Thursday, October 20, 2022

1189. இதற்குப் பெயர்தான் பார்ப்பனியம் - 1




                                                      

*


ஸ்மார்த்தா பிராமணர்களின் வழக்கு பற்றிய செய்தி ஒன்றினை ஓரிரு வரிகளுடன் என் முகநூலில் இரு நாட்களுக்கு முன்பு போட்டிருந்தேன். அது எதற்காகப் போட்டேன் என்று நிச்சயமாக உங்களில் யாருக்கும் புரியவில்லை. அதைப் பார்த்த நாலைந்து பேரில் ஒருத்தரு திட்டுனாரு... இன்னொருத்தர் அது யாருங்க smarta Brahmins அப்டின்னு கேள்வி கேட்கிறாரு.
வாத்தியாரா இருக்கும் போது புரியாத பசங்களுக்கு notes கொடுப்போம்ல ... அது மாதிரி உங்களுக்கும் நீளமா ஒரு விளக்கத்தை ஒரு நூலிலிருந்து மேற்கோளாகக் கொடுக்கிறேன். (யாரும் வாசிக்க மாட்டீங்க... இருந்தாலும் என் பணியைச் செய்து விடுகிறேன். அப்படித்தானே கீதையில சொல்லி இருக்காம்!)
படம் போட்டிருக்கிறேனே .. அந்தப் புத்தகத்தை வாசிக்க ஆரம்பித்ததும் அது என்னைக் கெட்டியாகக் கட்டிப் போட்டது. அதில் வரும் முதல் சில பக்கங்களை உங்களுக்கு ஒரு விளக்கமாகத் தந்திருக்கிறேன், அதுவும் ஏன் நான் அதை இந்தக் கால கட்டத்தில் தந்திருக்கிறேனென்று புரிந்து கொள்ள முடிந்தால் புரிந்து கொள்ளுங்கள்....புரிந்தாலும் என்ன கிழித்து விடப் போகிறீர்கள்!!!)
1850களில் தான் ஆங்கிலேயர்களின் நிர்வாக வசதிக்காக ... அனைத்து ஜாதி மக்கள் கூட்டத்தையும் மொத்தமாக ஒரே பெயரால் அழைப்பதற்கு “இந்து” என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டது. .. இப்போது ஆங்கிலேயர்கள், ‘மிலேச்சர்களையும்’ தங்களோடு ‘இந்துக்கள்’ என்று அழைப்பதைப் பார்ப்பனத் தலைவர்கள் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அப்பெயர் தங்களுக்குத் தேவையில்லை என்ற நிலையை எடுத்தார்கள்.
விஷ்ணுபுவா பிரம்மச்சாரி போன்றவர்கள் “இனி ‘இந்து தர்மம்’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தக் கூடாது. ‘வேதோக்த தர்மம்’ என்பதைத்தான் பயன்படுத்த வேண்டும் என்றார். தயனாந்த சரஸ்வதி, ‘ஆரிய தர்மம் அல்லது சனாதன சர்மம்’ என்று அழைக்க வேண்டுமென்றார்.
பார்ப்பனர் அல்லாத மக்களும் தங்களை இந்துக்கள் என்று அடையாளப்படுத்தப் படுவதை ஏற்க மறுத்தார்கள்.
1911ஆம் ஆண்டு மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பிற்காக கமிஷனர் எட்வர்ட் ஆல்பர்ட் கெய்ட் இதை முடிவு செய்ய முயற்சியெடுத்தார் . ... இந்தியா முழுக்க இருந்த பார்ப்பனர்களின் பழக்க வழக்கங்கள் ஏறக்குறைய ஒரே மாதிரியாக இருந்தது. மற்றவர்கள் அவ்வாறு பொருந்திப் போகவில்லை. அவர்கள் அனைவரையும் எவ்வாறு ‘இந்து’ என்ற ஒற்றை அடையாளத்திற்குள் அடைப்பது என்ற நியாயமான கேள்வியை கெய்ட் எழுப்பினார்.
அதுவரை “மிலேச்சர்களை இந்துக்களாக சேர்த்துக் கொள்ள முடியாது” என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்த பார்ப்பனத் தலைவர்களுக்கு ஆங்கிலேயர்கள் உருவாக்கி இருந்த சட்ட சபைகளும் பதவிகளும் சில கணக்குகளைப் புரிய வைத்தன. அனைத்து ஜாதிகளையும் இணைத்து ‘இந்து’ என்ற அடையாளச் சொல்லுக்குள் கொண்டு வருவது தான் இனி வரும் நாட்களில் தங்களுக்கான அரசிய்ல் சலுகைக்கு உகந்ததாக இருக்கும் என்ற முடிவுக்கு வருகிறார்கள். மக்கள் தொகையில் மூன்று சதவிகிதத்திற்குள் மட்டுமே இருக்கும் தங்களை மட்டும் ‘இந்து’ என்று ஒதுக்கிக் கொண்டால் மற்ற ஜாதியினர் ஒன்று சேர்ந்து பெரும்பான்மை ஆகிவிடுவார்கள். .... அவர்களை இந்துக்களாக அனுமதிப்பதன் மூலம் அவர்களுக்கும் சேர்த்து தாங்களே தலைமை வகிக்கக் கூடிய ‘இந்துப் பெரும்பான்மை’ (Hindu Majoritarianism) உருவாகிவிடும் என்று முடிவு செய்கிறார்கள். அதுவரை நாட்டின் தலைவர்களாக அறியப்பட்டவர்கள் அனைவரும் பார்ப்பனர்களே! .. எனவே காங்கிரஸ் மற்றும் இந்து மகா சபை இரண்டையும் சேர்த்து அனைவரும் இந்துக்களாகி விடுகின்றனர்.
இதற்காகக் கடுமையாக உழைத்தவர் திலகர். அவரைக் கடுமையாக எதிர்த்தவர் மகாத்மா பூலே. இப்போது காங்கிரஸ் சார்பாக அந்தச் செயலை ‘சுதந்திரப் போராட்டம்;, ‘தேச ஒற்றுமை’ என்ற பெயர்களில் கச்சிதமாக ச் செய்து முடித்தவர் மோகந்தாஸ் காந்தி.
காந்தியின் இத்திட்டத்தை சரியாகப் புரிந்து கொண்டவர்கள் டாக்டர் அம்பேத்கரும், பெரியாரும் தான். அதனால தான் வட்ட மேசை மாநாட்டில் ‘தீண்டத்தகாத மக்கள் இந்துக்கள் அல்லர்’ என்று அறிவித்த டாக்டர் அம்பேத்கரை, எந்த ஓர் அரசியல் அறமும் அற்று, தனக்கு ‘ம்காத்மா’ என்று ஒரு பெயர் இருப்பதையும் மறந்து, முரட்டுத்தனமாக எதிர்த்தார் காந்தி.
டாக்டர் அம்பேத்கரின் தனித்தொகுதி கோரிக்கை பற்றி பிரதமர் ராம்சே மெக்டோனால்டுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் “இதனை இந்து மதத்தை சீர்குலைக்க வந்த நஞ்சாகவே பார்க்கிறேன்” என்று காந்தி எழுதுகிறார்.
..... 1932ஆம் ஆண்டு தீண்டத்தகாத மக்கள் தனித் தொகுதி கேட்பது பற்றிய தன் கருத்தை வல்லபாய் பட்டேலிடம் அவர் சொன்னதைக் கேட்க வேண்டும்: “தனித்தொகுதியை அனுமதித்தோம் என்றால் இந்த தீண்டத்தகாத போக்கிரிகள் (untouchable hoolgans) சேர்ந்து கொண்டு கலகம் செய்து, ஜாதி இந்துக்களைக் கொன்று குவித்து ரத்த காடாக்கி விடுவார்கள்”.
இதுதான் இந்த நாட்டின் அரசியல் வரலாறு. ‘இந்து’ என்பதற்கு பார்ப்பனர்களைப் பொறுத்தவரை “அரசியலில் பெரும்பான்மை” என்பதைத் தவிர வேறு அர்த்தம் கிடையாது.



*

Tuesday, October 18, 2022

1188. ஒரு முக்கோணக் காதல் கதை










ஒரு முக்கோணக் காதல் கதை

 

பல வருஷமாகவே பாஸ்போர்ட் படம் எடுத்தாலும் அதிலயும் பல்லைக் காமிச்சிக்கிட்டே படம் எடுக்கிற பழக்கம் வந்து போச்சு. சிரிச்ச மூஞ்சுன்னு நாலு பேரு சொல்லணுமாம். அதுக்காக அப்படி. கடவாய்ப் பல்லு போச்சா .. இருந்தாலும் சிரிச்சிக்கிட்டே இருந்தேன். சைடில் இருந்த இரண்டு பல் கழண்டுகிட்டு எங்கேயோ ஓடிப்போச்சு. சிரிச்சா ஓட்டைப் பல் தெரிந்தது. நான் சிரிச்சா ஓட்டைப் பல் ஓவரா சிரிச்சிதா ... அதான் ஓரங்கட்டிட்டேன் நம்ம சிரிப்பை.

அப்படி சிரிப்புத் துறவறம் பூண்ட என்னை மீண்டும் தைரியமாக போட்டோவுக்கு மட்டுமல்லாமல் எப்போதும் சிரிக்க வைத்த பல் வைத்தியருக்கு நன்றி.

இதுக்கும் முக்கோணக் காதலுக்கும் என்ன தொடர்புன்னு கேக்குறீங்களா? பல் வச்ச பிறகு வந்த பிரச்சனைகள் சில இன்னும் தீராமல் இருக்கு. இன்னும் மூன்று characters, அதாவது மூன்று கதாபாத்திரங்கள் அவர்களுக்குள் முட்டி மோதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். யார் யாருன்னு கேக்குறீங்களா? என் பற்கள், நாக்கு, மூளை ...மூன்றும் இன்னும் ஒட்டியும், வெட்டியும் தங்களுக்குள் உறவாடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

பற்கள் நல்ல ஷேப்போடு பொருந்தியாச்சு. சிரிச்சா முழுசா பல்லு தெரிஞ்சாலும் நல்லாவே இருக்கு.  வீட்டில் பாஸ், பிள்ளைகளுக்கும் திருப்தி தான். ஆனா மூளை இன்னும் செட்டில் ஆகலை. ஏன்னா முந்தி எப்படி கடவாய்ப் பற்கள் வேலை செய்தது என்பது மூளைக்கு சுத்தமா மறந்தே போச்சு. இப்போவும் சோற்றைக் கடிக்கும் போது பல்லோடு பல் மோதுவது புதுசாகத் தெரிகிறது. ஏதாவது கடலை மாதிரி கடித்துச் சாப்பிடும்போது பல்லின் பள்ளங்களில் ஒட்டியிருப்பது போல் ஓர் உணர்வு. கண்ணாடியில் பார்த்தால் அப்படி ஒன்றும் ஒட்டிக் கொண்டு இருப்பதில்லை. ஆனால் தொட்ட குறை .. விட்ட குறை என்று அங்கே ஏதேதோ இருப்பது போல் மூளைக்குக் தோன்றிக் கொண்டேயிருக்கிறது. இதுபோல் பல காட்சிப் பிழைகள். இதெல்லாம் பழக இன்னும் சில நாள் ஆகலாம் என்கிறார் நம் மருத்துவர்.

                              

சும்மா இருக்கும் போது மேற்பற்களும் கீழ்ப்பற்களும் அவ்வப்போது மோதிக் கொள்கின்றன. இப்படித்தான் பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பும் இருந்ததா என்று மூளை யோசிக்கிறது. அப்படித்தான் இருந்திருக்குமாம். எனக்குத் தெரியவில்லை.மூளையைப் போய் சுரண்டிப் பார்த்தேன். பதில் சொல்லத் தெரியவில்லை அதற்கு.

நாக்கு சும்மா இருன்னு சொன்னாலும் கேக்கிறதில்லை. பல்லைச் சுத்தி சுத்தி வருது. அப்படியே பல்லை ரொமான்டிக்காக  மெல்லத்  தடவுது.  பல்லின் உள்ளும் புறமும் வழு வழுன்னு இருக்கு. முந்தியெல்லாம் இப்படியெல்லாம் பல்லு வழுவழுன்னு இல்லையேன்னு நாக்குக்கு கவலை. ஆனாலும் விடாமல் பல்லைத் தடவிக்கொண்டே இருக்கிறது. இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு இந்த ‘தடவல் காதல்’ அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் நடந்து கொண்டே இருக்குமோ தெரியவில்லை.  தடவித் தடவி மூளைக்குப் பலவித குழப்பங்களைத் தொடர்ந்து நாக்கு கொடுத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

 



*


Saturday, October 08, 2022

1187. பல்லு போய் .. பல்லு வந்துச்சு ... டும்.. டும் ..





*
https://www.facebook.com/sam.george.946/posts/pfbid02W4FPRd1PpbUpDD7RWrutV3Jey6g9D5zqq4UydfKrR6eSCgzY38m551XKBXkLT2rul

*

ஏறத்தாழ ஒரு மாத காலமாக  பல் மருத்துவரிடம் சென்று வந்து கொண்டிருக்கிறேன். ஆகவே பலமுறை நினைவுகள் வாய், பல் என்று அப்பகுதிகளைப் பற்றியே சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தன. இன்று எனக்குப் “புதிய” பல்லும் “வளர்ந்து” விட்டது.  விதியைப் பாருங்களேன் .. நான் தான் முதலில் பிறந்தேன். பிறந்ததிலிருந்து ஒரே நிறம் தான் எனக்கு. ஆனால் பாருங்கள் இந்தப் பற்களை! எனக்குப் பின்னால் தான் அவை பிறந்தன. வெள்ளையாக இருந்த பல் காலங்கடந்ததும் மஞ்சள் கலருக்கு வந்தது. நான் கலர் மாறாமல் இருக்கிறேன். அது கலர் மாறியது .. பிறகு ஏறக்குறைய அனைத்தும் பயனில்லாமல் விழுந்து தொலைத்தன. போனால் போகுது என்றும் இருக்க முடியாமல் வைத்தியரிடம் போனேன். அவர் புதிதாக பற்களை “முளைக்க” வைத்து விட்டார். ஆகவே என் பற்கள் மட்டும் – கிறித்துவ மொழியில் அல்லது christian  parlance-ல் சொல்வதென்றால் BORN AGAIN.  இந்துத்துவத்தில் சொல்வதென்றால் த்விஜாஸ் (dvijas)  - இரண்டிற்கும் அர்த்தம் ஒன்றேதான்!

அடேய் சாம்... பரவாயில்லைடா நீ! பல்லில் கூட மதத்தைக் கொண்டு வந்து சேர்த்திட்டியே!!  - இது என் மைண்ட் வாய்ஸ் சொன்னது!

சரி .. எங்கே ஆரம்பித்தேன். நினைவுகள் வாயையும் பல்லையும் சுற்றியே வந்து கொண்டிருந்ததல்லவா? பல் வேலை முடிந்ததும் பிள்ளைகளுக்கும், நண்பர்களுக்கும் ‘புதிய பல்’ பற்றிய செய்திகளை அனுப்பி வைத்தேன்.  நண்பன் வைத்தி  உடனே தொலைபேசினான்.  பல்லைப் பற்றிக் கேட்டான். அப்போது நான் ஆச்சரியப்பட்ட ஒரு விசயத்தை அவனிடம் சொன்னேன்: 32 பல்களுக்கிடையே ஒரு நாக்கு. எப்படித்தான் பல்லின் கடியிலிருந்து எப்போதும் ஜாக்கிரதையாகத் தன்னைக் காத்துக் கொள்கிறது என்ற என் ஆச்சரியத்தை அவனிடம் சொன்னேன். அதோடு ... சுற்றி அத்தனை எதிரி நாடுகள் சூழ்ந்திருந்தாலும் நடுவே உள்ள சின்ன நாடு – இஸ்ரேல் – எப்படித் தன்னைப் பாதுகாப்பாக வைத்துக் கொள்கிறதல்லவா .. அது போல் என்றேன். உடனே ஒரு பதில் வந்தது அவனிடமிருந்து:

இஸ்ரேல் பலம் மிக்க நாடு. அதனால் தான் தன்னைப் பாதுகாப்பாக வைத்துக் கொள்கிறது. நாக்கும் தன்னைப் பாதுகாப்பாக வைத்துக் கொள்கிறது;, அது flexible-ஆக இருப்பதால் தன்னைப் பாதுகாப்பாக வைத்துக் கொள்கிறது.

இரண்டும் சரிதான். இல்ல ?

பின்னிட்டான்ல .... !!!


Sunday, September 18, 2022

1186. என் மேல ஒரு கேசைப் போடு பார்ப்போம் - திரைவிமர்சனம்




*

என் மேல ஒரு கேசைப் போடு ... பார்ப்போம்

குமாரசாமி மாதிரி ஆளுக நிறைய இருக்காங்க ...  குன்கா மாதிரிதான் நமக்கு யாருமில்லை ...




பல நாள் கழித்து 19 (1) (a) என்ற மலையாளப் படம் பார்த்து அசந்தேன். அதைப் பார்த்த ஒரு நண்பர் இன்னும் இரு படங்கள் பெயரைச் சொல்லி அவைகளையும் பார்க்கச் சொன்னார். ஒரு 19 (1) (a) பார்த்து விட்டு, இதுபோல் தமிழில் படமெடுக்க இன்னும் பத்தாண்டுகள் ஆகும் என்றேன். ஆனால் நண்பர் சொன்ன இரு படங்களில் ஒன்றான .. என் மேல கேசைப் போடு / Enn, thaan case kodu / sue me … என்ற தலைப்பில் உள்ள படத்தைப் பார்த்தேன். பார்த்ததும், ஒரு காலத்திலும் இப்படி ஒரு படம் தமிழில் வரவே வராது என்றே முடிவு செய்தேன்.

இரண்டு நடிகர்களை முதன் முதல் பார்க்கிறேன். அவர்களைப் பற்றி நிறைய சொல்ல வேண்டும்.

கதாநாயகனின் பெயர்:  குஞ்சாக்கோ போபன்.

நீதிபதியாக (மேஜிஸ்ட்ரேட்)  - குன்ஹி கிருஷ்ணன்.

கதை, வசனம், இயக்கம்  - android kunjappan  படம் எடுத்த ரத்தீஷ் பாலகிருஷ்ணன் போடுவால்.

ஆகஸ்டில் வெளிவந்த இப்படத்திற்கு இதுவரை வசூல் 50 கோடி. இதை ஏன் சொல்கிறேனென்றால் மலையாள ரசிகர்கள் இப்படத்தை மிக நன்றாக வரவேற்றுள்ளார்கள்.

இது ஓர் அரசியல் அங்கதம். பாவப்பட்ட மனுஷன் ஒருவன்சாலையில் உள்ள பள்ளத்தினால் சுவர் ஏறிக் குதிக்கிறான். அமைச்சர் வீடு அது. நாய்கள் குண்டியைக் (என்ன .. கேட்க நாராசகமாக இருக்கிறதா? படத்தில் அப்படித்தான் பேசுகிறார்கள்!) கடித்துக் குதறி விடுகின்றன. அவன் மேல் திருட்டுக் குற்றத்தைச் சாட்டுகிறார்கள். அவனோ சாலை சரியாகப் போடவில்லை என்று அமைச்சர் மேல் கேஸ் போடுகிறான். மந்திரிக்குக் கடைசியில் தண்டனையும் தண்டமும் கிடைக்கிறது.

முதல் அரை மணி நேரம் பார்த்து விட்டுப் படுக்கப் போய்விட்டேன். வடிவேலு சொல்வது போல் நான் பார்த்த முதல் பகுதி சின்னப்பிள்ளைத் தனமாகத் தோன்றியது. ஒரே ஒரு விசயம் தவிர. கதாநாயகன் ஒரு பூமர் அங்கிள். அவர் பயந்து ஓடி ஒரு கூட்டத்தில் நிற்கிறார்.  எல்லோரும் ஆடுகிறார்கள். நம் அங்கிளும் ஆடுகிறார். அது எனக்கு நிறைய பிடித்தது. (அந்த நடனத்தைப் ப்ரோமாகப்  போட்டு பயங்கரமாக ஹிட் ஆகியிருந்திருக்கிறது. மம்முட்டியின் பழைய படத்தை வைத்து ஆடிய நடனமாம் அது..)

அடுத்த நாள் படத்தைத் தொடர்ந்தேன். நிறுத்த முடியவில்லை. கதை பெட்ரோல் 65 ரூபாய் விற்பதிலிருந்து ஆரம்பித்து, நூத்தி சொச்சம் வரை செல்வது வரை கதையும் தொடர்கிறது என்று காண்பிக்கிறார்கள். நீதிமன்றத்துக் காட்சிகள். மாஜிஸ்ட்ரேட்டாக ஒருவர் வருகிறார்.  அப்படிப் பிடித்தது அவரை எனக்கு. பெயரும் அவரைப் பற்றிய விவரங்களையும் தேடினேன். Got confused!  இறுதியில் கண்டு பிடித்து விட்டேன். அவர் பெயர் குன்ஹி கிருஷ்ணன். . அசத்தலான நடிப்பு. 

                               

வழக்கு விசாரணையைக் கேட்டுக் கொண்டே  பாதாம் பருப்பு சாப்பிடுவது, ரத்த அழுத்த மாத்திரை சாப்பிடுவதும் ... கோர்ட் அறைக்குள் சுற்றியலையும் புறாக்களை சைட் அடிப்பதும் ... மனுஷன் செம அலப்பறை. மந்திரியை போட்டுப் பார்க்கிறார். பார்க்கும் நமக்கும்  இவரைப் போன்ற குன்கா  நீதிபதிகள் இருந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் நமக்குக் கிடைப்பதெல்லாம் வெறும் வெத்து குமாரசாமிகள்  மட்டும் தான்.

சாதாரண கதை.  நிறைய ஜோக்குகள். இவைகள் எல்லாம் கற்பனைதான் என்றாலும் உண்மையாக இருக்கக் கூடாதா என்ற எண்ணங்களை மனதில் விதைக்கின்றன. இது போன்ற படங்களை அள்ளி அணைக்கும் மலையாள ரசிகர்களுக்கு என் அளப்பரிய மரியாதை.

நாங்களும் வளரணும் .........







*


Friday, September 16, 2022

1185. 19 (1) (a) - திரைவிமர்சனம்


 

அப்பாடா .. ஒரு வழியாக மொழியாக்கம் செய்து கொண்டிருந்த வேலை முடிந்தது. 532 கையெழுத்துப் பக்கங்கள். இனி அதைச் சரிசெய்து…. இன்னும் எவ்வளவோ இருக்கு ... ஆனாலும் ஒரு பெரிய வேலையைச் செய்து முடித்த மகிழ்ச்சி. கொண்டாட வேண்டாமா...?


                                              

சினிமா அதுவும் மலையாளச் சினிமா பார்த்து விட வேண்டும் என்று நெட்பிளிக்ஸில் தேடலை ஆரம்பித்தேன். விஜயசேதுபதி மலையாளத்துப் படத்திலா? அதுவும் நித்தியா மேனன் படமா என்று ஓர் ஆச்சரியம். படத்தின் பெயர் 19(1)(a). அது என்ன சட்டம் என்று பார்த்தேன்: Article 19(1)(a) of the Indian Constitution upholds freedom of speech and expression.

 

படம் ஆரம்பித்தது. விடியாத இளங்காலை நேரம். விசே வருகிறார். ஒரு டீ குடிப்பதற்குள் யாரோ வந்து அவரைச் சுட்டு விட்டுப் போய் விடுகிறார்கள். அதற்குப் பிறகு கொஞ்சம் நேரம் வரை அவரைக் காணவே காணோம்.


                                               

 

படம் பார்த்ததும் அப்படி ஒரு பெரும் ஆச்சரியம். இது போன்று ஒரு படம் தமிழில் வருவதற்கு அநேகமாக இன்னும் பத்து ஆண்டுகளாவது ஆகும் என நினைக்கின்றேன்.ஏனெனில் நம் ரசிகப் பெருமக்களின் தரம் அப்படி. இப்படத்தில் விசே வரும் சீன்களை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். மீதியெல்லாம் நித்தியா மட்டுமே வருகிறார். அவரைச் சுற்றி மூவர்: ஒரு (இஸ்லாமியத்) தோழி; ஒரு கம்யூனிச தோழர்; வாழ்க்கையையே ஒதுக்கி வாழும் தகப்பன். இவர்களும் வரும் இடங்கள் எல்லாமே ஒரு கை எண்ணுக்குள்ளேயே தானிருக்கும். படங்கள் எதையும் விளக்குவதில்லை. புரிந்து கொள்பவர்கள் புரிந்து கொள்ளட்டும் என்ற பாணி. டமில் ரசிகர்கள் இதில் தோற்றுவிடுவார்கள் என்று இயக்குநர்கள் பயப்படுவார்கள்.


 2017 ஆண்டில் பெங்களுரில் கொல்லப்பட்ட கெளரி லங்கேஷ் என்ற இதழாளரின் மரணம் இக்கதையின் ஆரம்ப வித்து. இதே போல் இப்படத்தில் வரும் சமுகப் போராளியான விசே கெளரி சங்கர் கொல்லப்படுகிறார். அவரால் எழுதப்பட்ட  அவரது கடைசி எழுத்துகள் நகல் எடுப்பதற்காக நித்தியாவிடம் வருகிறது.

 

பெண் இயக்குநர் இந்துவிற்கு இது முதல் படம். அவரது துணிச்சலுக்குப் பாராட்டுகள். தயாரிப்பாளருக்குப் பெரும் பாராட்டுகள். படம் ஒரு காவியம் போல் மெல்லவே விரிகிறது. படம் முழுவதும் நித்தியாவிற்கே சொந்தம். இறந்து போன போராளி மீது நித்தியாவிற்கு ஏற்படுவது மரியாதை ஏற்படுகிறது.  இல்லை .. அதையும் தாண்டி அவர் மீதான அபிமானம், அன்பு, பெருமிதம் எல்லாம் கூடுகிறது.அவரது நூலைத் தன் பையில் வைத்துக் கொண்டு நெஞ்சோடு அழுத்திப் பிடித்தபடியே இருக்கிறார்.  சுவற்றில் வரைந்த விசேயின் படத்தைப் பார்க்கும் போது பின்னாலிலிருந்து ஒரு கேள்வி: எதைப் பார்க்கிறாய்? படத்தையா, வாசகங்களையா? என்றொரு கேள்வி. நித்தியாவின் பதில் இரண்டையும் தான். இதுவும் ஒரு காதல் அல்லது பக்தி தான்.

 

விசேயின் அக்கா வீட்டிற்கு ஒரு பத்திரிகையாளரோடு செல்கிறாள் நித்தியா. அங்கே ஒரு virtual விசே வருகிறார். (இங்கேயும் டமில் ரசிகர்கள் பெயிலாகலாம்!) அமைதியான, அழகான சீன். அந்த வீட்டிலிலிருந்து கிளம்பி நடக்கும் போது நித்தியா நின்று திரும்பி வேகமாகத் திரும்பி வந்து விசெயின் அக்காவைக் கட்டிப் பிடித்துவிட்டு, பின் திரும்பாமல் விரைகின்றார். எனக்குப் பிடித்த சீன்.

 



 

விசே எப்படி என்றே தெரியவில்லை. தன்னுடைய இருப்பின் தாக்கத்தை முழுவதுமாகத் தந்துள்ளார். அந்தக் காலத்தில் சிவாஜி கணேசன் சிகரெட் பிடிக்கும் அழகிற்கு யாரும் பக்கத்தில் நெருங்க முடியாது என்று நினைப்பதுண்டு (புதிய பறவை, ‘யார் இந்த நிலவுப் பாடல் ... போன்றவைகள் நினைவுக்கு வருகின்றன).  அந்தப் பாடல்களில் சிகரெட்டும் இன்னொரு character ஆகவே இருக்கும். அதன்பிறகு பல நடிகர்கள் முயன்று தோற்றதை விசே மிக அழகாகச் செய்துள்ளார். சிவாஜியின் நடிப்பில் aesthetics நன்கிருக்கும். ஆனால் விசே செய்தது அப்படியே ஒரு smoker செய்யும் விதத்தை அழகாகக் காண்பித்திருப்பார். இவரும் சிகரெட்டை  ஒரு பாத்திரமாக ஆக்கியிருப்பார். மிக மிக சின்ன ரோல் தான் அவருக்கு. ஆனால் நிறைவாகச் செய்துள்ளார். இலைகள் நிறைந்த ஓர் ஒற்றையடிப்பாதையில் நடப்பதைக் காண்பித்திருப்பார்கள். நிறைந்த காட்சி. பின்னால் கதாநாயகி வந்து விடுவாரோ என்ற எண்ணம் மனதில் தோன்றுகிறது.

 

இப்படத்திப் பார்க்கும் போது, தீவிரமாக எழுதப்பட்ட ஓர் ஆணின் கவிதையை ஓர் அழகான பெண்ணின் குரலில் கேட்பது போன்றிருந்தது.

 

போராளிகள் கொல்லப்படலாம்; ஆனால் போராட்டம் சாகாது என்பதை மிக அழகாகப் படமாக்கியுள்ளனர்.