200. தருமி 200 - விமர்சிக்கிறார், பெனாத்தலார் !!!!!!!!!!!!

*

*


(குங்குமம் பாணியில் படிக்க)

சில புனைபெயர்களைப் பார்த்ததும், ஏன் இந்தப் புனைபெயரைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார் இவர் என்ற கேள்வி மனதில் எழும்பும். தருமி என்ற பெயர், திருவிளையாடல் நாகேஷையே நினைவுபடுத்த, இந்த எழுத்தாளர் நகைச்சுவைக்காக இந்தப் பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார் என்றே தோன்றியது.


விளம்பரங்களைப்பற்றிய சில கேள்விகளோடு உள்ளே நுழைந்தவரைப் பார்த்ததும் அப்படித்தான் தோன்றியது. ஆனால் அடுத்ததாகவே Civic Sense பற்றிய கேள்விகளை அள்ளித் தெளித்ததில் சரிதான் - இது நாகேஷ் தருமி அல்ல, "எனக்கு கேக்க மட்டும்தான் தெரியும் - தருமி" எனத் தெரிந்தது.
உள் கேள்விகளையெல்லாம் விட்டுவிட்டாலும், இதுவரை 199 கேள்விகளைக் கேட்டிருக்கிறார். எத்தனையோ பேர் பதில் சொல்ல முயற்சித்தும் இருக்கிறார்கள்.


சர்தர்ஜியின் மகன் சர்தாரிடம் கேட்டானாம்.. "அப்பா உலகத்திலேயே பெரிய மலை எதுப்பா?"

சர்தார் -"தெரியலையேடா கண்ணா"

கொஞ்ச நேரம் கழித்து மகன் "அப்பா, பறக்காத பறவைகளிலேயே பெரிய பறவை எதுப்பா?"

சர்தார் -"தெரியலையேடா கண்ணா"

இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கழித்து, மகன் "அப்பா, இந்தியாவின் 8ஆவது பிரதம மந்திரி யாருப்பா?"

சர்தார் -"தெரியலையேடா கண்ணா"

மகன் அமைதியாகிவிட்டான்.

கொஞ்ச நேரம் கழித்து சர்தார் "ஏன்ப்பா கேள்வி கேக்கறதை நிறுத்திட்டே? கேள்வி கேட்காட்டி அறிவு எப்படி விருத்தியாகும்" என்றானாம்.


தருமியின் பிரச்சனையும் இதுவேதானோ என்று தோன்றுகிறது. சரியான கேள்விகள், ஆனால் கேட்கப்பட்டவர்களிடமும் கேள்விகள்தான் இருக்கின்றனவே ஒழிய விடை இல்லை.


ஆரம்ப காலங்களிலேயே இவர் கேள்விகளின் (கவலைகளின்) வீச்சு ஆச்சரியப்படவைத்தது. கற்பழித்தவனுக்கே கல்யாணம் செய்துவைக்கும் நீதிபதியைப்பற்றியும் குமுறுவார். காமன்வெல்த்தில் இன்னும் இந்தியா நீடிப்பது அவமானம் என்றும் வாதிப்பார் (நீடிக்கிறதா என்ன?:-)) ஏன் நம் அரசியல்வாதிகளுக்கு நனிநாகரீகம் தெரிவதில்லை என வருந்துவார்!


அப்புறம்தான் ஒரு கியர் மாற்றி மெகா சீரியல்களை ஆரம்பித்தார். ஹிந்திப்போராட்டம் பற்றிய முதல்கைத் தகவல்கள், "நான் ஏன் மதம் மாறினேன்" என்று இன்னுமொரு informative தொடர், இந்தி தெரியாமல் வடநாட்டுக்குச் செல்வதை வீரப்பயணமாக வர்ணித்த தொடர், மரணம் தொட்ட கணங்கள் என்று தேவிபாலா கணக்காக சீரியல்கள் எழுதினாலும், அவ்வப்போது ஜாவா மகாத்மியம், மீனாட்சியம்மா வீட்டு வயசுக்கு மரியாதை கேட்டு, கொ ப செ வாக பதவி உயர்வு பெற்றது என நகைச்சுவைக்கும் மரியாதை கொடுக்கத் தவறவில்லை.


திரைப்பட விமர்சனங்கள் என்று தனிப்பட்டு செய்யாவிட்டாலும், நல்ல திரைப்படங்களுக்காக (அவருக்கும் எனக்கும் பல இடங்களில் நல்ல திரைப்படம் என்றால் என்ன என்ற கருத்து ஒத்துப்போகிறது) ஆதங்கப்படுவார், டிவி தொடர்களைக் கண்டு வெதும்புவார். திடுதிப்பென்று கவிதைகளை மொழிபெயர்த்து ஆச்சரியப்படுத்துவார்.


பின்னூட்டங்களுக்கு இவர் கொடுக்கும் மரியாதை அருமை. நேரம் எடுத்தாலும், பொறுமையாக ஒவ்வொரு வரிக்கும் பதிலை அளிப்பதாக இருக்கட்டும், தனக்குத் தெரியாத விஷயத்தைச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள் என ஒப்புக்கொள்வதாக இருக்கட்டும், விவாதம் வி-வாதமாக மாறும்போது சரி இத்தோடு போதும் என புல்ஸ்டாப் வைப்பதாகட்டும், விவாதக்களத்தை வழிநடத்துவதில் பல விஷயங்கள் இவரிடம் கற்றுக்கொள்ளலாம்.


எனக்கு இவரிடம் ஒத்துப்போகாத விஷயங்கள் பல இருந்தாலும் பெரும்பான்மையானவை கிரிக்கெட் மசாலா சினிமா போல தனிப்பட்ட விருப்புவெறுப்புகள் சார்ந்தவை - ஒரு விஷயத்தை மட்டும் முக்கியமாகக் குறிப்பிட்டுவிடுகிறேன். முகம் மறைத்து எழுதும் பதிவர்கள் பற்றிய இவரது தீவிரமான கருத்துக்களோடு நான் ஒத்துப்போகவில்லை. முகம் மறைப்பது தன் கருத்தில் உள்ள நம்பிக்கையின்மை என்பது இவர் கருத்து. நான் மாறுபடுகிறேன். தீவிரமான கருத்துக்களை வெளியிடுவோர் பல காரணங்களால் முகம் மறைக்கலாம், போலித்தனம், அடையாளத் திருட்டு, அவதூறு நோக்கம் இல்லாதவரை முகம் மறைப்பது தவறல்ல என்பது என் கருத்து. இருக்கட்டும்..முழுக்க ஒத்துப்போனால் வாழ்க்கை போரடித்துவிடும்.


சமீப காலங்களில் இட ஒதுக்கீடு, சமூக நீதி போன்றவை சார்ந்த பதிவுகளில் அதிக பங்களிப்பு இருந்தாலும், ஆரம்ப காலங்களில் இருந்த Versatality குறைந்துவிட்டதுபோல உணர்கிறேன். பரந்த களங்களில் பங்கேற்கக்கூடிய திறமை உள்ளவர் ஓரிடத்தில் மட்டும் ஒடுங்கிவிடக்கூடாது என்பதனால் இந்த விண்ணப்பமே தவிர, சமீப காலப் பதிவுகளை எதிர்த்து அல்ல.


எப்படி இருப்பினும், தெளிவான, யாரையும் காயப்படுத்தாத, மெல்லிய நகைச்சுவை கொண்ட தமிழ்நடையால், முகப்புக்கு வந்த அடுத்த நொடி க்ளிக் பெறும் தருமியின் பதிவுகள். அதே போல, மறுமொழியப்பட்ட பதிவுகளில் வந்தாலும் உடனே க்ளிக்க வைக்கும் விவாதங்கள் - இதே வீரியத்துடன் தொடர விரும்புகிறேன்.


200க்கு வாழ்த்துகள்.

முதல் பதிவில் வேறு யாரும் பின்னூட்டம் போடாத காரணத்தாலே எனக்கு இந்த வாய்ப்பளித்தமைக்கு நன்றிகள்.


*

*

199. நான் ஏன் இப்படி ... ?

*

*

சாமிகளா! எனக்கு ஒரு உண்மை தெரிஞ்சாகணும்.

எல்லாம் என்னைப் பத்தின விஷயம்தான். இதுல என்மேல என்ன தப்புன்னு நீங்கதான் சொல்லணும். நான் சரியா, இல்லையான்னு எனக்குத் தெரியவில்லை. நீங்களாவது சொல்லுவீங்கன்னு நினச்சு கேக்கிறேன்.

அது என்னன்னு தெரியலைங்க. சில ஆளுங்கள பாத்தாலே, நினச்சாலே சும்மா 'கும்முன்னு' ஏறுது மனசுக்குள்ள. ரொம்ப கடுப்பாயிருது. இப்ப பாருங்க நம்ம இளைய தளபதி - அவரு நடிச்சதில காதலுக்கு மரியாதை, அப்புறம் இன்னொரு படம், நம்ம சிம்ரனுக்குக் கூட கண்ணு தெரியாம போய் கடைசியில ஐ.ஏ.எஸ். கூட ஆயிருவாங்களே அந்த மாதிரி சில படத்தில நல்லாவே நடிச்சிருப்பார். ஆனா இப்போ அவரை அப்படியே தூக்கி சாப்பிடுறது மாதிரி சூர்யா, விக்ரம் எல்லாம் தூள் கிளப்புறாங்க. (இதுவரை நம்ம சிவாஜியில இருந்து பலர் போலீஸ் வேஷம் கட்டி நடிச்சதைப் பார்த்தாச்சு; ஆனா காக்க காக்க படத்தில சூர்யா பண்ணினது மாதிரி வேற யாரும் நடிச்சதில்லைன்னு எனக்குத் தோணுது.) கான்செப்ட் கிறுக்குத்தனமா எனக்குத் தெரிந்தாலும் விக்ரம் அந்நியன்ல மாத்தி, மாத்தி நடிச்சதோ, இல்ல சேதுல பிச்சு வாங்குனது மாதிரியோ நம்ம ஆளு இளைய தளபதி, அவரே அடிக்கடி சொல்லிக்கிறது மாதிரி அந்த மாதிரி 'தப்பு' பண்றதில்லை. ஆனாலும் பாருங்க எந்தப் படம் வந்தாலும் பிச்சுக்கிட்டு போகுது. இதில நாளைய சூப்பர் ஸ்டார்னு மக்களெல்லாம் ஓட்டுப் போட்டு தேர்ந்தெடுத்துட்டாங்களாமே, நேத்து ஸ்டார் டிவியில் சொன்னாங்க.

என் கேள்வி என்னன்னு சொல்லலையே .. ரெண்டு கேள்வி இருக்கு:

முதல் கேள்வி: அந்தக் காலத்தில இருந்தே நம்ம சினிமா உலகத்தில எப்பவுமே நல்லா நடிக்கிறவங்கவளை விடவும் காசுக்குப் பெறாததுகள் எப்பவுமே டாப்ல இருக்குதுகளே, அது எப்படி? சிவாஜி - எம்.ஜி.ஆர்.; கமல் - ரஜினி; அங்க வடக்கில எனக்கு என்னவோ அந்த big B அப்படி ஒண்ணும் நடிப்பில சொல்லிக்கிறது மாதிரி இருந்ததில்லை (நான் இப்போ கடைசியா பார்த்த Black தவிர; அதைப் பத்தி பிறகு ஒரு தடவை பேசுவோம்.) ஆனால் ராஜேஷ் கன்னா, அதைவிட இன்னொருத்தர்; பேருகூட மறந்து போச்சு; ரொம்ப நல்லா நடிப்பார்; ஒரு பெரிய நடிகை மேல் ஒரே காதலா இருந்து, தேவதாஸாகி, சின்ன வயசிலேயே போய்ட்டார். பிறவி செவிட்டு ஊமையாக அமிதாபோட வீட்டுக்கார அம்மாகூட தூள் கிளப்பியிருப்பார் ஒரு படத்தில. அவரு முன்னால் big B ஒண்ணுமே கிடையாதுதான் இருந்தாலும் இப்ப என்னடான்னா, நூற்றாண்டின் சிறந்த / பாப்புலர் நடிகர் அப்டிங்கிறாங்க.
அட நம்ம மணிரத்தினத்தைக் கூட எடுத்துக்குவோமே. அவர தலைக்கு மேல தூக்கி வைக்கிற அளவுக்கு எந்த படம் சொந்தக் கதையோடு, creativity-யோடு, - அட, நம்ம 'சேது' பாலாவோடு compare செஞ்சு பார்த்தால் - நல்லா இருந்திருக்கு. just a media-made man அப்டின்றதுதான் என் மதிப்பீடு. அவரைப் பத்தி மட்டும் இன்னொரு பதிவு பின்னால போடணும்தான்.

இப்போ மறுபடி விஷயத்துக்கு வருவோம். ஏன் இப்படி இரண்டாம் தரம் -அல்லது தரமே இல்லாததுகள், நம்ம எம்.ஜி.ஆர். மாதிரி; ரஜினியை அதோடு சேர்க்க மாட்டேன் - ஓவரா தூக்கி வைக்கப்படுகிறார்கள்? charisma அப்டின்னு ஒண்ணு சொல்லுவாங்க. காரணம் தெரியாமலேயே, சிலருக்கு சுக்கிரதசை அடிக்கிறதுன்னு சொல்லுவாங்களே, அது மாதிரி.

இது எப்படி? ஏன் அப்படி? - சாமிகளா! எனக்கு அந்த உண்மை தெரிஞ்சாகணும்.


இரண்டாவது: சரி, யார் மேல இருந்தா உனக்கென்னன்னு கேக்குறீங்களா? அதையேதான் நானும் என்னையே கேட்டுக்கிறேன். அது மாதிரி இருக்க முடியலையே; ஏன்? எல்லோருக்கும் சின்ன வயசில எம்.ஜி.ஆர். மேல ஒரு 'இது'வும், பின்னாளில் வயசும், புத்தியும் ஏறுன பிறகு சிவாஜியும் பிடிக்கும்னு அந்தக் காலத்தில நிறைய பேரு சொன்னது ஞாபகத்துக்கு வருது. ஆனா அது என்னவோ சின்ன வயசிலேயே சிவாஜிய பிடிச்சதை விடவும் எம்.ஜி.ஆரை. திரையில் மட்டுமல்ல எங்க பாத்தாலும் பிடிக்காது. அட, இப்ப பாருங்க.. நம்ம இளைய தளபதி மேல் ஒரு வெறுப்பு வந்தது இப்போ கொஞ்ச நாளாதான். அவரது இமாலய வெற்றிகளுக்குப் பிறகுதான். நான் இப்படித்தான் நடிப்பேன்; பார்க்குறது உங்க தலைவிதின்னு சொல்லியே செய்றாரே அதுக்குப் பிறகுதான். அமிதாப் மேலேயும் அந்த எரிச்சல் உண்டு. ரஜினி கொஞ்சம் விதி விலக்கு. அந்த மனுஷன் மேல் வர்ர எரிச்சலைவிட அவரது ரசிகர்கள் மேலதான் வரும் (?) அவரு என்ன செஞ்சாலும் -சினிமாவில தான் - கைதட்டுற நம்ம ரசிகர்கள் மேல்தான் எரிச்சல். அது என்னங்க, அவரு வேல் கம்பை தரையில் நட்டு வச்சா, அது அப்படி எதிரிங்களை வட்டம் கட்டி அவர்ட்டயே திரும்பி வருது.. அதுக்கும் நியு ஜெர்ஸி,லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் தியேட்டர்ல உக்காந்து கிட்டு கைதட்டுறீங்க.. என்னமோ போங்க ..

இப்போ இரண்டாவது கேள்வி: ஏன் பெரும்பான்மை மக்களுக்கு மிகவும் பிடித்த ஆட்கள் எனக்குக் கொஞ்சமும் பிடிக்காமல் போய் விடுகிறார்கள்? பெரும்பான்மையினருக்கு 'டேஸ்ட்' இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. அப்போ, தப்பு என்னிடம்தான் இருக்க வேண்டும். அது என்ன?
நான் தரமில்லாதவர்கள் என்று நினைப்பவர்கள் 'டாப்'ல இருந்தா, இருந்துவிட்டுப் போகட்டும் என்று இல்லாமல் எரிச்சல் படுவது தப்புத்தான். ஆனாலும் அப்படித்தான் இருக்கிறேனே. ஏன்? இதுவும் ஒரு வகை மனோவியாதியா? இல்லை, ஏதும் குணக்கேடோ?

சாமிகளா! எனக்கு அந்த உண்மைகள் தெரிஞ்சாகணும்.


*

*

198. ஒரு க.கை.நா.-க்கு ஒரு ஓர் உதவி...

*

*

ஐயன்மீர், அம்மாமீர்,

notepad-ல் e-கலப்பை வைத்து உழுகத் தெரியும். அப்படி உழுததை பிறகு நகல் & ஒட்டு செய்து பதிவு போட்டுக் கொண்டு காலத்தை நல்லபடியாதான் ஓட்டிக்கிட்டு இருக்கேன். இப்போ ஒரு சின்ன ஆசை; அதனால் ஒரு ப்ரச்சனை. அதான் புத்தரே சொல்லிட்டுப் போய்ட்டார் - ஆசைதாண்டா கவலைக்குக் காரணம்னு. ப்ரச்சனை என்னன்னா, word-ல போய் சில பல விஷயங்களைத் தமிழ்ல தட்டச்சி வேற சில வேலை செய்யலாமேவென நினச்சி, அங்க போய் தட்டச்சினா கட்டம் கட்டி விளையாடுது. எழுத்து வர மாட்டேங்குது. நமக்குத் தெரிஞ்சதெல்லாம் கலப்பையை வச்சு உழுவுறது மட்டும்தான். தமிழ் தட்டச்சு படிக்கலை. (இனிமே படிக்கிறதாகவும் எண்ணமில்லை !) அதாவது phonetic வச்சி தட்டச்சிறதுதான்.

அதனால மக்களே!

எனக்குத் தெரிஞ்ச கலப்பையை வச்சி தருசு நிலத்தில (அதாங்க - notepad) மட்டும் உழுதுக்கிட்டு இருக்கிற நான் வயக்காட்டுல (அதாங்க - word-ல) எப்படி உழுகுறதுன்னு எனக்குக் கூட புரியறது மாதிரி யாராவது ஒரு புண்ணியாத்மாவாவது சொல்லிக் கொடுங்கப்பா...ப்ளீஸ். போற இடத்துக்குப் புண்ணியமாகப் போகும்.


*

*

197. பொங்கல் - ஜோ-வும் இன்ன பிறரும்....

*

*

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் முதுகலை மாணவர்களோடு அழகர்கோவில் மலைக்கு செய்முறை வகுப்புக்காக ஒரு பயணம். மலைமேல் வகுப்பு முடிந்து கீழே இறங்கியதும் கோவில் செல்ல மாணவர்களுக்கு சிறிது நேரம் ஒதுக்கப்பட்டது. மாணவன் ஒருவன் கோவிலில் வாங்கிய பிரசாத லட்டுகளை நண்பர்களுக்குக் கொடுக்க ஒரு கிறித்துவ மாணவி வாங்க மறுத்தார். இந்துக் கடவுளுக்குப் படைத்த பிரசாதம் சாப்பிட மாட்டேன் என்று மாணவி கூற, அதுவும் 'அந்த' மாணவி கூற மாணவர் கொஞ்சம் மனம் வெறுத்து விட்டார். விவாதம் நடந்திருக்கிறது. நானும் என் சீனியர் ஒருவரும் கோவிலை அடுத்துள்ள ஒரு மண்டபத்தில் மாணவர்களுக்காகக் காத்திருந்தோம். நான் அப்போது ஒரு 'தம்' கேசு. அதனால் இன்னும் கொஞ்சம் தள்ளி தனியாக அமர்ந்து நானும் எனது சிகரெட்டுமாக இருந்தோம். மாணவர்கள் இருவரும் எங்களிடம் வந்தார்கள். முதலில் சீனியரிடம் பையன் தர அவரும் மறுத்து விட்டார். அதன் பின் என்னிடம் வந்தார்கள்; கொடுத்தார்கள்; சாப்பிட்டேன். மாணவிக்குக் கோபம்; பையனுக்கு ஆச்சரியமும், சந்தோஷமும்.

மறுபடி விவாதம் என்னோடு. மாணவியிடம் கேட்டேன்: அந்தக் கோவிலில் உள்ளது உங்களைப் பொறுத்தவரை என்ன? கடவுளா, கல்லா என்றேன். வெறும் கல்தான் என்று மாணவி கூறினார். வெறும் ஒரு கல் முன்னால் வைத்து எடுத்தால் லட்டு என்ன ஆகும்; வெறும் லட்டாகத்தான் இருக்கும். நம்பிக்கையுள்ளவர்களுக்கு அது கடவுள்; அப்போது அவர்களுக்கு அந்த லட்டு பிரசாதமாகும். என்னைப் பொறுத்தவரை அவன் கொடுத்தது லட்டு; லட்டு எனக்குப் பிடிக்கும்; சாப்பிட்டேன் என்றேன். அந்த மாணவிக்கு மட்டுமல்ல இன்று வரையும் பல கிறித்துவர்களுக்கு இந்த விவாதம் பிடிக்காதுதான். இருப்பினும் என் எண்ணம் அதுதான். இவ்வளவுக்கும் இந்த விவாதம் நடந்த அன்று நான் ஒரு மிக நம்பிக்கையுள்ள, நடைமுறைகளை ஒழுங்காக அனுசரித்து வந்த 'நல்ல' கிறித்துவன்தான்!

A goose's sauce may be a gander's poison. எனக்கு அது லட்டு; உனக்கு அது ப்ரசாதம்னா அப்படியே வச்சுக்கோ. அத விட்டுட்டு நீயும் இதை ப்ரசாதமா நினச்சுதான் சாப்பிடணும்னு முரண்டு பிடிச்சா அது என்ன முரட்டுப் பிடிவாதம்?

பொங்கல் திருநாள் உழவர் திருநாள். உழவருக்கும், மாட்டுக்கும் நன்றி சொல்லும் நாள் என்று சொல்லிக் கொள்கிறோம். பட்டினத்து மக்கள் (நம் பதிவர்கள்) எல்லோரும் முற்றத்தில் புதுப்பானையில் வைத்து பொங்கலிட்டு, பொங்கிவரும்போது குரவையிட்டு அடுத்த நாள் மாட்டைக் குளிப்பாட்டி அலங்கரித்து ஊருக்குள் கயிறு பிடித்து அழைத்துப் போவது போல் இங்கே மக்கள் பேசுவதைப் பார்த்து ஒரு புறம் சிரிப்புதான் வருகிறது. கிராமங்களில் நடக்கும் பொங்கல் அந்த சீரோடு நடக்கிறது. பட்டணங்களில் என்ன நடக்கிறது. ஒருவர் ஒரு பின்னூட்டத்தில் சொன்னது போல் குக்கரில் அன்று காலை பொங்கல் செய்து சாப்பிட்டு விட்டு டிவி முன்னால் உட்கார்ந்து சிறப்பு பட்டிமன்றம் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கிறதுதான் நடப்பாக இருக்கிறது.

இப்படி நடக்கும் பொங்கல் திருநாளை கேரள மக்கள் சாதி, சமயம் என்ற எந்த வேறு பாடின்றி ஓணம் கொண்டாடுவது போல தமிழர்கள் நாமும் ஏன் பொங்கலைக் கொண்டாடக் கூடாது என்று நல்ல மனதோடு போன வருடமே சில பதிவர்கள் கருத்துத் தெரிவித்தார்கள். ஜோவும் போன ஆண்டு ஒரு பதிவு போட்டார். அதையே இப்போது மீள் பதிவும் செய்து விட்டார். போன வருடம் இல்லாத எதிர்ப்பு இந்த ஆண்டு. ஆண்டொன்று போகப்போக பதிவர்களின் maturity, மனசு, நியாயங்கள் எல்லாம் சுருங்கி விடும் போலும்.

ஜோ தான் எப்போதும் பொங்கல் கொண்டாடுவது பற்றி எழுதிவிட்டு, இது தமிழர் பண்டிகை; இந்துப் பண்டிகை இல்லையென்று சொல்லிவிட்டாரென்று "சுத்த இந்து"க்களுக்குக் கோபம். பானையில் திருநீறு பூசுகிறார்கள்; ஆகவே இது இந்துத் திருவிழாதான் அதனால் நாங்கள் கொண்டாட மாட்டோமென்று முஸ்லீம்கள் வாதம். மதத்துக்கொரு கலர் கண்ணாடி. அதனால்தான் பார்வைகளில் இத்தனை வேறுபாடு. யார் சொன்னாலும் இது மாறவா போகிறது? ஆனால் விவாதிக்கப்படும் விஷயம் அடைத்து வைத்திருக்கும் மனக் கதவுகளைச் சற்றே திறந்தால் கூட போதும்; அதற்கும்கூட நாம் தயாரில்லை என்பதுதான் கவலைக்குறிய விஷயம்.

அணுவும் அண்டமும் பிறந்ததிலிருந்து இன்றைய ஸ்டெம் செல்கள் வரை எல்லாமே எங்கள் புத்தகத்தில் கூறப்பட்டு விட்டது என்கிறார்கள் இஸ்லாமியர். ஆனால், அது ஒரு text book level-ல் இருந்திருந்தால் நமக்கு நிறைய அறிவியல் உண்மைகள் instant - ஆக கிடைத்திருக்கும். இன்னும் nano technology, super conductivity என்று அறிவியலாளர்கள் தடுமாறிக்கொண்டிருக்க வேண்டியதிருக்காது. லட்டு லட்டாக அறிவியல் விஷயங்கள் நமக்கு readymade- ஆகக் கிடைத்திருக்கும். சரி, பொங்கலைப் பொருத்தவரை அவர்களது எதிர்ப்பு இணை வைக்கக் கூடாது என்பதுதானென்றால் பொங்கல் திருநாளை ஒரு சமூகம் சார்ந்த சமயச் சார்பற்ற விழாவாக இதைக் கொண்டாடலாமே. என் பிள்ளைகள் வளரும் வரை, கிறிஸ்துமஸுக்கு அப்பா நல்ல துணிமணிகள் வாங்கித் தருவார்கள் என்று புரிந்துகொள்ளும் வயது வரை அவர்களுக்கு தீபாவளிக்கும் புத்தாடை எடுத்ததுண்டு. பக்கத்து வீட்டுப் பிள்ளைகள் புதுத்துணி போட்டுக் கொண்டு, மத்தாப்பு கொளுத்திக்கொண்டு இருக்கும்போது என் பிள்ளைகள் நமக்கு இல்லையே என்று மருகக்கூடாதென்று புதுத் துணியும், மத்தாப்பும் வாங்கினேன். அவர்களும் போட்டு மகிழ்ந்தார்கள். அதனால் நான் இந்து மதத் திருவிழாவைக் கொண்டாடினேன் என்றா பொருள்? - அப்படியே கொண்டாடினாலும் தவறில்லையென்றாலும்! இன்றும் துணைவியார், பிள்ளைகள், பேரப் பிள்ளைகள் என்று புதுத்துணியணிந்து கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாடும்போது நானும் புதுத்துணியோடு அவர்களோடு சேர்ந்து கொண்டாடுகிறேன். அதில் என்ன தவறு? பக்கத்து வீட்டில் இஸ்லாமியர் இருந்து பக்ரீத்துக்கு பிரியாணி செய்திருந்தால் நானும் என் வீட்டில் அன்று பிரியாணி செய்து பக்ரீத்தை 'கொண்டாடியிருப்பேன்'. அதற்காக என் கடவுளுக்கு இணையாக மற்றைய கடவுளர்களை வைத்துவிட்டேன் என்றா பொருள்? பக்கத்து வீட்டுக்காரன் சிரித்து மகிழ்ந்திருக்கும்போது நானும் சிரித்து அவனோடு சந்தோஷமாக இருப்பதுதான் மனித நேயம் என்பது. அதை விட்டு நான் 'தேமே' என்று மூஞ்சைத் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு இருப்பதுவா சகோதரத்துவம். தமிழர் திருநாள், உழவர் திருநாள் என்ற பெயரில் இந்துக்கள் பானைக்குப் பொட்டிட்டு, நீறிட்டு அவர்கள் சாமியை துணைக்கழைத்துக் கொண்டாடினால், மற்றவர்கள் அவர்கள் சாமியை நினைத்தோ, இல்லை சாமித் தொடர்பே இல்லாமலோ இப்பண்டிகையைக் கொண்டாடுவதில் என்ன தவறு இருக்க முடியும்.

பழையபடி மேற்சொன்ன பழமொழிக்கே வருவோம்: A goose's sauce may be a gander's poison. ஆனால் நம் இஸ்லாமிய நண்பர்களைப் பொருத்தவரை one goose's sauce becomes poison to another goose. நம் பக்கத்து மாநிலத்தில் ஓணம் பண்டிகையை - அது முழுக்க முழுக்க இந்து புராணம் தொடர்பான ஒரு பண்டிகையாக இருந்தும் - இஸ்லாமியர்கள் (அந்த மாநிலத்தில் அவர்களின் விழுக்காடு அதிகம், இருப்பினும் ..) அதை மாநில விழாவாக, சமயச் சார்பற்ற விழாவாகக் கருத முடியும்போது ஏன் நம் மாநில இஸ்லாமியர்களால் அது முடியவில்லை? இருவருக்கும் நம்பிக்கைகளும், புத்தகமும் ஒன்றுதானே? அவர்களுக்குள்ள விசாலப் பார்வை நம் நண்பர்களுக்கு ஏனில்லை? இவ்வளவுக்கும் பொங்கல் பண்டிகையைப் பொருத்தவரையிலும் ஓணம் போலவோ, தீபாவளி போலவோ எந்த வித புராண அடிப்படையும் இல்லாத திருவிழா.

பொங்கல் இந்துப் பண்டிகை அல்ல; ஒரு தமிழர் திருநாள் என்று சொன்னதற்காக 'சுத்த இந்துக்கள்' சிலர் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். போன வருடம் இந்த அளவுக்கு 'வரிந்து கட்டல்' இல்லை. நியூட்டனின் கோட்பாடு செயலாக்கப் படுகிறது போலும்!

நம் நாட்டிலேயே பல வேறு பெயர்களில் இந்தப் பண்டிகை கொண்டாடப் படுகிறது; அதுவும் இந்து சமயத் தொடர்போடு என்கிறார்கள். ஆனால் பல நாடுகளில் அறுவடைத் திருநாளாக கொண்டாடப்படுவதே இப்பொங்கல் திருநாள். யூதர்கள் கொண்டாடும் பண்டிகையின் பெயர்: சுக்கோத் என்கிறார்கள். (//அதை யூதப் பண்டிகை இல்லை அல்ல என்று எவனாவது சொன்னால் செருப்படி கிடைக்குமாம்.//! நான் சொல்லவில்லை அப்படி...) ஒன்று தெரிகிறது; இந்த வகைப் பண்டிகைகள் உலகம் முழுக்க ஏதோ ஒரு பெயரில் கொண்டாடப்படுகின்ற ஒரு விஷயம் என்று. அதைச் சிலர் சமயச் சார்புள்ளதாகவோ இல்லை சமுதாயச் சார்பாகவோ கொண்டாடுகிறார்கள். ஒரு நாடு; ஒரு மதம் என்றிருக்கும் நாடுகளில் (உதா: இஸ்ரேல்!) அது எப்படியிருந்தாலும் அதனால் எந்தப் பிரச்சனையுமில்லை; ஆனால் பலகோடி மக்கள், பல் வேறு சமயங்கள்; பல்வேறு சமுதாயக் கூறுகள்; பல்வேறு மொழி, கலாச்சாரம்; பல்வேறு சாதிக் கட்டமைப்புகள் என்றிருக்கும் நம் திருநாட்டில் அந்த ஒரு முனைப்பு இருக்க முடியாது; தேவையுமில்லை. ஒரு மாநிலத்தில் கொண்டாடுவது போலவே எல்லா மாநிலங்களும் கொண்டாட வேண்டும் என்ற விதியுமில்லை. அதோடு நம் மாநிலத்தைப் பொருத்தவரை இந்த பொங்கல் விழாவுக்கு இந்துப் புராணங்களோடு எத்தொடர்பும் கிடையாது - வலிந்து இனி ஏதும் உருவாக்கினாலொழிய..! பத்துப் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரைகூட பிள்ளையார் சதுர்த்தி நாடு முழுவதும் ஒரே மாதிரியாகவா கொண்டாடி வந்தோம்? ஒரு incursion நடந்தேறவில்லையா கடந்த சில ஆண்டுகளில். இப்போதும் அதே போல நாடு முழுவதும் ஒரே மாதிரியாக ( இதற்கு bracket போடுவது என்று ஒரு பெயர் வைக்கலாமென நினைக்கின்றேன் ) பொங்கல் திருநாளைப் பொதுவாக்கி - அதை இந்துச் சமயத்தின் விழாவாக முழுமையாக மாற்ற - எடுக்கப்படும் முயற்சியாகவே இதைப் பார்க்கிறேன். நாம் எல்லோரும் ஒரு மதம்; நம் நல்ல நாட்கள் எல்லாமே இந்து மத திருநாட்கள் என்பதாகக் கொண்டு வரும் முயற்சியாகவே இதைப் பார்க்கிறேன். இந்த முயற்சி எடுப்போரைப் பார்க்கும்போது வரும் எண்ணம்தான் இது. விநாயகர் சதுர்த்தியில் பெற்ற வெற்றி அவர்களை அடுத்தக் கட்டத்தை நோக்கி நகர வைக்கிறது. இது நல்லதா; தேவையா என்பதற்குப் பதில் ... ?

பொங்கலை எல்லோருமாக ஒரு சமுதாயத் திருநாளாகக் கொண்டாடுவோம் என்று குரல் எழுப்புவர்களும் "இந்துக்களே"; இல்லை ... இல்லை.. இது இந்துத் திருவிழா என்று சொல்பவர்களும் "இந்துக்களே". ஏற்கெனவே சொன்னது போல இந்த இரு இந்துக் குரல்களும் யாரிடமிருந்து எழுகின்றன; ஏன் இப்படி அவர்களிடமிருந்து இரு வேறு பட்ட குரல்கள் என்பதற்குப் பதில் இங்கு தேவையா என்ன? உள்ளங்கைப் புண்... பின் எதற்குக் கண்ணாடி?

இந்துக்களல்லாத தமிழர்கள் பொங்கலை ஒருமித்து அதை ஒரு சமுதாயப் பெரு விழாவாகக் கொண்டாடப் போகிறார்களா, இல்லை அதையும் விநாயகர் சதுர்த்தி போல் ஆக்கி, பொங்கலையும் ஒரு pan-indian / pan-hindu festival என்று ஆக்குவதற்கான முயற்சிக்குத் துணை போகப் போகிறார்களா என்று இன்னும் ஒரு சில ஆண்டுகளில் தெரிந்துவிடும் என்றே நினைக்கிறேன். இளைஞர்களே ! எழுமின்; விழிமின்! ....


*


பி.கு.
பின்னூட்டங்களில் என்னைக் கண்டிப்பவர்கள் / என் கருத்தை எதிர்ப்பவர்கள் தயவு செய்து 'மிஷ நரித்தனம்', 'ஆபிரஹாமிய சூழ்ச்சி' போன்ற சொல்லாடல்களைத் தவிர்த்தால் தன்யனாவேன்...


*

*

196. ரஜீவ் & Sam - க்கு ஜே!

*

*

அந்தக் காலத்துல சினிமாவிலயும் சரி, உண்மையான் வாழ்க்கையிலேயும் சரி ஒரு ஜோக் உண்டு: போன்ல யாரும் பேசினா, பேசினவங்க எப்படி பேசுனாங்க.. அப்டின்னு ஒருவர் கேட்க போன் பேசியவர்,' அவர் மூஞ்சியா தெரிஞ்சுது.. அவர் கோபமா பேசினாரா இல்லையான்னு தெரிஞ்சுக்கிறதுக்கு அப்டினு சொல்லுவாங்க.. இப்போ அது உண்மையாய் ஆகிப் போச்சாமே..இந்துவில் வீடியோ போன் பற்றி ஒரு செய்தி வந்திருக்கு. http://www.hindu.com/2007/01/07/stories/2007010700101100.htm தொலைபேசியில் அழைப்பவர்கள் முகம் தெரியுமாமே; அதுவும் நம்ம ஊருக்கே வந்திருச்சாமே! கலிகாலம் / நவீனகாலம் !

இதை வாசிச்சதும் 'பழைய நினைப்புடா பேராண்டி'ன்னு பழைய நினைவுகள் ரீவைண்ட் ஆயிருச்சு.

ஏற்கெனவே என் முதல் போன் அனுபவத்தைச் சொன்னேன். 15 வயசு வரை போனைத் தொடக்கூட இல்லைன்னா பாருங்களேன். அந்தக் காலத்தில தொலைதூரம் போன் பேச வேண்டியிருந்தால் trunk call பண்ணணும். அதுக்கு காத்திருந்து லைன் கிடச்சு, பேசுறதுக்கு பல நேரம் நேரேயே போய் சொல்லிட்டு வந்திரலாம்னு தோணும். அப்படியே லைன் கிடச்சாலும் அந்த ஊருக்கே போன் இல்லாமலே பேசுனாலும் கேக்கிறது மாதிரி சத்தம் போட்டுப் பேசணும். இந்தக் கூத்துகள் எல்லாம் தபால் நிலைய தொலைபேசிகள் மூலம்தான் பெரும்பாலும். ஏன்னா சொந்தத்தில போன் வச்சுக்கிறது என்பதே தொண்ணூறுகளில்தான் பலருக்கும் சாத்தியமாயிற்று.

எண்பதுகளில் நண்பனொருவன் வசதியாயிருந்த போது கட்டிய பணத்திற்கு வீட்டுக்கு போன் வர - அப்போதெல்லாம் பணம் கட்டி ஏறக்குறைய ஆறு ஆண்டுகள் ஆன பிறகே கிடைக்கும் - அப்போதைய நிலையில் அவனுக்கு அது தேவையில்லை என்றானதால் நீ எடுத்துக் கொள்கிறாயா என்றான். 'போன் வச்சுக்கிற அளவுக்கு எல்லாம் நாங்கள் பெரிய ஆளுக இல்லையப்பா' என்று சொல்லி வேண்டாமென்று விட்டு விட்டேன். அதிலிருந்து ஓரிரு ஆண்டுகள் ஆனதும் அடடா, வாங்கியிருக்கலாமோ என்று தோன்ற அதனால் புதிய இணைப்புக்குப் பணம் கட்டினேன். மறந்தும் போனேன். 96-97 -ல் எதிர் வீட்டுக்காரருக்கு (பிள்ளாயாரும் பால் குடித்தார் பதிவில் வந்தவர்) புதிய இணைப்புக்குரிய முன்னேற்பாடுகள் நடக்க ஆரம்பித்தன. அவர் எனக்கும் பிறகே முன் பணம் கட்டியவர் என்பது தெரியும். அதனால் இணைப்புக்கு வந்தவர்களிடம் சாதாரணமாக இதைச் சொல்லி எனக்கு எப்போது வரும் என்று கேட்டேன். சீக்கிரம் வந்து விடும் என்றார்கள். அதே மாதிரி ஓரிரு நாட்களில் வந்தும் விட்டார்கள். ஆனால் பின்னால் ஒரு தனிக்கதை நடந்திருக்கிறது. எதிர் வீட்டு நண்பர் தொலைபேசித் துறையில் சிலரைத் தனியாகக் 'கவனித்திருப்பார்' போலும். ஆனால் நான் போய் கேட்டதால் எனக்கும் இணைப்பைத் தந்து விட்டு அவருக்குக் கொடுத்ததால் எனக்கும் கொடுக்க வேண்டியதாயிற்று என்று சொல்லி அதற்கும் அவரையே 'கவனிக்கச்' சொல்லி விட்டார்களாம். எப்படியோ 'நல்லார் ஒருவர் 'கவனித்ததால்' தெருவில் எல்லோர்க்கும் இணைப்பு' என்றாயிற்று!

98-ன் இறுதியில் புது வீடு மாறினோம். மனித நடமாட்டம் இல்லாத காட்டுப் பகுதி மாதிரிதான். எங்கள் காலனியில் மொத்தமே பதினொரு வீடுகள் மட்டுமே. அதிலும் எங்கள் வீடு கட்டக் கடைசியில். யார் வீட்டிலும் போன் கிடையாது. 11 புதிய இணைப்புத் தூண்கள் வைத்துதான் இணணப்பு கொடுக்க முடியும் என்பதால் எங்கள் பழைய இணைப்பு இங்கே வர காலம், காசு இரண்டுமே அதிகம் ஆகும்னு எல்லோரும் பயம் காட்டினார்கள். ஆனால் இரண்டாவது மாதத்திலேயே பட படன்னு சில ஆட்கள் தூண்களோடு வந்தார்கள். சட சடன்னு நட்டுவிட்டுப் போய் விட்டார்கள். அதிலிருந்து இரண்டாவது நாளே இணைப்பைக் கொடுத்துவிட்டுப் போய் விட்டார்கள். டிப்ஸ் / காபி கொடுக்கக் கூட காலம் தரவில்லை. அதென்னவோ எனக்கும் தொலைபேசித் துறைக்கும் அப்படி ஒரு பிணைப்பு !! ஏறக்குறைய அடுத்த ஓராண்டு வரை 11 வீட்டுக்கும் நம்ம வீட்டு போன்தான் ஒரே இணைப்பு. தனி மவுசுதான். அதோடு ரொம்ப கஷ்டமும் கூட. ஒவ்வொருவர் வீட்டுக்கு வரும் அழைப்புகளுக்கு நானே வீடுதேடி சென்று மறு அழைப்பு வைத்துக் கூப்பிட்டு வரவேண்டும். தூரத்தில் உள்ள வீட்டினரை அழைப்பதற்கென்றே ஒரு லேசர் லைட் வாங்கி.. ..ம்ம்.. அதுவே ஒரு தனிக் கதை. தொலைபேசித் துறைக்கும் எனக்கும் இருந்த அந்த பிணைப்பு இன்று வரை இருக்கும் போலும். அகலப்பட்டை வந்த போதும்கூட எல்லாமே in a jiffy...

Alvin Toffler எழுதிய FUTURE SHOCK நினைவுக்கு வருது. எதிர்காலத்தில் வரப் போகும் பெரும் மாற்றங்களை உள்வாங்கிக் கொள்ள நாம் தயாராக வேண்டும்; இல்லையென்றால் அது ஒரு பெரிய அதிர்ச்சியாக - shock - இருக்குமென்கிறார். என் வயசுக்காரங்களுக்கு நிச்சயமாக இந்த தொலைபேசித் தொடர்புகளின் வளர்ச்சியின் வேகம் மிகவும் பிரமிப்பூட்டுவதாகத்தான் உள்ளது. இன்னொரு உண்மைக் கதையும் உண்டு. நண்பன் ஒருவன் அமெரிக்கா சென்று 9 மாதம் கழித்து வந்தவன் pager பற்றி என்னிடம் வியந்து கூறிக்கொண்டிருந்தான். சொல்லும் வரை கேட்டுக் கொண்டிருந்து விட்டு, 'அட பையா, அது நம்ம ஊரு மதுரைக்கே வந்திருச்சு' என்ற போது அதிர்ச்சியும், ஆச்சரியமும் அவனுக்குத்தான். அவன் மதுரையை விட்டுச் செல்லும் போது இல்லாத ஒரு technology அவன் திரும்பி வருவதற்குள் இங்கு சாதாரண ஒன்றாகி இருந்தது.

இந்த மாற்றங்கள் எல்லாமே 1985-95-ற்குள் நடந்ததாகத்தான் எனக்கு நினைவு. இந்த பெரும் மாற்றங்களுக்கு அடிகோலியது ரஜீவ் காந்தியின் காலத்தில்தான். அவர் முயற்சி எடுக்காவிட்டிருந்தாலும் காலப் போக்கில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டிருக்கலாம். ஆனாலும் அவரது ஆட்சிக் காலத்தில் அவர் கொடுத்த முனைப்பே இன்றைய வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டன. Sam Pitroda-வை அறிவியல் ஆலோசகராகக் கொண்டு அவர்கள் போட்ட 'பிள்ளையார் சுழி'யின் பலன் இன்று நாம் உலகின்முன் முன்னிறுத்தப் படுவதற்கு பெரும் துணையாக உள்ளது. Sam Pitroda -வுக்கு முழுச்சுதந்திரம் தந்து தொலைபேசித் தொடர்பை ரஜீவ் வளர்க்கச் சொன்னதாகச் சொல்லுவார்கள். அறுபது, எழுபது தாண்டிய கட்டைகள் கூட இன்று கணினியின் முன்னால் உட்கார்ந்து தங்கள் பழைய நினைப்புகளை ப்ளாக் வழியாக மற்றோருடன் பகிர்ந்து கொள்ள முடிகிறதென்றால் அதற்கு ஆரம்பம் கொடுத்தவர்களுக்கு நன்றி சொல்கிறேன்:

ரஜீவ் & Sam - க்கு ஜே!