206. அன்புள்ள வித்யாவிற்கு,

அன்புள்ள வித்யாவிற்கு,

கோபமான உன் ( இக்கடிதத்தில் மட்டும் ஒருமையில் உன்னை (உரிமையோடு) அழைத்துக் கொள்கிறேன்; சரியா?) பதிவைப் பார்த்தேன். அதைத் தொடர்ந்த வேறு இரு பதிவுகளையும் பார்த்தேன். ஏற்கெனவே நீ கெளதம் -வேட்டையாடு விளையாடு - பற்றி எழுதியதையும் வாசித்திருக்கிறேன். உன்னைக் குறை சொல்லித்தான் இக்கடிதம் எழுதப் போகிறேன்.

திருநங்கைகள் முகவரி இல்லாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு குடும்ப அட்டை கொடுப்பதில்லை; வாக்கு அடையாள அட்டையோ, வாக்குரிமையோ இல்லை; இன்னும் மற்ற எந்த சமூக அங்கீகரிப்புகளும் இல்லை; இன்னும் சமூகத்தில் அவர்களின் கஷ்டங்கள் என்னென்ன - இதெல்லாம் எப்போது எனக்குத் தெரியும் தெரியுமா? நீ பதிவுலகிற்குள் வந்து எழுதிய பிறகே முழு வீச்சோடு தெரியும். அதற்கு முன்பு இந்த அளவு சமூகத்தில் ஒதுக்கப்பட்டு அலைக்கழிக்கப்படுகிறீர்கள் என்பதே தெரியாது.

காலங்காலமாய் அரவாணிகள் என்றால் தொடத்தகாதவர்களாகவோ, கேலிப் பொருளாகவோதான் கருதப்பட்டு வந்துள்ளார்கள் என்பது உண்மை. சமூகத்தில் பலரும் இதே மனநிலையோடு இருந்தவர்கள்தான் -என்னையும் சேர்த்தே. இது தவறு என்ற மனமாற்றத்தைச் சிலராவது பெற்றது மிகச் சமீப காலத்தில்தான். உன்னைப் போல் சிலர் படித்து, அப்படிப்பு தந்த உந்துதலிலும், இதுவரை பெற்ற கசப்பான அனுபவங்களாலும் எழுந்து நிற்கிறீர்கள்; நாங்களும் உங்களைப் புதுக் கோணத்தில் இப்போதுதான் பார்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறோம். ஆனாலும் சமூகம் மிகவும் பெரியது; உங்கள் போராட்டம் இன்னும் வலிமையோடு எழவேண்டும். சமூக மாற்றம் நோக்கி நகரவேண்டும். அதை நீங்கள் நன்றாகச் செய்து வருகிறீர்கள்தான். ஆனாலும் இன்னும் சமூகத்தின் எல்லா மட்டத்திலும் இந்த மனமாற்றம் வர காலமாகும்.

அந்தக் காலம் வரும்வரை நீ சொல்லும் தவறுகள் நடப்பது, தொடர்பது இயல்பே. அதைத் தடுக்க, மாற்ற போராட்டம் தொடரவேண்டியதுதான். ஆனால், அந்தப் போராட்டம் தனிநபர்களைச் சாடுவதால் நின்று விடாது. இப்படி மக்களை எளிதில் சென்று சேரும் மீடியாக்களில் இப்படியெல்லாம் தரக் குறைவாகக் காண்பித்தால் சமூக மாற்றம் எப்படி ஏற்படும் என்று கேட்கலாம். ஆனால் தனிநபர் சாடுதலால் மட்டும் அந்த சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி விட முடியுமா, என்ன?

கெளதமோ, ராதிகாவோ திருநங்கைகளைக் கேவலப்படுத்தும் குறிப்பிட்ட நோக்கத்தோடுதான் இப்படி எடுத்திருப்பார்கள் என்று தோன்றவில்லை. அதோடு நமது மீடியாக்களில் யாரைத்தான் கேவலமாகச் சித்தரிக்கவில்லை. கல்லூரி ஆசிரியர்களையும், போலீஸ்காரர்களையும் கேலி செய்வது நமது சினிமாக்காரர்களுக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயமாச்சே. வெண்ணிற ஆடை மூர்த்தி, டைப்பிஸ்ட் கோபு, மதன் பாப், குமரி முத்து இன்னும் சில ஆட்களையே கல்லூரி பேராசிரியர்களாகக் காண்பிப்பதுதானே வழக்கம். எந்தப் படமும் - நம்மவர் உட்பட - கல்லூரி வகுப்பைச் சரியாக இதுவரை காண்பித்ததாகச் சரித்திரமே கிடையாதே.

திருநங்கைகளைக் காலம் காலமாக சினிமாவில் கேவலப்படுத்தி வந்ததை எல்லோருமே அறிவோம். ஆனாலும், உங்கள் வாழ்க்கையைப் பற்றி, உங்கள் வேதனைகளைப் பற்றித்தெரிந்து கொள்ளும் முன்பு அவைகள் என்னைப் போன்றவர்கள் மனத்தில் எந்த வித பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தவேயில்லையே. We took it all for granted. அது அப்படித்தான் என்ற பார்வை. அந்தப் பார்வை மாறியது (என்னைப் பொறுத்தவரையாவது ) மிகச் சமீபமே.

இதுவரை இருந்த சமூகத்தின் பார்வையும் கருத்தும் மாறிவரும் நேரம் இப்போதுதான் ஆரம்பித்துள்ளது. To quote Churchill: This is not the end, not even the beginning; it is just the end of the beginning. அவ்வளவு ஏன்? திருநங்கைகளின் இந்த அவல வாழ்க்கைக்கு அடிப்படைக் காரணம் என்ன? அவரவர்களது குடும்பங்களிலேயே அந்தப் புரிதல் இல்லையே. அதனால்தானே அவர்கள் வாழ்க்கையில் இத்தனை வேதனைகள். பெற்றவர்களுக்கே புரியாததும், புரிந்த பிறகும் அதை ஒத்துக் கொள்ள முடியாத மூடிய மனதும் இருக்கையில் மொத்த சமூகத்திடம் இன்றைய நிலையில் நீங்கள் எதிர்பார்க்கும் அனைத்துக் காரியங்களும் உடனே எளிதாகக் கிடைத்துவிடாதே. காலம் எடுக்கும்; அதுவரை புரியாதவர்களைப் புரியவைக்கும் முயற்சிகளை எடுங்கள். நிச்சயமாக நம் பதிவுலகத்தில் இப்போது உள்ளோர் அனைவருக்கும் நல்ல புரிதல் கிடைத்திருக்கும் உன் எழுத்துக்களால். ஆனால் தனி மனித வசை பாடுதல் மூலமாக அதைச் செய்வது சரியாக இருக்காது.

ஓரிரு வாரங்களுக்கு முன் Oprah Winfre -யின் Talk Show ஒன்றைப் பார்த்தேன். அதையும்கூட முதலில் இருந்தே பார்க்கவில்லை, நடுவில் இருந்துதான் பார்த்தேன். இரண்டு இரட்டையர்கள். Transgenders. அதில் ஒரு இரட்டையரில் ஒருவர் பெண்ணாகவே இருந்து வர, அடுத்தவர் தன் 40வது வயதில் ஆணாகத் தன்னை மாற்றிக் கொண்டவர் - breast-யை அறுவை சிகிச்சையால் எடுத்து விட்டு, artificial penis -யை பொருத்திக் கொண்டவர்; இன்னொரு இரட்டையரில் ஒருவர் பெண்ணாகவே இருக்க அடுத்தவர் ஹார்மோன்கள் எடுத்து ஆணாக தாடியோடு காட்சியளித்தார். மாற்று சிகிச்சை செய்துகொள்ள ஆவல் இல்லை என்றார். அவர்களது மன, உடம்பு பற்றிய நேரடிக் கேள்விகளும் பதில்களுமாக நிகழ்ச்சி நடந்தது. அவர்களது குடும்பத்தினரின் புரிதல் அவர்களுக்குத் துணை நின்றிருந்திருக்கிறது.
breast, penis, size of penis, vagina, scrotum, - போன்ற வார்த்தைகள் பங்கேற்றவர்களாலும் மற்ற பார்வையாளர்களாலும் மிகச் சாதாரணமாகப் பேசப்பட்டன. அந்த நிகழ்ச்சியைப் பார்த்த போது, அந்தச் சமூகத்தில் transgender-களைப் புரிந்துகொள்ளும் நிலையினையும், அங்கு நிலவிய maturity-யையும் பார்க்கும்போது நாம் எல்லோரும் செல்ல வேண்டிய தூரம் இன்னும் நிறைய இருக்கிறது என்று தோன்றியது. sex-யை மறை பொருளாக வைத்து மனத்தில் நிறைய சகதியைச் சேர்த்து வைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

வித்யா, போராடுங்கள். உங்களின் போராட்டக்களத்தின் இன்றைய நிலையையும் மனதில் கொள்ளுங்கள். நடக்கும் தவறுகள் தனிமனிதத் தவறுகளல்ல; ஒரு சமூகத்தின் மொத்தத் தவறு.

தனக்கு வந்தாதான் தலைவலியும் காய்ச்சலும் என்ற பழமொழி நினைவில் இருந்தாலும் .. உன் கோபம் இன்னும் முறையாக வெளிப்பட்டு மாற்றங்கள் கொண்டு வரவேண்டும் என்ற ஆசையில் இதனை எழுதியுள்ளேன். புரிந்து கொள்வாய் எனவும் நம்புகிறேன்.

அன்புடன்,
தாத்தா

தொடர்புடைய ஏனைய பதிவுகள்:
http://livingsmile.blogspot.com/2007/03/r.html
http://elavasam.blogspot.com/2007/03/blog-post_21.html
http://kuzhali.blogspot.com/2007/03/blog-post_21.html








And miles to go .......

204. Letter to THE HINDU

நான் எழுதிய கடிதம் ஒன்று இந்து தினசரியில் மார்ச் 16-ம் தேதி Letters to the editor-ல் வந்துள்ளதை உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். அக்கடிதம் குறிப்பிடும் ஹரியானாவில் தலித்துகளின் நிலை பற்றி இரு நிகழ்வுகளைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள அந்தச் செய்திகளின் லின்க்குகளையும் கொடுத்துள்ளேன். வாசியுங்களேன் ....



Letters to the Editor

முன் குறிப்பு:
நான் எழுதிய கடிதம் மிக அழகாக நறுக்குத் தெறித்ததுபோல் edit செய்யப்பட்டு நான்சொல்லியவிதத்தை விடவும் நன்கு சொல்லப்பட்டுள்ளது. எடிட் செய்தவருக்கு என் பாராட்டுக்கள். இதோ அக்கடிதம்:

System against Dalits

The author of the articles "A system against Dalits" (March 14) and "A Dalit temple's encounter with official India" (March 15) deserves all praise for her perseverance. She has brought to light not only the plight of Dalits of the Bibipur village but also the mentality of our sarkari babus in the Dalits' very last resort to justice — the National Commission for Scheduled Castes.

G. Sam George,
Madurai

To view the articles cited:
March 14th:"A system against Dalits"
March 15th: "A Dalit temple's encounter with official India"

பின் குறிப்பு:
நான் எழுதிய அதே நாளில் வந்த இன்னொரு கடிதமே எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. ஆகவே அதையும் கீழே தந்துள்ளேன் உங்கள் பார்வைக்கு:

I must confess that I was one of those who protested against increased reservation for the OBCs when it was announced. But the two-part article exposes how difficult life can get for those born in a supposedly inferior class. As one aspiring to study law in the hope of making some difference to the widespread administrative malfeasance, I felt truly disheartened on reading the article.

Surely, a dual society prevails in our country — one that has an economic growth of 9 per cent and the other that is stuck in the medieval times. The article has made me realise that I must not go by popular response to the things I see. But it must also be said that it was the media that influenced my thinking that Dalits and OBCs do not deserve reservation in a "modern" society like ours. I only wish I could help and was told how to in more such articles.

Srishti C. Kalro,
Bangalore

203. நானும் பெரியாரும்

அனேகமாக எட்டிலிருந்து பத்து பன்னிரண்டு வயதிற்குள் நடந்த விஷயங்கள் இரண்டு நன்கு நினைவில் உண்டு.

முதல் விஷயம்:

மதுரை தெற்கு வாசலில் இருந்த பள்ளி வாசலுக்கு அடுத்தாற்போல் 'தர்பார் ஹோட்டல்', அதற்கு எதிர்த்தாற்போல் ஒரு ப்ராமணாள் உணவு விடுதி - பெயர் மறந்து போச்சு; ஏதோ ஒரு பெண் சாமி பெயர்; சரஸ்வதி ஹோட்டல் என்று வைத்துக் கொள்வோமே - இருந்தன. ஆடிக்கொருதடவை அம்மாவாசைக்கு ஒரு தடவை இந்த இரு உணவு விடுதிகளுக்குள் போனதுண்டு. என்ன, யாராவது ஊரிலிருந்து வீட்டுக்கு வரும் விருந்தினர் அவர்கள் ஆசைக்கு என்னைத் துணைக்கழைத்துப் போனதுதான் அதிகமாக இருந்திருக்கும். அப்போது முதலில் எனக்கு இரண்டு இடங்களிலும் உள்ள ஒரு வித்தியாசம்தான் கண்ணில் பட்டது. யாருக்கும் தண்ணீர் கொடுக்கும்போது தம்ளருக்குள் விரல் படாமல் தண்ணீர் எடுத்துக் கொடுக்கவேண்டுமென்று அம்மா சொல்லிக் கொடுத்திருக்க, இங்கே அந்த இரண்டாவது ஹோட்டலில் அந்த சுத்த பத்தம் இல்லாமல் இருந்ததும், தர்பார் ஹோட்டலில் எண்ணெய் பிசுக்கில்லாத கண்ணடி தம்ளரில் விரல் முக்காமல் தண்ணீர் தருவதும் முதல் வித்தியாசம். இரண்டாவது, தர்பார் ஹோட்டலில் பரிமாறுபவர்கள் வெள்ளைச் சீருடை அணிந்து இருப்பதும், அடுத்த ஹோட்டலில் சட்டை போடாமல் தோளில் ஒரு அழுக்குத் துண்டும், இடையில் தூக்கிக் கட்டிய அழுக்கு வேட்டியுமாக இருப்பது கூட பெரிய வித்தியாசமாகத் தோன்றியதில்லை. ஆனால் தர்பார் ஹோட்டல் பரிமாறுபவர்களை சாப்பிட வருபவர்கள் பெயர் சொல்லியோ, 'சர்வர்' என்றோ அழைப்பது வழக்கமாக இருந்தது. ஆனால் அந்த அடுத்த ஹோட்டலில் இருப்பவரை எல்லோரும் ஒன்று போல் 'சாமி' என்றும் அழைப்பதும், ஏன் அப்படி அழைக்கிறார்கள் என்ற கேள்வியும் மனசில் எழும்பியதுண்டு.

கொஞ்சம் வயசானதும் தனியாகக் கூட இந்த இரு கடைகளுக்கும் சில முறை சென்றதுண்டு. இப்போது ஒரு பெரிய வித்தியாசத்தைப் பார்த்தேன். இப்போதெல்லாம் ப்ராமணாள் ஹோட்டலில் பரிமாறுபவரையும் எல்லோரும் 'சர்வர்' என்று கூப்பிடுவதைப் பார்த்தேன். யாரும் இப்போது 'சாமி' என்று கூப்பிடுவதில்லை.

எப்படி இந்த மாற்றம் நடந்தது என்று எனக்கு அப்போது புரியவேயில்லை.


இரண்டாவது விஷயம்:

வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த தங்கம் ஹேர்கட்டிங் சலூனுக்குத்தான் அப்பா முடிவெட்ட கூப்பிட்டுப் போவார்கள். எப்போதும் அவர்களோடு சென்றுதான் பழக்கம். முடிவெட்டுபவரின் பெயர் தங்கம். எப்போதும் வெள்ளை வெளேரென்று வேட்டி சட்டையில் இருப்பார். நல்ல கருத்த சிரித்த முகம்; சிரிக்கும்போது பளீரென்று தெரியும் பல்வரிசை. அதிர்ந்து பேசிப் பார்த்ததில்லை. அவரது கடையே கொஞ்சம் வித்தியாசம்தான். அப்போதிருந்த சலூன்கள் எல்லாவற்றிலுமே முடிவெட்ட வரும் ஆட்களை விடவும் ஓசிக்கு தலை சீவ, பத்திரிகைகள் படிக்க, அரட்டை அடிக்க என்று ஆட்கள் நிறைந்திருப்பதுதான் வழக்கம். தங்கம் கடையில் அநாவசியமான ஆட்களைப் பார்க்க முடியாது. அதோடு மற்ற சலூன்களில் அப்போதெல்லாம் சுவரே தெரியாத படி அரைகுறை ஆடையில் நிற்கும், படுத்திருக்கும், இன்னும் என்னென்னவோ செய்து கொண்டிருக்கும் பெண்களின் படங்களால் நிரப்பப் பட்டிருக்கும். தங்கம் கடையில் ஒரே ஒரு படம் மட்டும் நடுவில் மாட்டப் பட்டிருக்கும். அது யாரோ அவருடைய சொந்தக்காரர் படம் என்று நினைத்திருந்தேன். முக்கியமாக இன்னும் நினைவில் இருப்பது அவரது கடையின் உயரம். ரோட்டிலிருந்து என் உயரத்திற்கும் மேல் கடையிருக்கும். படிகள் ஏதும் இருக்காது. இரண்டு மூன்று பெரிய கற்கள் போட்டிருக்கும். முதலில் நான் போகும் போதெல்லாம் தங்கம் கீழே நிற்கும் என்னைக் கையைப் பிடித்து மேலேற்றுவார்.

ஏறக்குறைய பத்து பதினொரு வயது இருக்கும்போது முதல் முறையாக அப்பா என்னைத் தனியாக முடிவெட்ட அனுப்பினார்கள். எப்படி என்ன சொல்ல வேண்டும், எப்படி வெட்ட சொல்ல வேண்டுமென்றெல்லாம் instructions கொடுத்து அனுப்பினார்கள். அப்பா கடைக்குக் கூட்டிப் போனபோதும் சரி, இப்போது என்னென்ன சொல்ல வேண்டுமென்று சொன்னபோதும் தங்கத்தை ஒருமையில் பேசிதான் பார்த்திருக்கிறேன். அதனால் நானும் கடைக்குப் போய் முடிவெட்ட நாற்காலியில் உட்கார வைக்கப் பட்டதும் அப்பா சொன்னவைகளை நானும் தங்கத்திடம் சொன்னேன். சொல்லும்போது அப்பா மாதிரியே நானும் ஒருமையில் பேசினேன்.

எல்லாவற்றையும் கேட்டுக் கொண்ட பின், தங்கம் ' இப்போது எந்த வகுப்பில் படிக்கிறாய்:' என்றார். அப்போது அனேகமாக ஐந்தாம் வகுப்பில் படித்திருந்திருப்பேன். அதைச் சொன்னேன். 'இப்படித்தான் உங்க பள்ளிக் கூடத்தில் சொல்லிக் கொடுதாங்களா? வயசுக்கு மூத்தவங்களை இப்படி 'வா', 'போ'ன்னு பேசலாமா?' என்றார். மண்டையில் 'நறுக்'குன்னு ஒரு கொட்டு வச்சது மாதிரி இருந்தது. என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. அவர் முகத்தைப் பார்க்கவே வெட்கமாக இருந்தது. ஆனால் அவரோ இதைச் சொல்லிவிட்டு அவர் போக்கில் முடிவெட்டிவிட ஆரம்பித்திருந்தார். அவர் முன்னால் நான் குறுகிப் போனதாக அன்றும் உணர்ந்தேன்; இன்று திரும்பிப் பார்க்கும்போதும் அதை உணர்கிறேன். ஆனால், அன்றிலிருந்து தங்கத்தை மட்டுமல்ல வயதுக்கு மூத்தவர்கள் யாராக இருந்தாலும் மரியாதையோடு பேசும் பழக்கம் வந்தது.

சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகுதான் இரண்டு விஷயங்கள் புரிந்தன. தங்கத்தின் கடையின் நடுவில் பிரதானமாய் மாட்டியிருந்த படத்தில் இருந்தவர் தங்கத்தின் சொந்தக்காரர் இல்லை, அவர்தான் ஈ.வே.ரா.பெரியார் என்று தெரிந்து கொண்டேன். அது மட்டுமல்லாது, தங்கம் தனது தன்மானத்தைக் காத்துக்கொள்ள காரணமாய் இருந்தவரும், 'சாமி'களை சர்வர்களாக ஆக்கியதிற்குக் காரணமாய் இருந்தவரும் அவர்தான் என்பதும் பின்னாளில் புரிந்தது.

202. பஸ் எரித்த பகத்சிங்குகள் - 2.

நான் அன்றே சொன்னேன்.
இன்று அதுவே நடந்தது.

*


$செல்வனின் பஸ் எரித்த பகத்சிங்குகள் வாசித்ததும் அவரது 'தவறான' கண்ணோட்டம் பார்த்தேன். அவரைப் போல் இந்த வழக்கு முடிந்து மூவருக்கு தூக்குத் தண்டனை என்றதும் நம் பதிவர்களில் பலருக்கு ரொம்ப சந்தொஷம். அந்த மூன்று பேருக்கு தூக்குத்தண்டனை என்றதும், 'ஆஹா! சட்டம் தன் கடமையைச் செய்து விட்டது' என்று சந்தோஷப்பட்டோர்களையும், செல்வனையும் பார்த்து 'அடப் பாவி மக்கா, இப்படி பச்சைப் புள்ளைகளா இருக்கீங்களேன்னு' அவங்களைப் பார்த்து எனக்குத் தோணிச்சி.

ஏன்னா, நான் இப்போ சமீபத்தில தான் வெண்மணியைப் பற்றிய குறும் படம் "ராமையாவின் குடிசை"யைப் பார்த்து வயிறெரிந்திருந்தேன். எனக்கு என்ன நினைப்பு வந்ததென்றால், இன்னும் பதினைந்து இருவது வருஷம் கழிச்சி ஒரு செய்திப் படமோ, குறும்படமோ எடுக்கப் படலாம். 'தர்மபுரி பஸ் எரிப்பு - நடந்தது என்ன?' என்ற தலைப்பிலோ, பார்ட்னர் செல்வன் சொன்னது போல் 'பஸ் எரித்த பகத்சிங்குகள்' என்றோ தலைப்பு இருக்கலாம். அதில வயசாயிப் போனாலும், முறுக்கு விடாத 3 ஆட்கள் அவங்க அரண்மனை மாதிரி வீட்ல உக்காந்து கிட்டு படம் எடுக்கிறவரிடம் ஒரு நேர்காணல் கொடுத்திட்டு இருப்பங்களாயிருக்கும். இன்னும் இந்த கால இடைவெளிக்குள் ஒரே ஒருதடவை 'ஜெ' ஆட்சி வந்திருந்தாலும் போதும்; பெயர் தெரியாத இந்த மூன்று பேருமே பதினைந்து வருஷத்தில் பெரிய 'பிஸ்தா' ஆயிருப்பார்கள். ஏன்னா, ஜெ இவர்களின் 'விசுவாசத்தை' மெச்சி இவர்களுக்கு அமைச்சர் பதவி, இல்ல at least வட்ட, மாவட்ட தலைவர்களாக ஆக்கி விட்டுருப்பார். அது போதாதா? அப்போ ரொம்ப தெனாவட்டாகவே அவர்களின் பேச்சு அந்த குறும்படத்தில் இருக்கும். எப்படி தாங்கள் தங்கள் தங்கத் தலைவியிடம் விசுவாசத்தோடு இருந்தார்கள் என்பதைப் பற்றி விலாவாரியாகவும், இந்தக் கல்லூரி மாணவர்கள் கொஞ்சம் கூட வருத்தமில்லாமல் தங்கள் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு போய்க் கொண்டிருந்ததாலேயே தங்களுக்கு மிகவும் வருத்தம் வந்ததாகவும், அதனால் அந்த வருத்தத்தில்தான் பஸ்ஸுக்குத் தீவைத்தோம்; அதில் என்ன தவறு? என்றும் பேட்டியளிப்பார்கள்

ஆகவே மக்களே 'சட்டம் தன் கடமையைச் செய்து விட்டது என்று ரொம்பவும் சந்தோஷப்பட்டுக் கிட்டு இருக்காதீங்க... ஏனென்றால், எப்போதுமே தெரியுமே நம்ம ஊர்ல என்ன நடக்கும்னு. இன்னும்இந்த தீர்ப்போடு எல்லாம் முடியவில்லை. இனி இந்த 'பகத்சிங்குகள்' மேல் முறையீடு செய்வார்கள். சட்டம் அடிக்கடி சட்டையை மாத்த வேண்டியதிருக்கும். இந்த கேஸ் விஷயத்தில் - ஆயிரம் குற்றவாளிகள் தப்பித்தாலும், ஒரு நிரபராதிகூட தண்டிக்கப்பட்டு விடக்கூடாது என்ற கருத்தினாலும், இது rarest of rare case என்று கொள்ள முடியாததாலும் நம் நீதியரசர்கள் இந்தக் கேஸை ஒட்டுமொத்தமாக மேல் முறையீட்டில் தள்ளிவிடும் வாய்ப்பு நிறையவே உள்ளது.


அப்படியெல்லாம் நடந்து விடாது என்று சொல்லி விடாதீர்கள். வெண்மணி வெண்மணின்னு ஒரு பயங்கர சம்பவம் நினைவில் இருக்கிறதா? மூணு பேர் இல்லை முப்பது பேர். என்ன ஆச்சு அந்தக் கேஸ்? இப்பவும் அதில் சம்பந்தப் பட்டவர்கள் அந்த நிகழ்வை மய்யமாக வைத்து எடுத்த செய்திப் படத்திற்கு கம்பீரமாக உட்கார்ந்து நேர்காணல் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆயிரம் குற்றவாளிகள் தப்பித்தாலும், ஒரு நிரபராதிகூட தண்டிக்கப்பட்டு விடக்கூடாது என்பதில் முதல் பாதியை மட்டுமாவது நம் நீதி மன்றங்கள் முழுமையாகக் கடைப் பிடித்து வருகின்றன என்பது நமக்குத் தெரியாதா என்ன?

சில பல ஆண்டுகள் நடந்து -அதற்குள் தண்டிக்கப் பட வேண்டியவர்களின் ஆயுட்காலமே கூட முடிஞ்சிரலாம் - அதன் பின் தண்டனை வெகுவாகக் குறைக்கப் பட்டு, சில ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனை என்று தீர்ப்பிடப்பட்டு, ஏற்கெனவே இந்த வழக்கு தொடர்பாக 'பாவம், இந்தக் குழந்தைகள் ஏற்கெனவே சில காலம் சிறையில் இருந்து விட்டதால் அவர்கள் தண்டனை முடிந்ததாக'க் கருதப் படுகிறது; ஆதலால் அவர்களுக்குத் தண்டனை ஏதும் இல்லை எனவும் மேல் கோர்ட் முடிவு செய்துவிடலாம்.

அன்னைகளும், அய்யாக்களும் அப்சலின் தூக்குத்தண்டனை பற்றி பக்கம் பக்கமாக எழுதியவர்கள், பேசியவர்கள் இந்த தூக்குத் தண்டனை பற்றிய கருத்து ஏதும் சொல்லாமல் இருக்கிறார்களே என்று செல்வன் கேட்கிறார். எப்படியும் அவர்கள் விடுதலையாகி வரப் போகிறார்களே என்பதைப் புரிந்து கொண்ட காரணத்தால் அன்னைகளும், அய்யாக்களும் ஏதும் எழுதாமலோ, பேசாமலோ இருக்கலாமல்லவா ..?

====================== 888888888888888888888 ===================


இன்னொரு விஷயத்தில் எனக்குத் தெளிவில்லை; தெரிந்தவர்கள் பதில் கூறினால் நன்றாக இருக்கும்.

இந்த வழக்கின் ஆரம்பமே ப்ள்சண்ட் டே ஹோட்டல் விதி முறைகளை மீறி இரண்டு அடுக்கு மாடிகள் கட்டப்பட்டு விட்டன; அதனால் ஜெ ஒரு குற்றவாளி என்பதோடு, இரண்டு மாடிகளில் ஒன்றை இடித்து விட வேண்டுமென்றும் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. அதைத் தொடர்ந்து வேடிக்கையான ஒரு வழக்கு குற்றவாளிகள் பக்கத்திலிருந்து போடப்பட்டதாம். எந்த மாடியை இடிக்க வேண்டுமென்று அந்த நீதி மன்றம் குறிக்காததால், அது எந்த மாடியை இடிக்கவேண்டுமெனக் கேட்டு இன்னொரு வழக்கு போடப்பட்டதாக அறிந்தேன். (நான் நீதிபதியாக இருந்திருந்தால் ரொம்ப சிம்பிள் தீர்ப்பு கொடுத்திருப்பேன்; கீழ்த்தளத்தை மட்டும் இடித்தால் போதும் என்று! திமிர்த்தனமாக வழக்குப் போட்டால், நீதிபதிக்குக் கோபம் வரவேண்டுமென்பது என் எதிர்பார்ப்பு.)

அப்படி போடப்பட்ட வழக்கு பின் என்னாயிற்று? விதிமீறலோடு கட்டப்பட்ட இரண்டு தளங்களோடுதான் இன்னும் இருக்கிறது என்று கேள்விப் படுகிறேன். அப்படியானால், அந்த வழக்கு, தீர்ப்பை நிறைவேற்றாததால் நடந்துள்ள நீதிமன்ற அவமதிப்பு, இதை இன்னும் கண்டு கொள்ளாத அடுத்த கட்சியின் அரசு, அப்படி கண்டு கொள்ளாமைக்குரிய காரணங்கள் - இவைகள் எல்லாம் என் போன்ற சாதாரண குடிமகனுக்குப் புரியவே இல்லையே!




*

201. சுடரோட்டம்.

சுடரை ஏற்றி வைத்து, நமக்காக தேன்கூட்டைத் தந்து இன்று நம்மிடமிருந்து பிரிந்து விட்ட சாகரன் அவர்களுக்கு என் மரியாதையோடு, இந்த சுடரோட்டப் பதிவையும் சமர்ப்பிக்கிறேன்.



சிபி,

நீங்கள் உங்களை சுடரோட்டத்தில் இணைத்த குமரனுக்கு நன்றி சொன்னது போல் நான் உங்களுக்குச் சொல்லப் போவதில்லை. அவர் உங்களை இணைத்தார்; நானோ மாட்டி விடப்பட்டேன். பொருத்தமான ஆளாகக் குமரன் தேடிப் பிடித்தார். நீங்கள் மட்டும் ஏன் இப்படி? இதெல்லாம் உங்களுக்கே நல்லாவா இருக்கு. சரி, விடுங்க. தனியா மண்டபத்தில நின்னு புலம்பணும் அப்டிங்கிறது என் தலையெழுத்து.

கீழ்க்காண்பனவற்றுள் எவையேனும் ஐந்து வினாக்களுக்கு மட்டும் விரிவான விடையளிக்கவும். 18 x 5 = 90

இதுவரை வாத்தியாரா இருந்து கேள்வி மட்டும் கேட்டுக்கிட்டு இருந்த எனக்கு இப்போ இப்படி ஏமாற்றுத் தேர்வு – சாய்ஸே இல்லாம கேள்வி கேட்டா அது ஏமாற்றுத் தேர்வுதானே. ‘எவையேனும் ஐந்து வினாக்களுக்கு ..’ அப்டின்னு கொடுத்துட்டு சாய்ஸே இல்லைன்னா .. இது அநியாயம் இல்லையா, சிபி. இதில ரெண்டு செக்ஷன் வேற! அவுட் ஆஃப் சிலபஸ் கேள்வியும் உண்டு. சரி… தலையக் குடுத்தாச்சு… இனிம ஆகுறது ஆகட்டும்னு பார்க்கிறேன். ஆனா கேள்விகளை உங்க ஆர்டர்படி இல்லாம கொஞ்சம் மாத்திக்கிறேன்.

முதல்ல, உங்க 4-வது கேள்வி:
4: "இல்லறமல்லது நல்லறமன்று" - சிறு குறிப்பு வரைக.

இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் : தெரியாது.

நமக்குத் தெரிஞ்சா பதில் சொல்லணும்; இல்லாட்டி சாய்ஸ்ல விட்டுரணும் – இதுதான் நம்ம பாலிஸி. ஆனா இந்தக் கேள்விக்கு ஏன் பதில் தெரியலை அப்டின்றதை மட்டும் சொல்லிடறேன்.

நமக்கு (அதாவது, எனக்கு) தெரிஞ்சதே இல்லறம் மட்டும்தான். இதுவரை சாமியாரா ஆனது இல்லை; இனிம ஆகிறதாகவும் ஐடியா கிடையாது. பிரம்மச்சாரிகளைப் பார்க்கும்போது சில சமயம் பொறாமையாகூட இருக்கும். ஆனா, அவங்க செருப்புக்குள்ள (அதாங்க, being in their shoes ) நாம இருந்தது இல்லை. அதனால அது அவங்களுக்கு எப்படி இருக்குது அப்டிங்கிறது நமக்குத் தெரியாது. நம்ம கஷ்ட நஷ்டம் அவங்களுக்குத் தெரியாது. இப்போ என்னடான்னா, புதுசா ‘ஒன்றாய் வாழ்தல்’ – cohabitation அப்டின்னு ஒண்ணு வேற வந்திருக்கு. வெளிய இருந்து பார்க்கிறதுக்கு, 'பரவாயில்லையே, மீசையையும் வச்சிக்கிறாங்க; கூழையும் குடிக்கிறாங்களே' அப்டின்னு நமக்குத் தோணுது. அதில என்ன கஷ்ட நஷ்டம் என்னன்னு நமக்குத் தெரியுமோ!

நான் இல்லற வாசி; அது பிடிச்சிருக்கு; நல்லா இருக்கு அப்டின்னு சொல்றதோடு நிப்பாட்டிக்கணும்; அதை விட்டுட்டு இதுதான் எல்லாத்தையும் விட டாப்புன்னு அடிச்சி விடக்கூடாது; இல்லீங்களா?

----------------------------------------------------------------------------
(வேற ஒண்ணும் இல்லீங்க; தேர்வு எழுதும்போதும் இப்படித்தான் ஒழுங்கா கோடு போட்டு எழுதுற வழக்கம்; அதனாலதான் கோடு எல்லாம் போட்டுட்டேன்.)
-----------------------------------------------------------------------------

2: கூட்டுக் குடும்பம், தனிக் குடும்பம் - ஒப்பிடுக.

இந்தப் பெருசுங்க எல்லார்ட்டயும் ஒரு கெட்ட பழக்கம் உண்டு. ‘எங்க காலத்தில எல்லாம் …’ அப்டின்னு ஒரு பெருமூச்சோடு பேச ஆரம்பிச்சி பெரிய ரோதனை பண்ணிடுங்க .. அது மாதிரி விஷயத்தில இந்தக் கூட்டுக் குடும்ப விஷயம் ஒண்ணு. நம்ம பண்பாடு, வழமை அது இதுன்னு பேசி, கூட்டுக் குடும்பத்துக்கு ஒரேயடியா வக்காலத்து வாங்குவாங்க. அதெல்லாம் 50 வருஷத்துக்கு முந்திய கதை. எப்போ நம்ம சமூகம் விவசாய சமூகமா இருந்தது மாறியதோ அப்பவே வாழ்க்கை முறைகளும் மாறும்; மாறணும்; மாறியாச்சி. கூட்டுக் குடும்பம் என்பதெல்லாம் இனிமே சினிமாவில பாத்துக்க வேண்டியதுதான்.

அதில இன்னொண்ணு, நாம எல்லோருமே கொஞ்சம் சென்டி டைப்புகள்தான். என் பிள்ளை என் பக்கத்திலேயே இருக்கணும்; நான் எப்படி சீராட்டி வளர்த்தேன் அதனால அவன்/அவள்/அவர்கள் வயசான காலத்தில என்னை அப்படி வச்சுக்கணும்; இப்படி வச்சுக்கணும் என்ற பெருசுகளின் வாழ்க்கைக் கணக்கு எனக்குப் பிடிப்பதில்லை. ரெக்கை முளைச்சாச்சா… பறவை பறக்க வேண்டியதுதான். அதைவிட்டுட்டு பாவம் அதுக ரெக்கையை வெட்டி என்கூடவே இரு அப்டின்றது அன்பில்லை; தவறான ஆளுமை.

இதில இன்னொரு ஜோக் என்னென்னா, என் பிள்ளை என்னோடு இருக்கணும் அப்டின்னு சொல்ற பெற்றோர்கள் தங்களைப் பெத்தவங்க பக்கத்தில உக்காந்துகிட்டு இருந்திருக்க மாட்டங்க. அதை நினைச்சும் பார்க்கிறதில்லை. ஜெயகாந்தன் சொன்னது மாதிரி ‘உறவுகள் முன்னோக்கியே நீளுகின்றன’.
--------------------------------------------------------------------------------

5: இறை மறுப்பு என்பது எப்போதும் இறை நம்பிக்கை என்ற ஒன்றைச் சார்ந்தே இருக்கிறது என்கிறேன் நான். நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

சிபி, இந்தக் கேள்விக்கு நியாயமா ஒரே வரியில் பதில் சொல்லிட முடியும். அதுக்கு நியாயமா பார்த்தா நீங்க ஃபுல் மார்க் பதினெட்டும் கொடுக்கணும். பொதுவா எடை பார்த்து ஆசிரியர்கள் மார்க் போடுறதா பசங்க எல்லோரும் சொல்றது உண்டு. அதனால் நீங்களும் அப்படி கொடுப்பீங்களான்னு தெரியாததால கூட கொஞ்சம் ரீல் விட்டுக்கிறேன்.

ஒரு வரிப் பதில்: “ஆம்; இருட்டு என்று ஒன்று இருப்பதால்தானே விளக்குக்கு அவசியம் இருக்கிறது!”.

ரீல் : இறை நம்பிக்கை என்ற ஒன்றை எந்தக் கேள்வியும் இன்றி, ஊட்டப் பட்டதை அரைகுறையாய் செரித்துக் கொண்டு பலரும் இருப்பதாலேயே ‘ஏன், எப்படி, சரியா, தவறா என்றெல்லாம் கேள்வி கேட்கும் சிலர் மட்டும் தங்கள் முடிவாக இறை மறுப்புக் கொள்கையை கைக் கொள்கிறார்கள். ‘அவனை நிப்பாட்டச் சொல்; நான் நிப்பாட்டி விடுகிறேன்’ என்ற தத்துவம் தான்.

விளையாடுகிற குழந்தை தன் முன்னால் இருக்கும் பள்ளத்தைப் பார்க்காமல் போகும்போது பள்ளத்தை பார்த்தவன் பதட்டப் படாமல் இருக்க முடியுமா என்ன?
---------------------------------------------------------------------------

3: இசங்கள், ஈயங்கள் மீதான விவாதங்கள் தொடர்ந்து நடைபெற்ற வண்ணம் இருந்தாலும், அனைவருக்கும் ஏற்புடைய ஒத்த கருத்து இதுவரை கிடைத்தபாடில்லையெ! அல்லது விவாதங்கள் தொடர்ந்து நடைபெற்றுக் கொண்டிருப்பதுதான் நன்மை பயக்குமா?

ஒருத்தர் சொல்லி இருப்பாரே தன் tag line-ல: “நான் தனித்துவமானவன்; உங்களைப் போலவே” அப்டின்னு. I think; so I am அப்டின்னு பெரிய தத்துவ ஞானி ஒருவர் சொன்னதாகச் சொல்லுவாங்களே; What is meat for the goose may be poison for gander – அப்டின்னும் சொல்லுவாங்களே அது மாதிரி ஒவ்வொருவரும் ஒரு தனி உலகம். அது அதுபாட்டுக்கு போகுது. “என் வழி தனி வழி”ன்னு சூப்பர் சொன்னாருன்னா அது அவருக்கு மட்டுமில்லீங்க; நம்ம எல்லாத்துக்கும் பொருந்தும். என்ன பிரச்சனைனா, எல்லோருமே ‘என் வழி தனி வழி; அதுவே மிகச் சரியான வழி’ அப்டிங்றாங்க.. அங்கதான் எல்லாமே உதைக்குது!

இது நன்மை பயக்குமா அப்டின்னு கேட்டீங்கன்னா, அங்க ஒண்ணு இங்க ஒண்ணு அப்டின்னு நடக்கலாம். தீப்பொறி எப்போ எங்க எப்படி பத்திக்கும்னு தெரியாதது மாதிரிதான். ஆனாலும் இந்த தத்துவ விவாதங்கள் எல்லாமே அனேகமாக ஒரு வித ego tripsதான்!
----------------------------------------------------------------------------

1 : ஒரு ஆசிரியரின் ஆத்ம திருப்தி என்பது எதில் அடங்கியிருக்கிறது? அதன் எல்லைகள் யாவை?

இது பெரிய கேள்விங்க; சொல்லப் போனா சுயசரிதை எழுதினால்தான் முழுசா பதில் சொல்ல முடியும் அப்டின்னு தோணுது.

நாப்பது பசங்க முன்னால நின்னு க்ளாஸ் எடுக்கிற எல்லோருமே ஆசிரியர் இல்லைன்னு இப்போ இந்த நிமிஷத்தில் தோணுது. க்ளாஸ் எடுக்கிறதோடு, every teacher should leave his stamp on every one of his students அப்டின்ற ‘தத்துவம்’ என்னுடையது. படிச்சி முடிச்சி போனபிறகும் ஒரு மாணவன் தன் ஆசிரியனிடம் காட்டும் அன்பு – மரியாதையோ பயமோ அல்ல – அதில் மட்டுமே ஓர் ஆசிரியருக்கு நீங்கள் சொல்லும் ஆத்ம திருப்தி இருக்கும்.

முதல் முதல் எடுத்த வகுப்பிலிருந்த மாணவன் இன்றும் ஆசிரியனைப் பெயர் சொல்லி அழைத்து நட்போடு பழகி ஆசிரியரின் வீட்டு நிகழ்வுகளில் கலந்து கொள்கிறானே அதுவும், கல்லூரியில் படித்து முடித்து பின் Ph.D. பட்டம் வாங்கும்போது தன் thesis-ஐ ஆசிரியனுக்கு சமர்ப்பணமாக்கினானே அதுவும், புதுவீடு கட்டியாக வேண்டிய நிலையில் வங்கிக் கடன் இன்னும் வரவில்லை என்று அதை எதிர் நோக்கியிருப்பது தெரிந்ததும் எதுவும் கேட்காமல் என் பணத்தில் முதலில் ஆரம்பியுங்கள் என்று ஆசிரியருக்குப் பணம் அனுப்பியதும், நல்ல நிலைக்கு வந்த பழைய மாணவன் தன் உயர்வுக்கு காரணம் என்று எல்லோரிடமும் எப்போதும் தன் ஆசிரியர் பெயரைச் சொல்லும்போதும், அதெல்லாவற்றையும் தாண்டி, ஒருகாலத்தில் மாணவனாக இருந்து இப்போது நண்பனாகி, மகனாகி ஆசிரியரின் வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து வருவதும்…. இது போல் நிறைய சொல்லலாம். இப்படி நடந்ததெல்லாம் எந்த ஆசிரியருக்கும் நடந்ததா, எனக்கு நடந்ததா என்பதா முக்கியம்? ஆனால், இப்படிப்பட்ட நடப்புகள் தரும் ஆத்ம திருப்தி வேறு எந்த தொழிலிலும் கிடைக்காது என்பதை மட்டும் உறுதியாக நம்புகிறேன்.
----------------------------------------------------------------------------

சிறப்புக் கேள்வி :
கீழ்க்காண்பனவற்றுள் எவையேனும் ஒன்றினுக்கு மட்டும் விரிவான விடையளிக்கவும். 1 x 10 = 10
தங்களை ஜோதிடர் என நினைத்து ஒருவர் ஜாதகத்தில் சந்தேகம் கேட்டாராமே. உண்மையா? :)

ஆமாங்க … ஆமாம் …
அதில் இருந்து என்ன தெரியுது? நிறைய பேர் பதிவுகளின் தலைப்பை மட்டும் பார்த்து விட்டுப் போய் விடுகிறார்கள்; எழுதியிருப்பதை வாசிப்பதே இல்லை என்றே தெரிகிறது.
Moral: உள்ளே சரக்கு என்ன இருக்கோ இல்லியோ, தலைப்பை சும்மா ‘கும்’முன்னு வச்சா, கவுண்டருக்குக் கவலையே இல்லை; பிச்சுக்கிட்டு போகும். அதனால் --

கவுண்டர் கணக்கெல்லாம் கணக்கல்ல வாசித்தவர்
கணக்கே நல்ல கணக்கு.
------------------------------------------------------------------------

சிபி சார், ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் தனித்தனியாக மார்க் போடுங்க. என் பசங்கட்ட சொல்றது மாதிரி: An answer paper can be either corrected or simply valued. Now I prefer the former.

அப்புறம், நான் யார்ட்ட இந்த சுடரைக் கொண்டு சேர்க்கப் போகிறேன் அப்டிங்கிறதையும் சொல்லணுமே. None other than … the only one… who else .. but ..இளவஞ்சி … சரி..சரி … கைதட்டுனது போதும். . இதோ வரச் சொல்லிர்ரேன்.

இளவஞ்சியின் முன் நான் வைக்கும் நாலு கேள்விகள்:

1. காதல் என்பதைத் தவிர மனித வாழ்க்கையில் நல்லது கெட்டது; சின்னது பெரியது என்று எவ்வளவோ இருப்பதை நம் தமிழ் சினிமா டைரக்டர்கள் எப்போதாவது கண்டுபிடிப்பார்களா?

2. அடுத்த ஒலிம்பிக்கில் சீனா அனேகமாக முதலிடம் பெற்று விடும். நமக்கு ஒரு தங்கமாவது கிடைக்குமா? ஏன் நாம் விளையாட்டரங்குகளில் இப்படி மங்குணிகளாக இருக்கிறோம்?

3. vicious circle என்று சொல்வார்களே – அதற்கு உங்கள் அனுபவத்தில் இருந்து ஒரு உதாரணம் சொல்லுங்களேன்.

4. மத வேற்றுமைகள் ஒழியாது என்பதில் எனக்கு எந்த ஐயமும் இல்லை. ஆனால், சாதி பேதங்களாவது என்றாவது நமது சமூகத்திலிருந்து ஒழியுமா?

நான் சுடரை சொத்ப்பியிருந்தாலும் நல்ல ஆளுகிட்ட கொண்டு போய் சேர்த்த திருப்தி இருக்கு.


அப்போ நான் விடை வாங்கிக்கிறேன்.
வர்ட்டா ….