம் சென்று விட்டேன்.  வவ்வாலுக்கும் நன்றி.

ப.கு. நம்மை யாரென்று தெரியாமலே, நமக்கு என்ன தேவை என்றுணர்ந்து உதவியாற்றிய இவர்களை வான தூதர்கள் என்றழைத்தால் தான் என்ன!



*

Tuesday, November 05, 2013

693. கம்ப். கைநாட்டுக்கு ஒரு உதவி ..............





*



நம்மளோ ஒரு கம்ப்யூட்டர் கைநாட்டு. ஏதோ கட்டை விரல் பதிப்பது மாதிரி கொஞ்சம் கொஞ்சம் தமிழில் தட்டச்சி ... காலம் கொஞ்சம் ஓடி விட்டது.

முதலில் ... ஆஹா! கம்ப்யூட்டரில் தமிழா என்ற வியப்பு.

பின் ஈ-கலப்பை என்றார்கள். பிள்ளையார் சுழி அதில் தான். அட .. பரவாயில்லையே.. அப்டின்னு ஆங்கில எழுத்துகள் மூலம் தமிழில் தட்டச்சியாச்சி. ஆமா, ஜெயமோகன் சொன்ன மாதிரி ”தமிங்கிலீஸை” தட்டச்சி எளிதாக தமிழில் எழுதியாயிற்று.

பின் ஈ-கலப்பை என்பதை விட N.H.M. writer பற்றிச் சொன்னார்கள். அதுவும் கை வந்தது. இதில் ஒரு லாபம் N.H.M. converter. மற்ற எழுத்துருவிலிருந்து மாற்ற வசதி .. அப்படி .. இப்படி என்றார்கள். அதையும் ஒரு கை பார்த்தாச்சு.

 வண்டி ஒழுங்காக ஓடிக்கொண்டிருந்தது. திடீரென்று ஒரு ப்ரேக் விழுந்திருச்சு! ரெண்டு நாளா ஒரே போராட்டம். இப்போதும் N.H.M.-ல் தான் தட்டச்சுகிறேன். ஆனால் இந்த N.H.M. திடீரென்று ஒரு ’சாதி’ போராட்டத்திற்குள்’ என்னைத் தள்ளி விட்டது.

சில ’சாதி’க்கு சரியாக வருது. இப்போ பாருங்க ..ப்ளாக், ஈ மெயில், notepad இதுகளில் N.H.M. சரியாக வேலை பார்க்கிறது. ஆனால் word document-ல் எழுத மாட்டேன் என்று அடம் பிடிக்கிறது. எத்தனை தடவை என் கணினியில் Alt + 2 அடிச்சிப் பார்த்தாச்சு. சில தடவைகள் கணினியில் இருந்த மென்பொருளை கழித்துப் பின் புதியதாக N.H.M. தரவிறக்கிப் பார்த்தேன். அப்படியும் தமிழில் எழுதுவேனான்னு அடம் பிடிக்குது. ஆனால் ப்ளாக் போன்ற மற்றவைகளைத் தன் ‘சாதியாக’ நினைத்து ஒழுங்காகத் தட்டச்ச உதவுகிறது. ஏன் word document-ல் எழுத முடியவில்லை. 

அநாதை ரட்சகனாக தமிழ்வாசியிடம் கேட்டேன். அவர் புதிய மந்திரம் ஒன்று கொடுத்தார். அது கூகுள் ஆண்டவர் போட்ட பிரசாதம். ஆனால் இதில் சில சொற்கள் ஆங்கிலத்தில் வர, அதில் தேவையானதை நாம் டிக் போட வேண்டியதிருக்கிறது. இதை விட N.H.M. எளிதாயிருந்தது. N.H.M. ரொம்ப பிடிச்சிது. அதை வச்சே ரொம்ப காலம் ஓட்டியாகி விட்டது.  

இப்போது N.H.M. writer, word document-ல் எழுத மாட்டேன் என்பதை எப்படி வழிக்குக் கொண்டு வருவது?

அதோடு converter இருப்பதும் பெரிய உதவியாக இருந்தது. N.H.M. writer மாதிரியே கூகுள் பிரசாதமும் unicode தானா. ஒரே கட்டுரையை பாதியை N.H.M. writer-லும், மீதியை கூகுள் பிரசாதத்தின் மூலமும் எழுதினால் இறுதியில் எல்லாம் ஒன்றாக இருக்குமா? இல்லை .. அந்த இரண்டும் இரு வேறு வேறு ஒட்டாத சாதிகளா?

மக்களே ..... உதவுங்கள்.



*
இப்போ இன்னொரு பிரச்சனை. இப்பதிவு பதிவர்களிடையே வேகமாகப் போகணும்னு நினச்சேன். ம்ம்.. நின்ச்சது எங்க நடக்குது. தமிழ் மணத்தில் இணைத்தால் கீழே வர்ரது மாதிரி வருது. தமிழ் மணப் பக்கத்தில் வரமாட்டேங்குது.

ஏண்டாப்பா ... இப்படி ஒரு ரெட்டைத் தாழ்ப்பாள்!!!!



thamizmanam


Your Blog is Aggregated under FREE Aggregation Category


Monday, November 04, 2013

692. சின்னச் சின்ன கேள்விகள்






*




இந்தப் படம் இப்பதிவில் எதற்கு?   - முதல் கேள்வி !!!

**************************** 

இலங்கையில் நடக்கும் மாநாட்டில் இந்தியா கலந்து கொள்ள  வேண்டுமா?

 சில சமயங்களில் அடிப்படையே ஒரு கேள்விக்குறியாக நின்று விடுகிறது. இலங்கை நம் அருகில் இருக்கும் நாடு. அதனை நம் ‘பெட்டைக்குள்’ வைத்துக் காக்க வேண்டும். அது தான் நல்லது. இதற்குக் காரணம் கேட்டால், ஒரு காலத்தில் அமெரிக்கப் படைகளின் தளமாக ஆகிவிடும் என்று ஒரு பயம் என்றார்கள். இப்போது கேட்டால் சீனாவின் கைப்பொமையாக ஆகி விடுமோ என்ற பயம் என்கிறார்கள். நமக்குத் தான் எம்புட்டு பயம்?! 

இப்படியெல்லாம் தடைக் கற்கள் போட்டாலும் நடப்பது எல்லாமே நமக்கு எதிராகத்தான். நாம் ‘ஆசைப்பட்டு’ இலங்கைக்கு இலவசமாக பல உதவிகள் செய்து வருகிறோம். சீனா கடன் கொடுத்து வசதிகளைச் செய்து தருகிறது. ஆனாலும் இலங்கை அரசின் நட்பு நம்மோடு இல்லை; சீனாவோடு தான்!

நம் நாட்டு மீனவர்கள் அவர்கள் நாட்டு எல்லையில் மீன்களை அள்ளிக் குவித்துக் கொண்டு வருகிறார்கள் என்று அரசின் கடற்படையே நம்மை அள்ளிச் செல்கிறது. அதைத் தடுக்க நம் தீவை அந்த நாட்டிற்குத் தாரை வார்த்தாகி விட்டது. கையை விட்டு காசும், தீவும் போகுது; அங்கிருந்து ஏதும் வருவது கிடையாது. இது நம் நிலை.

இந்திய அரசு ஆசை காட்டி, நாம் கொடுக்கிற ‘மிட்டையை’ வாங்கிச் சாப்பிட்டுக் கொண்டு, மாமான்னு சீனாக்காரனை அழைத்து அவனோடு ஆசையாக இருப்பது இலங்கை. நம் நாட்டு அயல்நாட்டுக் கொள்கை இப்படி அல்லோலப்படக் கூடாது.

இப்போது இலங்கையில் காமன்வெல்த் மாநாடாம். அதென்ன காமன் வெல்த் என்றால் எனக்குக் கிடைக்கும் பதில் = பழைய அடிமைகள் + பழைய வெள்ளைக்கார எசமான் துரைகள்! - அப்டின்னு பதில் வருது. இங்கிலாந்தின் அரசின் தலைமையில் அவர்களிடம் அடிமையாக இருந்த பழைய காலனி நாடுகளின் - அடிமைகளின் - கூட்டு. ஆண்டவன் தன்னைப் ‘பீற்றிக் கொள்ள’ அடிமை நாடுகள் கொடுக்கும் புதிய தண்டம் இது. வரி, வட்டி, கிஸ்தி என்று பொருளாகக் கொடுக்காமல் மரியாதையைத் தண்டமாகக் கொடுக்கும் புதிய காலனி ஆதிக்கம் இது.

இப்படி ஒரு அமைப்பே ஒரு கேலிக் கூத்தாகத் தெரிகிறது.  இதில் ஏன் இத்தனை நாடுகள் இணைந்து ஒட்டுமொத்தக் காணிக்கையை பழைய எஜமான்களுக்கு அளிக்க வேண்டும் என்பதே புரியவில்லை. 

ஆனால் இப்போது நம் நாட்டோடு தொடர்பு கொண்ட ஒரு இனம் அழித்தொழிக்கப்பட்ட நாட்டில், இப்படிப்பட்ட  ஒரு அடிமைத்தனமான மாநாட்டில், நம் அரசு கலந்து கொள்வது எந்த அளவு முறையோ? ஒரு மாநிலமே மொத்தமாக நமது அரசு கலந்து கொள்ளக் கூடாது என்னும் போது ‘வெளிநாட்டு உறவு’ மத்திய அரசின் முடிவுகளில் மட்டுமே உள்ளது என்று மார்தட்டும் காங்கிரசிற்கு தேர்தலில் மட்டும் தான் தமிழகம் பதிலளிக்க வேண்டுமோ?

இன்னொரு கேள்வி: 

இதில் ஏன் அமெரிக்க நாடு ஒரு உறுப்பினராக இல்லை?  ஒரு வேளை போரிட்டு வெற்றி பெற்றதாலோ    ...?

***********************************

கேள்வின்னு வந்தால் நிறைய கேள்விகள் வருதே.

எனக்கு போராடுபவர்கள் மேல் எப்போதும் மரியாதை உண்டு. அது கல்லூரி ஆசிரியர்களின் போராட்டமாக இருக்கட்டும்.. இல்லை ... கல்லூரிக்குள்ளேயே நடக்கும் போராட்டமாக இருக்கட்டும். இல்லை  கூடங்குளத்திற்கு எதிரான போராட்டமாக இருக்கட்டும். போராடுபவர்கள் எப்போதுமே தங்கள் சுய நலன்களைத் தாண்டி பொது நலனுக்காக யோசிக்கிறார்கள். போராட்டங்களில் ஈடுபடும் மனமே பெரிது. அதிலும் இதனால் இழப்புகள் உண்டு என்று தெரிந்து போராட்டங்களில் ஈடுபடுவோர், தொடர்ந்து இழப்புகளைத் தாங்கி போராடுவோர் மரியாதைக்குரியவர்களே.

இந்த வகையில் நக்சலைட்டுகள் நம் கனிம வளங்கள், தாழ்த்தப்பட்ட ஆதிவாசிகள் இவர்களின் நலனுக்காகப் போராடுவது பாராட்டுகுரியதே. அதிலும் தாங்களே காட்டுவாசிகளாக மாறி, தனிப்பட்ட வாழ்க்கையிலும் பல இழப்புகளுக்கு உள்ளாகும் இந்தப் போராளிகள்  மக்கள் தொடர்பான பல போராட்டங்களை நடத்துபவர்கள் என் மரியாதைக்குரியவர்களே.

ஆனால் இந்தப் போராட்டங்களை நடத்துவோர் பல முறை ‘குறி தவறி’ தேவையில்லாத ஆட்களைக் கொல்வது ஏனென்று தெரியவில்லை. பாவப்பட்ட கீழ்நிலை காவலர்களைக் கொல்வது, சாதாரண மக்களில் சிலரை அழிப்பது ஏனென்று தெரியவில்லை. குறி வைத்தால் ‘சரியான’ குறியாக வைக்க வேண்டாமா?  அவர்களின் தியாகங்களும், குறிக்கோளும் சரியான குறிவைத்துப் போக வேண்டாமா?

*****************************************






Thursday, October 24, 2013

691. TWO SIDES OF A COLLEGE









*



கல்லூரி பசங்க மூணுபேரு அவங்க கல்லூரி முதல்வரைக் கொன்னுட்டாங்களாமே ... இதை ஒரு ஐந்து வருஷத்துக்கு முந்தி சொல்லியிருந்தா நான் ரொம்ப ஆச்சரியப்பட்டிருப்பேன். ஏன்னா என் அனுபவம் அப்படி. நான் 33 வருஷமா வேலை பார்த்த கல்லூரியும் சரி .. அங்குள்ள எங்க மாணவர்களும் சரி .. அப்படித் தங்கமா இருந்தது.

வேலை பார்த்தா மதுரை அமெரிக்கன் கல்லூரியில் வேலை பார்க்கணும் அப்டின்னு எல்லோரும் நினைக்கிற அளவிற்குக் காலம் காலமாய் இருந்தது எங்கள் கல்லூரி. மற்றக் கல்லூரி ஆசிரியர்களே எங்கள் கல்லூரிக்காகவே அங்கே வேலை பார்க்கிற எங்களை கொஞ்சம் பொறாமையோடு பார்த்து, கல்லூரிக்காகவே எங்களுக்குத் தனி மரியாதை கொடுத்ததைப் பல தடவை அனுபவித்திருக்கிறேன். நிறைய சுதந்திரம். நிறைய சலுகைகள். அந்தக் கல்லுரியில் வேலை பார்ப்பதே அப்படி ஒரு சுகம். அழகான ஆசிரிய-மாணவ உறவுகள்.

ஆசிரியர்களுக்குத்தான் அப்படியென்றால் இங்கு மாணவனாக இருப்பதும் தனிப் பெருமை. மதுரையில் அமெரிக்கன் கல்லூரி மாணவன் என்றால் இளைஞர் உலகத்தில் தனியிடம் தான். அட ... கல்லூரி மாணவிகளிடமே அமெரிக்கன் கல்லூரி மாணவர்களுக்குத் தனியிடம் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்களேன்.  

ONE SIDE OF OUR COLLEGE

கல்லூரி என்றாலே ragging என்றெல்லாம் சொல்லுவார்களே ... அப்படியெல்லாம் எங்கள் கல்லூரியில் கிடையாது. சூழலே வேறு, ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் admission forms  கொடுக்க ஆரம்பித்த நாளே கல்லூரிக்குள்  ஒரு தற்காலிக கூரை ஷெட் ஒன்று போட்டிருப்பார்கள். அதில் விரும்பும் சீனியர் மாணவர்கள் புதியதாக admission வாங்க வரும் மாணவர்களுக்கு அறிவுரை கூறத் தயாராக இருப்பார்கள். புதிதாக வரும் மாணவர்கள் எந்த பாடம் எடுத்திருக்கிறார்கள்; எந்தப் பாடத் திட்டத்தில் சேரலாம் போன்றவைகளைச் சொல்வார்கள்.

அதைவிட அவர்களின் உதவி புதிய மாணவர்களுக்கு, அதிலும் கிராமத்திலிருந்து வரும் முதல் தலைமுறை மாணவர்களுக்கும், அவர்கள் பெற்றோர்களுக்கும் மிகவும் வசதியாக இருக்கும். இந்த மாணவர்களே admission-யை முழுவதும் நிரப்பித் தர உதவுவார்கள். புது மாணவர்களுக்குத் தொல்லை தருவது தங்கள் மதிப்பெண்களுக்கு admission form-ல் attestation  பெறுவது. வெளியூரிலிருந்து வரும் மாணவன் ... பாவம் attestation வாங்க எங்கே போவான்? அதற்காகவே volunteer ஆக உதவுவதற்காக இருக்கும் மாணவர்கள் விடுமுறையிலும் கல்லூரிக்கு வரும் ஆசிரியர்களின் உதவியோடு உடனே attestation வாங்கிக் கொடுத்து விடுவார்கள். admission form வாங்க வருபவர் சில நிமிடங்களில் அதனை முழுவதுமாக பூர்த்தி செய்து, உடனே கல்லூரியில் கொடுத்து விட்டுச் செல்லும் நிலைமை இருக்கும். எனக்குத் தெரிந்த வேறு எந்தக் கல்லூரியிலும் இப்படி சீனியர் மாணவர்கள் புதிய மாணவர்களுக்கு இப்படி உதவுவது இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

Thanks to Dr. Silas who introduced this 'May I Help' counter.

admission form போடும் போது கிடைக்கும் இந்த இன்ப உதவி இன்னும் நீடிக்கும். மாணவனுக்கு இடம் கிடைத்த பிறகு கல்லூரி ஆரம்பிக்கும் நாளன்று கல்லூரிக்குள் நுழைந்ததும் சீனியர் மாணவர்களால் வரவேற்கப்படுவார்கள். இன்று சீனியர்களுக்கு வகுப்பு இருக்காது. volunteers மட்டும் இருப்பார்கள்.

மாணவர் விடுதிகள், துறைகள் என்று தனித்தனியாக சீனியர் மாணவர்கள் மேஜை போட்டு, வரும் புதிய மாணவர்களை வரவேற்று அவர்கள் விடுதிக்குச் செல்ல உதவுவார்கள். முதல் நாளன்று காலையில் புதிய மாணவர்களுக்கு கூட்டம் ஒன்று - ORIENTATION - நடக்கும். வழக்கமாக கல்லூரி முதல்வர் தமிழில் மாணவர்களை வரவேற்றுப் பேசுவார். பெற்றோர்களும் இந்த கூட்டத்தில் கலந்து கொள்ள முடியும். கூட்டம் முடிந்ததும் புதிய மாணவர்கள் தங்கள் தங்கள் துறைக்குச் செல்வார்கள். volunteers அவர்களை வழி நடத்தி துறைக்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். ஆசிரியர்கள் துறைகளில் காத்திருந்து துறை பற்றிய விளக்கங்கள், ஏனைய எதிர்பார்ப்புகள் என்றெல்லாம் பரிமாறுவதுண்டு.

மதியம் புதிய மாணவர்களுக்கு கல்லூரி விடுதிகளில் உணவு. புதிய மாணவர்கள், volunteers, ஆசிரியர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக உட்கார்ந்து மதிய உணவு. என் அனுபவத்தில் ஒரு முறை வெளிநாட்டு மாணவன் ஒருவன் என் அருகில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவன் அழ ஆரம்பித்து விட்டான். என்னப்பா என்று கேட்டால், I never thought that I could sit with my masters in a lunch table  என்று உறுக்கமாக அழுது கொண்டே  பேசினான். இப்படி கல்லூரி வாழ்வை ஆரம்பிக்கும் ஒரு மாணவனுக்கு கல்லூரியின் மீதோ, ஆசிரியர்கள் மீதோ எவ்வளவு நம்பிக்கையும், பாசமும் இருக்கும்.

மீண்டும் மாலையில் துறையில் சந்திப்பு. இப்போது பொதுவாக volunteers பொறுப்பேற்றுக் கொள்வார்கள். மாணவர்களை கல்லூரியின் பல இடங்களுக்கு - நூலகம், மைதானம், வகுப்பு நடக்கும் பல கட்டிடங்களும் அவர்களின் பெயர்களும், N.C.C., N.S.S. - போன்ற இடங்களுக்கு volunteers அழைத்துப் போவார்கள். மாலை மறுபடி ஒரு கூட்டம். இப்போது கல்லூரித் தலைவர் ஆங்கிலத்தில் உரையாற்றுவார்.

புதிய மாணவர்கள் மூன்றாம் நாள் தான் சீனியர் மாணவர்களைச் சந்திப்பார்கள். ஆனால் அதற்குள் பல volunteers அவர்களுக்குப் பழகியிருக்கும். volunteers சீனியர்கள் அநேகமாக இதற்குள் புதியவர்களுக்கு ‘அண்ணனாக’ மாறியிருப்பார்கள். இச்சூழலில் ஏது ragging!! எல்லாமே smooth sailing தான்.

------------------

 மாணவர்களுக்கு கல்லூரி வாழ்க்கையின் முதல் நாள் இவ்வளவு இனிமையாக இருக்கும். ஆனால் கடைசி நாள் அவர்களையும், அவர்கள் மனத்தையும் உலுக்கியெடுத்து விடும். CANDLE LIGHT CEREMONY . கல்லூரியின் இறுதி வேலை நாளின் மாலையில் துறை வாரியாக மாணவர்களும், ஆசிரியர்களும் அமர்ந்து ஒரு high tea முடித்து விட்டு, கல்லூரியின் பெரு மன்றத்திற்குள் வெள்ளை ஆடையோடு அமைதியாக நுழைந்து அமர்ந்திருக்க வேண்டும். Schubert-ன் Ave Maria  என்ற symphony இசை மெல்லியதாகத் தவழ்ந்து வரும்.What a gripping music!

மண்டபத்தின் விளக்குகள் அனைத்தும் அணைக்கப்பட்டு மேடையில் ஒரே ஒரு குத்து விளக்கு மட்டும் எரியும். அதிலிருந்து ஆசிரியர்கள் தங்கள் மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றி, மாணவர்களிடையே வந்து அவர்களின் மெழுகுவர்த்திகளில் ஒளியை ஏற்றுவார்கள். இருண்ட மண்டபம் சில நிமிடங்களில் மெழுகுவர்த்திகளின் வெளிச்சத்தில் ஒளிரும். வெளியே வரும் மாணவர்கள் மண்டபத்தின் சுவர்களில் மெழுகுவர்த்திகளை ஆங்காங்கே வைத்து விட்டு வந்த பின் இருளில் பார்க்கவே அந்த மண்டபம் ஒளியால் மின்னும்.

வழக்கமாக இந்த விழாவின் படிப்பு முடித்து வெளியேறும்  மாணவர்களின் உணர்ச்சிகளை அதிகமாகவே தூண்டி விட்டு விடும். பல ஆண்டு மாணவர்களோடு இந்த உணர்ச்சிப் போராட்டத்தில் நானும் இருந்ததை இன்றும் எண்ணும்போது கொஞ்சம் மனசு தடுமாறுகிறது. ஆயிரத்தி தொன்னூறு தொன்னூற்றைந்து ஆண்டு வரை இந்த நாளில் மாணவர்கள் தங்கள் துறைகளுக்குச் சென்று தங்கள் உணர்வுகளின் மேலீட்டால் கலங்குவதோ, அழுவதோ ஒரு தொடர் நிகழ்வாக ஒவ்வொரு ஆண்டும் இருக்கும். A very sentimental day ........ No American College student can forget this day.

-----------------

பல முறை என் கல்லூரி மாணவர்களின் ‘நன்னடத்தை’ என்னைப் புல்லரிக்கச் செய்துள்ளன. ஒரு உதாரணம். கல்லூரியின் MAIN HALL தனது 90வது ஆண்டை முடித்த போது அதை ஒரு விழாவாக எடுக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. என் நல்லூழ். நான் அதன் coordinator ஆக இருந்தேன். அந்த நாளை COMMEMORATION DAY என்று கொண்டாடினோம். (சில ஆண்டுகள் தொடர்ந்து நடந்த இந்த இனிய விழா கல்லூரித் தலைமை மாறியதும் நின்று போனது இன்னொரு சோகம்!) மதியத்திலிருந்து விழாக்கோலம். ஒரு பக்கம் மாணவர்களின் ஆட்டம் .. பாட்டம். இன்னொரு பக்கம் food court .. மகிழ்ச்சியால் எல்லோரும் மூழ்கி இருப்போம். பட்டிமன்றமும் நடந்தது. எல்லா நிகழ்ச்சிகளுக்கும் முத்தாய்ப்பாய் இறுதியில் ஒரு ஒலி-ஒளிக் காட்சி.

நான் பொறுப்பில் இருந்த முதல் வருடத்தில் மெயின் ஹாலைப் பின்னணியாக வைத்து, 90 ஆண்டுகளுக்கு முன் பசுமலையிலிருந்த சிறு கல்லூரி இந்தப் புதிய இடத்திற்கு மாற்றப்பட்டதை வைத்து, அந்தக் காலத்து கல்லூரி முதல்வர் எடுத்த அந்த நல்ல முடிவை நாடகமாக்கினோம். மெயின் ஹாலைச் சுற்றி மாணவர்களை நிற்க வைத்து, மேலே மாணவ-நடிகர்கள் நடித்தார்கள். அவர்களுக்குப் பின்புலமாகக் கீழிருந்து ஒலி தந்தோம். இதில் நாங்கள் மறந்தது - இது மாணவர்களுக்குப் புதிய ஒரு நிகழ்வு. மாணவிகளும் நிறைய் உண்டு. எங்கும் இருள். யாருக்கும் எந்த தொல்லையும் இருக்கக்கூடாது. ஆனால் இதை நாங்கள் முதலில் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை. ஆகவே ‘பந்தோபஸ்து’ ஏதும் திட்டமிடவில்லை. 

விளக்குகள் அணைந்தன. எங்கும் இருட்டு. ஒரே ஒரு விளக்கு ஹாலின் முன்பக்கம் ஒளிர்ந்தது. அந்த ஒளியில் ‘ஜெபம்’ நடந்தது. பின் ஒலி-ஒளி நிகழ்ச்சி. நிகழ்ச்சியில் நடிகர்கள் ஹாலின் உள்ளும், மேலும் கைகளில் தீவட்டிகளோடு நடித்தார்கள் - 90 ஆண்டுகளுக்கு முந்திய நிகழ்வல்லவா! புதிய கட்டிடம் கட்டப்பட்டதாக நடித்தார்கள். அதன் முடிவில் YANNY-ன் ஓசைப் பின்னணியோடு ஒரு தீப்பிழம்பு கீழிருந்து கட்டிடத்தின் உச்சிக்கு எழும்பியது விழாவின் அது உச்ச கட்டமாக இருந்தது. 

எந்தக் குழப்பமும் இல்லை. விளக்குகள் அணைந்ததும் ஓரிரு விசில்கள். அவ்வளவே. நிகழ்ச்சி முழுவதும் இனிமையான அமைதியில் நடந்தது, தீப்பிழம்பு மேலெழுந்த போது யாரோ ஒரு மாணவன் நிலவியிருந்த அமைதிக்குள்ளிருந்து  தனிக்குரலில் உரத்துப் பாட ஆரம்பித்தான்: (வாழ்க அவன்.) HAPPY BIRTHDAY TO YOU .... கூட்டமும் அவனோடு சேர்ந்தது. தன்னிச்சையாக ஆரம்பித்த அந்தப் பாடல் பலரின் கண்களில் கண்ணீரைக் கொண்டு வந்தது. ஆடிப் போய் விட்டேன். 

Thanks to Dr. Sudhnandha for starting commemoration day functions..

Thanks to Dr. Prabakar & Dr. Kali Sundar for the lovely light-sound show.

இது போன்று பல இடங்களில் எங்கள் கல்லூரி மாணவர்களின் நடத்தை பெருமை தேடித்தரும் நேரங்களாக இருந்திருக்கின்றன. நாங்களா சொல்லிக் கொடுத்தோம். அவர்களிடம் அது innate ஆக இருந்திருக்கும் போலும். அந்தப் பெருமை எனக்கு எப்போதும் என் கல்லூரி மாணவர்களைப் பொறுத்து இருந்தது. 

ஆனால் ......

-------------------------------------

OTHER  SIDE OF OUR COLLEGE


கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக எங்கள் கல்லூரியில் ஒரு குழப்பம்.கல்லூரியை ஆரம்பித்த அமெரிக்க மிஷநரிகள்  கல்லூரிச் சட்டத்திலேயே இது பொதுமக்களுக்கான கல்லூரி என்று ஆணித்தரமாகக் கூறி இக்கல்லூரி கிறித்துவக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வராது என்று எழுதி வைத்துவிட்டுப் போனார்கள். ஆனால் இப்போது கல்லூரிகள் எல்லாமே வியாபாரம் தானே. ஆகவே கிறித்துவ சபை C.S.I. கல்லூரியைத் தங்கள் பிடிக்குள் கொண்டுவர முனைந்தார்கள். இப்போது அவர்கள் கையே மேலோங்கி நிற்கிறது. முறையற்ற வழியில் தங்கள் பிடிக்குள் கொண்டு வந்து விட்டார்கள். இதற்கு பல அதர்ம வழிகள். அதில் ஒன்று சில மாணவர்களைத் தங்கள் பக்கம் இழுத்து ..... அதில் பெரும் வெற்றியும் பெற்று விட்டார்கள். அந்த மாணவர்கள் “ஆடிய ஆட்டத்தின்’ சில படங்கள் மட்டும் இங்கே. எங்கள் கல்லூரி மாணவர்களா இவர்கள் என்று நொந்து போய் எடுத்த படங்கள் இவை.

கல்லும் கட்டையும் கல்விக் கருவிகளாகி விட்டன

வெளியிலிருந்து வேடிக்கை பார்த்த பாதிரிகள்
.

இன்னும் இத்தகைய ’அருமையான’ படங்களைப் பார்க்க விரும்பினால், இங்கே செல்லுங்கள்.

போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட ஆசிரியர்களின் வண்டிகளைச் ‘சரியாக’ அடையாளம் கண்டு உடைத்துப் போட்டனர்.

இப்படி ஒரு செயலை கனவிலும் எதிர்பார்க்காத நான் ஒரு நண்பரிடம், ‘இதைப் பார்த்த பிறகாவது எந்தப் போராட்டத்திலும் கலந்து கொள்ளாமல் ‘ராமன் ஆண்டாலென்ன ... ராவணன் ஆண்டாலென்ன ...’ என்று நினைக்கும் ஆசிரியர்கள் - அதுவும் ‘பக்தி’ மிகுந்த ஆசிரியர்கள் மனம் மாற மாட்டார்களா?’ என்று கேட்டேன். 
நண்பரின் பதில் அதிர்ச்சியடைய வைத்தது. பக்தியான ஒரு ஆசிரியர், ‘இது போல் இன்னும் நடந்தால் தான் போராடுபவர்களுக்கு ‘நல்ல புத்தி’ வரும்’ என்று சொன்னாராம். அடக் கடவுளே ....!

உண்மை வெல்லும் என்கிறார்கள். நிஜமாகவா .... பார்க்கலாம்.

*

ஒன்று புரிகிறது. மாணவர்களில் பலரும் பச்சை மண்கள் தான். எப்படி படைக்கிறோமோ அது போல் அவர்களும் மாறி விடுகிறார்கள் போலும். 

எங்கள் கல்லூரியில் தடியெடுத்தான் ... சமீபத்தில் பார்த்த நிகழ்வில் கத்தி எடுத்திருக்கிறான். 


*










*

Monday, October 21, 2013

690. தருமி பக்கம் (8) - மறுமலர்ச்சியில் தமிழ்த் திரையுலகம்







*
*


அதீதம் இணைய இதழில் வந்த என் கட்டுரையின் மறுபதிப்பு:


திருட்டுத் தனமா ஆங்கிலத் திரைப்படங்கள் பார்க்க ஆரம்பித்த அந்தக் காலத்தில் இருந்து (முதன் முதல் திருட்டுத்தனமாக வீட்டுக்குத் தெரியாமல் பார்த்த முதல் சினிமா நினைவுக்கு வருகிறது...!)ஒரு பெரிய கவலை! ஆங்கிலப்படங்கள் என்றால் genre வாரியாக படங்கள் வருகிறதே .. அங்கே மாதிரி தனியான காமெடி படம், சண்டைப் படம், காதல் படம், வீரதீரச் செயல்கள் படம் என்று வித விதமாக வராமல் எல்லா தமிழ்ப் படமும் ஒரே மாதிரியாக வருகிறதே என்று தோன்றும்.

ஒரு வேளை நம் நாட்டில் இதிகாசங்கள் நிறைய உண்டு. அமெரிக்க நாட்டின் வரலாறு மிகச் சிறிதே. இவர்களுக்கு நம்மைப் போன்ற பழம் காவியங்கள் இல்லை. அவர்கள் கைவசம் இருப்பது ஒரு உள்நாட்டுப் போர், முதல் இரண்டாம் உலகப் போர்கள், ரஷ்யாவுடன் இருந்த cold war ... இதனால் பல படங்களில் இவைகளில் ஏதாவது ஒன்றினை வைத்துப் படம் எடுத்திருப்பார்கள் போலும். இப்படி ஏதும் அதிகம் இல்லாத நாடுகளில்  இது போன்ற வரலாறுகளும் இல்லாததால் அதிகமாக தனி மனிதனை வைத்தே படம் எடுத்திருப்பார்களோ என்று எனக்குத் தோன்றும். நமக்கிருந்த புராணக்கதைகளே நமக்குப் போதும் போதும் என்ற அளவில் இருந்ததால் அதை மட்டுமே கதைக் களமாக்கி முதலில் படம் எடுத்தார்கள். பின் அதை விட்டு விட்டு காதலை மட்டும் பிடித்துக் கொண்டார்கள் போலும்.

புது தியரி ஒன்றும் பல மக்களால் சொல்லப்படுவதுண்டு. இரண்டரை மணி நேரம் காசு கொடுத்து போவது நம்மை மறந்து ‘ஜாலியாக’ இருந்து விட்டு வர மட்டுமே என்பார்கள். அனேகமாக இந்தத் தத்துவம் பேசுபவர்கள் எல்லோரும் ஒரு வாராந்தரியைக் கையில் எடுத்தால் அதில் உள்ள ஜோக்ஸ் மட்டும் படித்து பத்திரிகையைத் தூக்கி எறிபவர்களாக இருக்கும். அதில் உள்ள பல நல்ல கட்டுரைகளை அவர்கள் ஏறெடுத்தும் பார்ப்பதில்லை. வாசிப்பவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரியான ரசனை இருப்பதில்லை. வெறும் காமிக்ஸ் வாசகர்கள் உண்டு. சிறு வயதிலிருந்தே இதில் எனக்கு ரசனை இல்லை. ஆனால் மற்ற கதைகளைத் தொடர்ந்து வாசிப்பதுண்டு. வாசித்த பல genre வாரியான புத்தகங்களை மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்தால் எந்தக் கதைகள் வாசித்து என் கண்ணில் கண்ணீர் கசிந்ததோ அவைகளே நினைவில் நிற்கின்றன. முதன் முதல் கண்ணீர் வரவழைத்த நாவல் அகிலனின் ‘பாவை விளக்கு’. ஆங்கில நாவல்களில் முன்னிடம் வகிப்பது Leon Uris எழுதிய Exodus. மூன்று முறை வாசித்த போதும் கண்ணீருக்குப் பஞ்சமில்லாமல் வாசித்தேன். Alex Haley எழுதிய The Roots. இலக்கியங்களை வாசிக்கும் போது நம் நெஞ்சை உலுக்கும் படைப்புகள் மனத்தின் ஆழத்திற்கே சென்று தங்கி விடுகின்றன. இந்த தியரியோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் போது திரைப்படங்கள் just for past time என்று சொல்வது சரியாகத் தெரியவில்லை.

நம் மக்கள் கூறும் இந்த ’இலக்கணத்தோடு’ வரும் படங்களில் இன்னொரு வேடிக்கை ஒரே படத்தில் அனைத்து சுவைகளும் இருக்க வேண்டும் என்கிறார்கள் படைப்பாளிகளும், படம் பார்ப்பவர்களில் பலரும். படம வருவதற்கு முன்பே நம் இயக்குனர்கள் தங்கள் படத்தை வானளாவப் புகழ்வதும் கடைசியாக் அப்படத்தில் அது .. இது .. என்று எல்லாமும் இருப்பதாகக் கூறுவார்கள். அதில் கட்டாயம் காதல் நிச்சயமாக இருக்கும். இவர்கள் இப்படி ம்ருகி மருகி காதலைப் பறை சாற்றுவதால் தான் நமது மக்களும் ‘காதல் .. காதல் .. காதல் இல்லையேல் சாதல்’ என்று முடிவு பண்ணுகிறார்களோ என்னவோ! தற்கொலைகள் அதிகமாவது இந்த அடிப்படையில் தானோ என்னவோ! எதற்கும் சாகாத இளசுகள் காதலுக்காக உயிரை விடுவது சினிமாக்கள் தரும் உத்வேகம் தானோ என்னவோ!

இப்படியே தான் நமது படங்கள் வரும்; வேறு வழியில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த வேளையில் தமிழ்ப்பட உலகில் திடீரென்று சில நல்ல மாற்றங்கள் தோன்ற ஆரம்பித்து விட்டன. மிக்க மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. வரும் மாற்றங்கள் இதைப் போலவே தொடர்ந்தால் மிக மிக நல்லது. இதற்கு அரசு கூட ஒத்துழைக்க முடியும். படத்தின் நீளம் இன்னொரு தடைக்கல். எப்படியும் இரண்டரை மணி நேரம் என்பது யார் விதித்த விதியோ. படத்தின் நீளத்திற்காகவே இன்னும் இரு பாட்டு; நான்கு சண்டை என்று போட்டி போட்டுக்கொண்டு படத்தின் நீளத்தை அதிகரிக்கிறார்கள். எததெற்கோ காரணம் சொல்லி வரியை அரசு குறைக்கிறது. ஒன்றரை மணி நேரத்திற்குள் எடுக்கும் படத்திற்கு வரிக் குறைப்பு என்று ஒன்று கொண்டு வந்தால் இன்னும் சிறப்பு. நீளத்திற்காகவே நம் பல கதைகள் வெறும் ‘அவியல்களாக’ மாறி விடுகின்றன. அவை இதில் கொஞ்சம் தவிர்க்கப்படலாம்.

படத்தின் நீளத்திற்காகவே சேர்க்கப்பட வேண்டும் என்று விதிக்குள் வருவது திரைப்பாடல்கள். இவைகள் தேவையில்லை என்று பெரும் பிரம்மாக்கள் பேட்டிகளில் சொல்லி விடுவார்கள். அதோடு அவர்கள் சரி .. அதற்குரிய முயற்சிகளில் அவர்கள் இறங்குவதில்லை. நல்ல வேளையாக படங்களில் பாடல் எதற்கு என்று கடந்த ஒரு வாரத்தில் இரு இசை இயக்குனர்கள் - முதலில், விஜய் அண்டோனி, அடுத்து, அதை ஒத்துக் கொண்டுள்ள ஜிப்ரான் - கூறியிருப்பது இன்னும் மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது.

எப்படியோ ... எனக்குத் தோன்றுவது தமிழ்ப்படங்களில் ஒரு புது மறுமலர்ச்சி ஏற்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இது மேலும் வளர வேண்டும்.

நல்ல காலம் பிறக்க வேண்டும் ... நடக்கும் புதிய நல்ல விஷயங்கள் தொடர வேண்டும்.


*

படங்கள்: இணையத்திலிருந்து..