Wednesday, August 24, 2005

56. எப்படி இவர்களால் இப்படி இருக்க முடிகிறது...?

பாலாஜி சம்பத் (வயது 32; IIT, chennai), ஸ்மித்தா கல்யாணி (26, BITS, Pilanai) , பானுச்சந்தர் (25; Gunidy Engg. college), வானெஸ்ஸா பீட்டர் (23; International Studies) - ஒரே மாதிரி, கிடைத்த நல்ல நல்ல வேலைகளையெல்லாம் துறந்துவிட்டு, பிறந்த மண்ணின் ஏழை எளியவர்க்கு உதவுவதே வாழ்க்கையின் லட்சியமாய் ஏற்றுக்கொண்ட இந்த நல்லவர்களைப் பற்றி நேற்றைய (23.8.05) THE NEW INDIAN EXPRESS-ன் முதல் பக்கத்தில் வாசித்தபோது (லின்க் - கொடுக்க முயன்றேன்; முடியவில்லை) எப்படி இவர்களால் இப்படி இருக்க முடிகிறது...? என்றுதான் தோன்றியது. பணத்தை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு அலையும் நம் மத்தியில், புகழுக்காகக் கூட அல்லாமல் ஒரு உன்னதமான பணியில் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளும் இந்த நல்லவர்களைப் பற்றிப் படிக்கும்போது - மனதை ஏதோ செய்கிறது. வெறும் கட்டாந்தரையில் இவர்கள் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தாலும், மனிதநேயத்தால் அவர்கள் என்னாலெல்லாம் நினைத்தும் பார்க்க இயலா உயரத்தில் இருக்கிறார்கள். தலை வணங்குகிறேன். எல்லா நலமும் பெற்று அவர்கள் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று மனமாற வாழ்த்துவதைத் தவிர நான் வேறென்ன செய்ய ?

* * * *

அதே நாளில் அதே நாளிதழில் வந்த இன்னுமொரு சேதி (தொடர்பில்லாததுதான்):http://newindpress.com/NewsItems.asp?ID=IET20050822120915&Title=Southern+News+%2D+Tamil+Nadu&rLink=0")
Bloomer in Plus-2 textbook - என்ற தலைப்பில் நம் பிள்ளைகளுக்கான இந்த ஆண்டு 12-ம் வகுப்பு ஆங்கில பாடப்புத்தகத்தில் உள்ள குறைபாடுகள் பற்றிய ஒரு சேதி.

அந்தச் செய்தி இருக்கட்டும்; அதில் இருந்த ஒரே ஒரு சொற்றொடர் மிக முக்கியமாகப் பட்டது. அதை மட்டும் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள ஆசை.
This should be done through a meaningful syllabus and not one to flaunt the proficiency of the authors.. என்ன சொல்லுங்கள் நீங்கள். பள்ளிப் பாட நூல்களை எழுதும் ஆசிரியப்பெருமக்களுக்கு இது ஒருநாளும் மண்டையில் ஏறப்போவதில்லை.

Friday, August 19, 2005

54. மரணம் தொட்ட கணங்கள்...முதல் கணம்

பள்ளியிறுதி படிப்பு முடியும்வரை ஒவ்வொரு கோடைவிடுமுறையையும் கழிக்க சொந்த ஊர் செல்லும் பழக்கம் இருந்தது. அந்த நாட்களில் மதுரையில் செய்யமுடியாத காரியங்களைச் செய்வதற்குக் கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களுக்காகவே அந்தப் பயணங்களுக்காக ஆவலாகக் காத்திருப்பேன். நெல்லைவரை புகைவண்டியில் வந்து அதன்பின்னும், 30,40 மைல்கள் பஸ்ஸில் செல்லும் அந்தப் பயணத்திற்கு வீட்டில் பெரியவர்கள் தயார் செய்வதைவிட நான் அதிகமாகத் தயார் செய்யவேண்டியதிருக்கும். கிராமத்து நண்பர்களுக்கென்று அங்கே கிடைக்காத கண்ணாடி கோலிக்குண்டு, தீப்பெட்டிப் படங்கள்,பம்பரம், டென்னிஸ் பந்து,காமிக்ஸ் புத்தகங்கள்...இன்னும் என்னென்னவோ.

அப்படி என்ன மதுரையில் செய்ய முடியாத காரியங்கள் என்று கேட்கிறீர்களா? அது எவ்வளவு! காடு மேடு பாராமல் சுற்றுவது; திருட்டுத்தனமா பீடி, சிகரெட் பிடிக்கிறது, கிட்டி விளையாடுறது, பிள்ளையார் பந்து, நீச்சல்...இப்படி லிஸ்ட் நீளமா போகும். இந்த லிஸ்டில் இன்னுமொன்று, மாட்டு வண்டி ஓட்டுறது. மற்ற எல்லா விஷயங்களும் 'குரூப் ஆக்டிவிட்டி'. ஆனால், மாட்டு வண்டி ஓட்றது மட்டும் தனி நபர் ஆக்டிவிட்டி. (individual-யை தமிழில் டைப் செய்து பார்த்தேன்; முடியவில்லை. அதனால், நல்ல பிள்ளையாக 'தனிநபர்' என்று போட்டுத் தப்பித்துக்கோண்டேன்.)

விடுமுறைக்கெல்லாம் பாளையங்கோட்டை சித்தப்பா, மதுரைப் பெரியப்பா வீட்டுப் பிள்ளைகள் என்று ஒரு பத்து, பன்னிரண்டு உருப்படிகளாக சிறிசுகள் நாங்கள் தேருவோம். அக்கா, தங்கைகள் என்று எல்லோருமாகச் சேர்ந்தால், இந்தக்காலத்து 'அந்தாக்ஷிரி' மாதிரி 'சினிமா தலைப்புகளை' வைத்து விளையாடுவோம்; இல்லை, கல்லா மண்ணா விளையாட்டு; இல்லை, இரண்டு தூண்களுக்கு நடுவே சேலையைக் கட்டி, ஒரு பக்கம் நடிக, நடிகையர்களும், மற்றொரு பக்கம் 'ஆடியன்ஸ்' என்று பிரித்து நாடகம், டான்ஸ் எல்லாம் நடக்கும். shift system-ல் இந்தக் 'கலைவிழாக்கள்' நடக்கும் என்பதால் ஒவ்வொரு குரூப் குரூப்பாக creative work தனித்தனியான discussion மூலம் முந்திய நாளிலேயே தயாரிக்கப்படும். பயங்கர secrecy maintain பண்ணப்படும்!

பசங்களாகச் சேர்ந்தால் ஒரே வீர விளையாட்டுக்கள்தான். அப்டின்னா பெருசா பசங்க ஏதோ பண்ணுவாங்கன்னு நினைச்சுக்காதீங்க. 'வாதமடக்கி' மரம் தெரியுமா, அதன் குச்சிகளை உடைத்து அரை ட்ரவுசரின் சைடில் சொருகிக்கொண்டு, ஓடைக்காடெல்லாம் சுற்றுவோம்; ஓணான் அடிப்போம். இல்லை..இல்லை...அடிக்க அங்கும் இங்கும் ஓடுவோம். ஏதும் அடித்ததாக ஞாபகம் இல்லை. ஆஹா, அண்ணன் தம்பிகளோடு அந்த திருட்டு 'தம்' அடிக்கப் பழகிய நேரங்கள், திருட்டு பீடி (த.பி. சொக்கலால்) சப்ளை செய்த ஜான்சன், இடம் கொடுத்த புளியந்தோப்புகள், கிணறுகள், மாட்டிக்கொண்டு முழித்த தருணங்கள், செய்து கொடுத்த சத்தியங்கள் -- அவைகளெல்லாம் ஒரு தனிக்கதை. அதப்பத்தி படிக்கணும்னா, அங்கே போங்க !

இந்த நல்ல விஷயங்களுக்கு நடுவே ஒரு பயங்கர கசப்பான காரியம் அப்பப்போ நடந்தேறும் என் அப்பா மூலமாய். நாங்கள் இன்று மதியம் 'வேட்டை'க்குப் போய்ட்டு, அப்டியே ஆசாரி குளத்துக் கிணற்றில் அல்லது மாமரத்துக் கிணற்றில் குளித்துவிட்டு வரலாம் என்றெல்லாம் திட்டம் போட்டிருப்போம். ஆனால் அன்று பார்த்து என் அப்பா 'டேய், அந்தப் புஸ்தகத்தை எடுத்துட்டு இங்க வந்து உட்காரு'ன்னு சொன்னாருன்னு வச்சிக்கிங்க; அதோடு எங்க பிளான் அவுட். என்ன புஸ்தகம் தெரியுமா? Wren & Martin - ஆங்கில இலக்கணப் புத்தகம்தான். முட்டி பேந்திரும் அன்னைக்கி. உள்ளதே நாம ஒரு 'மொடாக்கு'; இதில லீவுல, பல பிளான் போட்டிருக்கப்போ என்னைத் தனியே கார்னர் பண்ணி உட்காரவச்சு பிராணனை எடுத்தா படிப்பா வரும்; அப்பா மேல கடுப்புதான் வரும்.

இதையெல்லாம் தாண்டி...புனிதமான ச்சீ...ச்சீ...ட்ராக் மாறிடப்போகுது... இதையெல்லாம் தாண்டி சித்தப்பா, பெரியப்பா வீட்டுப் பசங்களுக்குக் கிடைக்காத ஒரு மகத்தான அனுபவம் அந்த மாட்டு வண்டி ஓட்றது. அது எனக்கு மட்டுமே கிடச்ச அனுபவம். ஏன்னா, எங்க பாட்டையா விவசாயத்தோடு, விளைச்சல்களை டைரக்ட்டாக சந்தைக்குக் கொண்டுபோய் விற்கவும் செய்தாரென்பதால் வீட்டில் இரட்டை மாட்டு வண்டி, ஓட்டிச் செல்ல ஆள் என்று இருந்தது. வண்டி ஓட்டும் ஆள் ( car[t] driver ?!) நம்ம தோஸ்த்து. என்னைவிட இரண்டு மூன்று வயது மூத்தவன்; பெயர் தங்கச்சாமி. நானும் அவனும் வழக்கமாக நான் ஊரிலிருந்து வந்ததும் செய்து கொள்ளும் பண்டமாற்று - மதுரையிலிருந்து நான் smuggle செய்து கொண்டுவரும் கோலிக்குண்டுகள்; பதிலாகப் பெருவது கருங்கல்லில் நெல்லிக்காய் அளவில் கையாலேயே தட்டித் தட்டிச் செய்த (கோலிக்)குண்டுகள். இன்னும் எனக்கு ஆச்சரியம் எப்படி அவ்வளவு உருண்டையாக அதைச் செய்வான் என்று. அவன் மட்டுமல்ல, ஊரில் பசங்க அதைவைத்துதான் விளையாடுவார்கள். தோத்தால், முட்டி பேந்திடும்.

வியாழக்கிழமை எங்கள் ஊரில் சந்தை. செவ்வாய்க்கிழமை பக்கத்து புதுப்பட்டி ஊரில் சந்தை. செவ்வாய்க்கிழமை ஐயாவுக்கு வேற எந்த புரோகிராமும் இருக்காது. காலையிலேயே நானும் தங்கச்சாமியும் புறப்பட்டு விடுவோம். போகும்போது தங்கச்சாமி எனக்கு வண்டி ஓட்ட பெர்மிஷன் தர மாட்டான் - லோடு இருந்தா உன்னால ஓட்ட முடியாதுன்னு சொல்லிருவான். சரி, ஒழின்னு விட்டுட்டு, சந்தையில் வியாபாரம், மதியம் கொண்டு சென்றிருக்கும் தூக்குப்போணியில் உள்ள பழைய + மோர் சோறு, அதற்கு அங்கே சந்தையில் கிடைக்கும் வடை என்று எல்லாம் உள்ளே தள்ளிவிட்டு மாலையில் கிடைக்கப்போகும் சான்ஸ்க்காக கொக்குமாதிரி தவம் பண்ணிக்கிட்டு இருப்பேன். திரும்பும்போதும் தங்கச்சாமி வண்டியை உடனே தர மாட்டான். ஊர் எல்லை தாண்டணும்'பான். ஏன்னா, ஊருக்குள்ள ட்ராஃபிக் இருக்குமாம்!!
ஊர் எல்லை தாண்டியதும் ஐய்யாவிடம் மூக்கணாங் கயிறும், தார்க்குச்சியும் வந்திரும். ஹாய்...ஹாய்னு வாலை முறுக்கி, மேலாப்ல குச்சியால ரெண்டு தட்டு தட்டி விட்டா - அதுக்கு வீட்டுக்குப் போய் கழினி குடிக்கப்போற உற்சாகத்தில பறக்கும் பாருங்க.... அன்னைக்கி கிடைச்ச சந்தோஷமும், ஆளுமை உணர்வும் அதுக்குப்பிறகு பைக், கார்னு ஓட்றப்போகூட கிடைச்சது இல்ல.

திடீர்னு ஒரு நாள் நானும் தங்கச்சாமியும் இருந்தப்போ, அப்பம்மா ஒரு வேலை குடுத்தார்கள். வெளங்காட்டில் விறகுக்கு வெட்டிப் போட்டிருக்கிறதை வண்டியில் எடுத்துவரச் சொன்னார்கள். எனக்கு வண்டி ஓட்ட ஒரு போனஸ். சந்தோஷமா கிளம்பினோம். நான் பயங்கர புத்திசாலியாக்கும்; திரும்பும்போது தங்கச்சாமி வண்டி தர மாட்டான்னு தெரியும்ங்கிறதால போகும்போது என் உரிமையை போராடிப் பெற்று ஓட்டிச் சென்றேன். விளைக்குப் போய், விறகெல்லாம் ஏற்றியாச்சு. வண்டியில் உயரமாய் ஏற்றி, உச்சாணியில் நான் உட்கார்ந்து கொள்ள return trip ஆரம்பிச்சது. எனக்கு இதுவும் ரொம்ப பிடிச்சுது; ஏன்னா, நான் அவ்வளவு உயரத்தில் உட்கார்ந்து பயணித்தது ரொம்ப த்ரில்லிங்.

மணல் தடத்துவழியே வந்து, குறுக்காகச் செல்லும் நெல்லை - தென்காசி, குற்றாலம் தார் ரோட்டிற்குச் செங்குத்தாக ஏறி அதற்கு அடுத்த பக்கம் மறுபடியும் செங்குத்தாக இறங்கி, இந்தப் பக்கத்து மணல் தடத்துக்கு வரவேண்டும். நம்ம car[t] driver தங்கச்சாமி ஒரு தப்புக்கணக்கு போட்டுட்டான். உலகத்தையே காலடியில் இருப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு வண்டியின் மேல் ராசா மாதிரி நான் உட்கார்ந்திருக்க, தங்கச்சாமி செங்குத்தாக ஏறி ரோட்டுக்கு வந்தவன், அங்கிருந்து செங்குத்தாக இறங்கினால் மாடு கால் எதுவும் இடறி ஒண்ணுகிடக்க ஒண்ணு ஆகக்கூடாதேங்கிற நினப்புல ரோட்டுக்கு அந்தப்புறம் செங்குத்தா இறங்காம, ரோட்டு சைடுலேயே போய் சரிவா இறங்க ஆரம்பிச்சான். இந்த strategy எதையுமே கண்டுக்காம நான் டாப்ல இருந்தேன். வண்டி இப்போ ஒரு வீல் - அதாங்க, சக்கரம் - ரோட்டிலயும், அடுத்தது புழுதி மண்ணிலயுமா இறங்க, அதேபோல மாட்ல ஒண்ணு ரோட்ல, இன்னொண்ணு மண்ணுல. மண்ணுல இருந்த சக்கரம் நல்லா மண்ணுல - சாஃப்டான மண்ணுல - பதிய அடுத்த சக்கரம் அப்டியே தூக்க....

என்ன ஆச்சுன்னே தெரியலை. முந்தின நொடி வண்டிமேல ராசா மாதிரி; அடுத்த நொடி ஆகாசத்தில் மிதந்தது மாதிரி இருந்தது. வண்டி மாட்டோடு சைடுல விழ, நானும் அதே சைடுல விழ, தங்கச்சாமி மட்டும் ஆப்போசிட் சைடுல பத்திரமா விழுந்துட்டான் போல. விழுந்தவன் நான் வண்டிக்கு அந்தப் பக்கம் விழுந்துகிடப்பதைப் பார்த்திருக்கிறான். அவன் பார்க்கும் போதே சைடுல விழுந்த வண்டி பாரம் தாங்காம, மறுபடி ஒருமுறை உருண்டுவிட்டது. தங்கச்சாமி எழுந்து பார்த்தா, நான் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. நான் வண்டிக்கு அடியில் மாட்டிக்கொண்டேன் என்று நினைத்து அவன் ஓ-ன்னு கத்தி அழுதான்; அழுதுகிட்டு அந்தப்பக்கமே இருந்தான். நான் எப்படி தப்பித்தேனோ தெரியாது. வண்டி மறுபடியும் குப்புற விழப்போகும் தருணத்தில் என்னை அறியாமல் மறுபடியும் நானும் ஒரு முறை உருண்டிருக்கிறேன். வண்டி தலைகீழாக உருண்டு விழுந்தபின் அந்தப் பக்கமிருந்து பார்த்த தங்கச்சாமிக்கு என்னை பார்க்க முடியவில்லை. கத்தி கூப்பாடு போட்டுவிட்டான். initial shock போனதும் நானே எழுந்து தங்கச்சாமியின் சத்தம் கேட்டு ஓடிப்போய் பார்க்க.... என்னைப் பார்த்ததும் தங்கச்சாமி இப்போது வேறுவிதமான சத்தத்தோடு அழுதான். அவன் சொன்ன பிறகே நான் எவ்வளவு அதிசயமாக, என்னையறியாமலே மீண்டும் ஒரு முறை உருண்டதாலேயே அன்று பிழைத்தேன் என்பது தெரிந்தது.

* * *

அட, கடவுள் நம்பிக்கையில்லா தருமியே, அன்று உன்னை உருளவைத்துக் காப்பாற்றியது யார்/எது தெரியுமா? அன்று அந்த 'தெய்வம்' உன்னைக் காப்பாற்றாவிட்டால், இன்று உன்னால் இதுபோல் உன்மத்தமாகக் கடவுளை மறுத்து ஒரு கட்டுரை எழுதமுடியுமா? உன்மத்தனே, இனியாவது நீ வந்த வழியைத் திரும்ப்பிப்பார்; திருந்து!

* இது எப்படியிருக்கு?? *

அன்று என்னை உருட்டிப்போட்டது எது? survival instinct / reflex ....?

* * *

பின்னாளில், நான் ஊருக்குச் செல்லும் போதெல்லாம் தங்கச்சாமியைப் பார்க்க முயற்சிப்பதுண்டு. அநேகமாக, ஒவ்வொரு முறையும் பார்த்துவிடுவேன். ஏனெனில், நாளில் பாதி நேரம் அந்தத் தெக்கு டீ கடைக்கு எதிர்த்த திண்ணையில் முட்டைக்கட்டிக் கொண்டு, கள்ளோ, சாராயமோ தந்த போதையில் உட்கார்ந்திருப்பான். என்னைப் பார்த்ததும் என்னிடம் பேசுவதைவிட அங்கே பக்கத்திலுள்ளவர்களிடம் என்னைப்பற்றி சொல்ல ஆரம்பித்துவிடுவான். அவர்களுக்கு நடுவில் அவன் என்னை 'வாடா, போடா' என்று பேசுவதிலும், 'இது என் தம்பி; மதுரையில இருந்து வந்திருக்கான்' என்று குரலெடுத்து கத்துவதிலும் அவனுக்கு ஏகப் பெருமை.

முதலில், புறப்பட்டு வரும்போது கையில் ஐந்தோ, பத்தோ தருவதுண்டு. பிறகு அது எதற்குச் செலவாகும் என்று தெரிந்ததால், அவன் பிள்ளைகளுக்கு 'இது ஒரு சித்தப்பா கொடுத்தது என்று சொல்லிக்கொடு'ன்னு எங்க ஊரு தேன்குழல் இனிப்பும், பெரிய முருக்கும் (முறுக்கும் ? - துளசி, என்ன ஆச்சு. இந்த spellling பற்றிய நம் சந்தேகம்? ) வாங்கிக்கொடுத்துட்டு வருவேன் அந்த முகம் தெரியாத பிள்ளைகளுக்கு.

அது அந்தக் காலம் .....................

Wednesday, August 17, 2005

52. பொட்டு வைத்த முகமோ...

ஜோவின் பதிவில் பின்னூட்டமிட்ட நேயர்களின் விருப்பத்திற்கு இணங்கி (நல்லா மாட்டிக்கிட்டேன்) இந்தப் பதிவை எழுதுகிறேன். நடைமுறைகளைச் சொல்லி, அவைகளுக்கான நான் நினைக்கும் காரணங்களைச் சொல்கிறேன்.

கத்தோலிக்கர்களுக்கும், பிரிவினைச் (Protestant) சகோதரர்களுக்கும் நம்பிக்கைகளிலும்,வழிபாடுகளிலும் வேற்றுமைகள் உண்டு. ஒரு சின்ன எடுத்துக்காட்டு: 'மேரி' முன்னவர்களுக்கு மிக முக்கியம்; அடுத்தவர்கள் அதைத் தவறு என்பார்கள். Joe, take it in lighter sense: முன்னவர்களுக்கு பைபிள் பற்றி அதிகம் தெரியாது; பின்னவர்களில் பலரும் கரைத்துக் குடித்திருப்பார்கள். இப்படி பல வித்தியாசங்கள்.

வெளிஅடையாளங்களிலும் அதிக வேற்றுமை உண்டு. நம்ம ஊரில் ஒரு கத். (இப்படி சுருக்கமா வச்சுக்குவோமா?) வீட்டுக்குப் போனால், அதற்கும் மற்ற இந்து நண்பர்கள் வீட்டுக்கும் அதிக வேற்றுமை இருக்காது் - (கிறித்துவ)சாமி படங்கள், படங்களுக்குச் சூட்டப்படும் பூக்கள், அதன் முன் குத்து விளக்குகள், கோலங்கள், ஊதுபத்தி இப்படியாக... ஆனால், பொதுவாக, பிரி. வீடுகளில் அவைகளைப் பார்க்க முடியாது. கொஞ்சம் western look-ஓடு இருக்கும்; நடை, உடை பாவனைகளிலும் அதைப் பார்க்கலாம். கத். பெண்களிடம் எந்த வித்தியாசமும் தெரியாது - பொட்டு, மிஞ்ஜி, கொலுசு, நெற்றி வகிட்டில் குங்குமம்... இத்யாதி..இத்யாதி. இவைகள் ஏதும் அநேகமாக பிரி. பெண்மக்களிடம் இருக்காதது மட்டுமின்றி, இவைகளைப் பயன்படுத்தும் கத். மக்களை ஒரு கேள்விக்குறியோடு பார்ப்பதும் உண்டு. எது இருந்தாலும், பொட்டு நிச்சயமாக இருக்காது. (ஜோ சொன்னது ஆச்சரியமாக இருந்தது)
பொட்டு ஏன் வைப்பதில்லை என்றால் வழக்கமாக அவர்கள் சொல்லும் பதில், 'சிலுவைக்குறி இடும் இடத்தில் எப்படி பொட்டு வைப்பது' என்பதே.

என் 'ஆழ்ந்த' ஆராய்ச்சியில் (இதிலெல்லாம் ஆராய்ச்சி ஏன் என்று கேட்டீர்கள் என்றால் - பிறவியால் நான் கத்., வேலை பார்ப்பதோ பிரி. நடத்தும் கல்லூரி; குடும்பத்தோடு போனால் மக்கள் தனியாகவே தெரிவார்கள். அதைப் பற்றி யோசித்து..யோசித்து ) விளைந்த கருத்துக்கள்:

கத். missionaries முதலில் வந்தவர்கள். தாமஸ் யேசுவின் சீடர்; முதலாம் நூற்றாண்டிலேயே நம் நாடு வந்துவிட்டார். அதைப் போலவே, மற்ற கத். மிஷினரிகள். அப்போது அவர்கள் எல்லா வகையிலும் நம்மிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டவர்களாகவே நம் தாத்தா, பாட்டியரால் கருதப்பட்டிருக்க வேண்டும். they should have been outright OUTSIDERS. and the first task for them was to get acceptance of local people. அதற்கு முதல் படியாக அவர்கள் நம் ஊர் மக்களைப்போல உடை முதல் எல்லாவகையிலும் தங்களை மாற்றிக்கொண்டார்கள். தேம்பாவணி இயற்றிய வேதமாமுனிவர் தன் பெயரை மாற்றிக்கொண்டது மட்டுமின்றி, நம் ஊர் சாமியார்கள் போலவே, காவி உடை, கட்டைச்செருப்பு, கையில் தண்டம் என்று தன்னை நம்மோடு ஐக்கியப்படுத்திக்கொண்டனர். அவர்கள் மக்களை மதம் மாற்றும்போது, அவர்களின் பழக்க வழக்கங்களையோ, வாழ்க்கை முறைகளையோ மாற்ற முனையவில்லை. அப்படி முனைந்திருந்தால் அதிக எதிர்ப்புகள் இருக்கும் என்பது அவர்களுக்கு நன்கே தெரியும்.

ஆனால், பிரி. மிஷினெரிஸ் வந்த காலம் வெள்ளையர் காலத்தில்தான். வெள்ளையர்கள் வந்து காலுன்றி, ஆட்சி செய்யவும் ஆரம்பித்த பிறகு, ஆங்கிலேயர்களோடு identify செய்து கொள்வது நம்மில் பலருக்கும் பிடித்துப்போயிற்று. என் பாட்டையா சட்டை போட்டுக்கொண்டு, தலையில் தலைப்பாகையோடு pose கொடுத்ததும், என் அப்பா கோட்டும் சூட்டும் போடுவதற்கு முன்பு வேட்டிகட்டி கோட்டு போட்டது எல்லாமே அந்தத் தாக்கம்தான். உடையாலோ, மதத்தாலோ தங்களை வெள்ளையரோடு ஒன்றிக்காண்பிப்பதில் மக்களுக்கு ஒரு பெருமை. அதோடு, கிறித்துவர்களுக்கு அப்போது ஒரு தனி மரியாதை; நான் சின்னவனாக இருக்கும்போது அதைக் கண்டிருகிறேன். 'அவர்கள் வேதக்காரர்கள்' என்று தனிப்படுத்தப்பட்டு, அதில் ஒரு சிறப்பும் சேர்க்கப்பட்ட காலம். படித்தவர்கள் ('உயர்ந்த ஜாதிக்காரர்கள்? ) தங்களை உடை, வேலை மூலம் வெள்ளையர்களோடு ஒன்றிக்கொண்டார்கள். புதிதாக மாறிய பிரி. கிறித்துவர்கள் தங்கள் மதம் மூலமாக மட்டுமின்றி, பல வகைகளிலும் அவர்களோடு தங்களை identify செய்துகொள்ள, தங்கள் வாழ்க்கை முறைகளை மேற்கத்தியத் தாக்கத்திற்கு உள்ளாக்கிக் கொண்டார்கள். ஆண்கள், shoe, pants, suit என்று ஆடைகளை மாற்றிக்கொள்ள முடிந்தது. பெண்கள் frock போட முடியுமா என்ன? ஆனாலும், மற்றவரிடமிருந்து வேற்றுமைப்படுத்திக் கொள்ள எளிய வழி - வெற்று நெற்றியோடு இருப்பது. அது தொடர்கிறது.

அவர்கள் பொட்டு இடாமலிருப்பதற்கு, இந்த சமுதாயக் காரணங்கள்தானேயொழிய வேறு வெளியே சொல்லப்படும் சமயக்காரணங்கள் சரியானவைகளாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.

எவ்வளவு சின்ன விஷயம் இது. ஆனால், இரு தாராரும் இதை எவ்வளவு கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொள்கிறார்கள் தெரியுமா? நான் சொன்னது போல் என் கல்லூரியில் படித்து, காதல் திருமண்ம் செய்துகொண்ட இருவர், வீட்டினரின் தலையீட்டால் 'பொட்டுச்சண்டை' போட்டு, விவகார ரத்து...ச்சீ...விவாக ரத்து வரை போக, ஆசிரியர்கள் போய் சமாதானம் செய்யச் சென்றனர். அதனால்தான் சொல்கிறேன், மதம் நம்மை என்னவெல்லாம் செய்கிறது என்று.



51. சிறுகதைப் போட்டிக்கு அல்ல இந்த miniகதை

ஏன்னா, இந்தக் கதை ஒரிஜினல் இல்லை. இதில் எனக்கு 20% மட்டுமே பங்கு இருக்கு. ஒருவேளை இதைப் பரிசுக்குத் தேர்ந்தெடுத்திட்டா பரிசில 20% மட்டும் எடுத்திக்கிட்டு மீதி 80%-யை 'மண்டபத்தில' போட்டுடறதாக முடிவு.

வாத்தியார் ஒருத்தரு பசங்களுக்குச் சிறுகதைப் போட்டி வச்சாராம். - சில கண்டிஷன்களோட:
கண்டிஷன்கள்:
1.கடவுள் நம்பிக்கை இருக்கவேண்டும்
2: suspense இருக்கவேண்டும்
3: வரலாற்றுக் கதையாக இருக்க வேண்டும்
4: sex தூக்கலாக இல்லாமல் subtle ஆக இருக்கவேண்டும்.


இதற்கு மேல் adults only


எழுதிய கதைகளில் ஆசிரியர் தேர்ந்தெடுத்த கதை இதுதான்:

" Oh God! Who made the Queen pregnant? " 


எல்லா கண்டிஷனும் இருக்கா, இல்லியா? Oh God!(1) Who(2) made the Queen(3) pregnant(4)?


ஆனால்,
நான் 'வால்' சேர்த்த பிறகு
கதை இன்னும் கொஞ்சம் சிறப்பா
ஆனதாக மக்கள் சொன்னார்கள்:

.
.
"Oh God ! Who made the Queen pregnant", cried the King !!


*

50. ஜெயலலிதாவுக்கு...ஜே..!

இன்றைய நாளிதழில் வந்த நல்ல சேதி - ஜெயலலிதாவின் 'எச்சரிக்கை'. கேட்க நன்றாக இருக்கிறது கர்ஜனை. ஆனால் நெருங்கிவரும் தேர்தலை மனதில் வைத்துச் சொல்லப்படும் வார்த்தையாக இல்லாமல், உண்மையிலேயே மக்களை மனதில் வைத்துச் சொன்ன சொல்லாக இது இருக்கவேண்டும். The judgment shows that the 'elite judges' naturally have the 'class feelings' they belong to - என்பதுபோல எப்படி இதுபோன்ற ஒரு தீர்ப்பைத் தந்தார்களோ; அவர்கள் மீது நான் ஏற்கெனவே முன்பு சொன்ன குற்றச்சாட்டை மீண்டும் புதுப்பிக்கிறேன் - அவர்களுக்கு இன்னும் அதிகமாக சமூகப்பொறுப்பு தேவை.

அரசுடைமையாக்குவது பற்றி ஜெ. சொன்னவை நடைமுறையில் சாத்தியமாக்க வேண்டும். முதலில் எல்லா சட்ட நுணுக்கங்களையும் ஆராய்ந்து - நுழைவுத்தேர்வு போல் அல்லாமல் - அதன்பிறகு வரப்போகும் நிதிநிலையை மேலாண்மை செய்வதற்குரிய் சரியான திட்டங்களை வகுத்து
இதனால் அரசுக்கு கூடுதல் செலவின்றியே திறம்பட நடத்த வேண்டும்; நடத்த முடியும். செய்வாரா? செய்தால் நிச்சயமாக சமூகநீதி காக்கும் போராட்டத்தின் முன்னணித் தலைவியாக மக்கள் அவரை ஏற்றுக்கொள்வார்கள். 'சமூக நீதி காத்த வீராங்கனை' என்ற பட்டமும் இம்முறை நியாயமாக இருக்கும்.

நடந்துவரும் சுயநிதிக்கல்லூரிகள் பலவும் அரசியல்வாதிகள், அவர்களது பினாமிகள் இவ்ர்களால்தான் நடத்தப்பட்டு வருகின்றன. மேடையில் 'சமூகநீதி'க்காகப் போராடுவதாக முழங்குபவர்கள் முதலில் தங்கள் கல்லூரிகளில் இட ஒதுக்கீட்டை வழக்கம்போல் பின்பற்றுவார்களா; நிச்சயமாக செய்யமாட்டார்கள். They know which side of their bread is buttered.

இந்தக் கர்ஜனைகள் வெறும் அரசியல் ஸ்டண்ட் ஆக இல்லாமல், உண்மையான செயலாகப் பரிமளித்தால் நானும் சொல்வேன் - ஜெயலலிதாவுக்கு ஜே !

பி.கு. நம்ம ப்ளாக் பிரதாபம் தெரிந்த பக்கத்து வீட்டு நண்பர் இன்னைக்குக் காலையிலேயே வந்து தோள்மேல ஏறி உக்காந்து இந்த பதிவைப்போடத் தூண்டியதற்கு... இப்போதைக்கு அவருக்கு ..ஜே !!