Showing posts with label மகாமுனி. Show all posts
Showing posts with label மகாமுனி. Show all posts

Wednesday, June 16, 2021

1177. மகாமுனி - 11TH DADA SAHEB PHALKE - முதலிடம்



*


SPECIAL FESTIVAL MENTION

11TH DADA SAHEB PHALKE

FILM FESTIVAL 0 21

 

30.4.2021

JURIES OF THE FESTIVAL

Baradhwa, Bollywood film maker                           

Guptao Ramos, film maker, Puerto rico

Albertio, Brazil                                

Babanto, actor Argentina

Ajit Umna, director, Bollywood                               

Gurio, director,  Chile                                   

Victor, Spain

Michael, UK

 

607 MOVIES FROM ALL AROUND THE WORLD

OUT OF 311 OFFICIAL SELECTIONS

FROM THE MOST PRESTIGIOUS FILM FESTIVAL OF INDIA

11TH DADA SAHEB PHALKE  FILM FESTIVAL

AWARDED FIRST PLACE




 

CHEERS SHANTHAKUMAR ….

மகிழ்ச்சி … வாழ்த்துகள் … பாராட்டுகள் …  வளர்க 




*


Wednesday, October 16, 2019

1067. மகாமுனி ... இத்துனூனூனூண்டு ...

Wednesday, September 18, 2019

1065. Magamuni - Official Making | Arya | Santhakumar | Mahima Nambiar, Indhuja



Thursday, September 12, 2019

1064. MY BYTES FROM "MAKING OF MAHAMUNI"





*

திரைப்படங்கள் எடுக்கும் போது still photographyக்கு ஒருவரையும், making of the movie எடுப்பதற்கு வேறொருவரையும் அமர்த்தி விடுவார்கள். மகாமுனி படத்தின் making of the movieக்கு மாணவ நண்பன் பாபி ஜார்ஜ் பொறுப்பாக இருந்தார். பயங்கர landscape photographer என்று மட்டும் நினைத்திருந்தேன். சிறப்பாக இந்தப் பொறுப்பையும் மிக மிக அழகாகச் செய்திருந்தார். அந்தப் படத்தின் ஒரு பாகத்தை எனக்கு எடிட்டிங் செய்யும் போது நானும் அருகில் இருந்தேன். ’நொற நாட்டியம் பிடித்த வேலை’ என்பார்கள் .. தெரியுமா? அத்தனை ஒண்ணுக்குள் ஒண்ணாக மிகவும் intricate ஆன வேலையாகத் தோன்றியது. எடிட்டருக்கு முதல் பாடமே ஒரு மணி நேரத்தைத் தாண்டி எடிட்டிங் மேஜையில் உட்காராமல் அவ்வப்போது ரெஸ்ட் எடுக்கணும் என்றார் அப்போது எடிட்டிங் செய்து கொண்டிருந்த இளம் உதவி எடிட்டர். என்னிடம் துப்பரவாக இல்லாத நிறைய்ய்ய்ய நினைவாற்றல் இருக்க வேண்டும். செதுக்கி சீர் தூக்கும் கடின வேலை.





அந்தந்த சினிமாவோடு தொடர்புடையவர்களின் நேர்காணல்களும், படத்தின் முக்கிய சீன்களும் வைத்து making of the movie தொகுக்கிறார்கள். அதற்காக என்னிடமும் என் மனதில் தோன்றுவதைப் பேச, ஜார்ஜ் அவரது காமிரா முன் அமரச் செய்தார். இது போல் எடுக்கும் துண்டுப்படங்களை bytes என்று அழைக்கிறார்கள். என்னுடைய bytes என்னிடம் கொடுத்து படம் வரும்வரை வெளியில் காண்பிக்காமல் ரகசியமாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றார். பத்திரமாக வைத்திருந்தேன். ஒரே ஒரு ஜீவனுக்கு மட்டும் ஒரே ஒரு தடவை காட்டினேன். இதோ இப்போது அவைகளை வெளியே எடுக்கலாமாம்.


நீங்களும் பாருங்கள் ...

காணொளி ஓடவில்லையென்றால் https://www.youtube.com/watch?v=lJa0S5asiBsே வாங்களேன் ...








**

Wednesday, September 11, 2019

1063. மகாமுனி - A REVIEW IN INDIAN EXPRESS



I am not into the business of commercialising cinema: Magamuni director Santhakumar


Director Santhakumar discusses Arya-starrer Magamuni, which hit screens on September 6.


Santhakumar describes himself as a loner. After a pause, he says he is a recluse. It took a long time for him to figure out if it was the right thing to pursue filmmaking. “I think, travel, write and let films happen,” adds Santhakumar, who made his directorial debut in 2011 with Mouna Guru. “Everything has become like a competition and I am an odd one out. I see myself as a free-flowing river,” he muses. At home, as a teenager, he didn’t have a movie-crazy atmosphere though he accompanied his mother occasionally to theaters. “There was a creative side to me, of course,” Santhakumar acknowledges.
The director comes from a family of soldiers. His mother’s relatives were landlords and hunters. “My great-grandfather was part of the Indian Army. Actually, we thought he passed away, but he was imprisoned in Iraq. They freed him post-Independence,” recalls Santhakumar.
Our conversation shifts to filmmaking. We point out both Mouna Guru and Magamuni are arthouse films and Santhakumar is glad to have directed both. “In the past few years, the industry has been pushing boundaries in terms of content. It allows me to choose a path that is fulfilling,” he adds.
Santhakumar doesn’t write scripts for specific actors, but his inspiration starts with the lead character. “I spend a lot of time in building characters. My movies are unique because my lifestyle is unique. I neither fit in with any crowd nor associate with hypocrites. I am like a cat. When I don’t make films, I am home-bound,” he smiles.
Santhakumar gets reflective and reveals that as a child, he had an ambition, laced with angst at one time. “Though I decided to become a filmmaker, I was a bright student in school and got the first rank. I still am like that, except there’s a part of me which has begun to feel like I am in a God mode. After my mother passed away, there was nobody to support my filmmaking ambitions. But deep down, I wanted to be appreciated,” he recalls.
Santhakumar’s movies rely on travelling and stories. “I am not into the business of commercialising cinema. I want to make the audience smile, laugh, feel and cry for my characters. What constitutes a good movie will keep changing over time,” says Santhakumar, adding, he wants the audience to travel with him throughout.
Santhakumar writes like a novelist. He adds, “Normally, for a film, meetings with the writers happen every day and ideas are thrown around, as the story is assembled. Once I zero in on the idea, I need complete solitude to write further. I think of an unusual situation I can put my character in and expand slowly. A part of me is there in all my characters.”
Santhakumar says Magamuni is a soulful film. “I wanted to work on a dual-role. As a writer, it excites me to do a character study of both the characters. I first wrote Maha and then Muni. The idea is to balance both the ‘beast’ and ‘wisdom’ modes in human beings. I wanted the ‘Muni’ character to be a teacher and be able to explain certain things including Karma, caste, spirituality,” he grins.
Santhakumar wants his actors to become ‘characters’ and surrender themselves completely to the script. “Only certain actors can play certain roles. Had my producer suggested Arya for Magamuni five years ago, I would have refused to cast him. But I liked Arya for his mental strength and how he handled himself after a financial loss. A lot of people take to alcoholism when things go wrong, but he became a cyclist, investing his energy in a positive way. He withstood pain, which was inspiring. All I demanded from him was to do the role passionately.”
It took eight years for Santhakumar to start work on his second film, Magamuni. “After Mouna Guru, one of the senior directors I respect, dissed the film. Because of certain political reasons, Mouna Guru was not promoted well and it flopped. I was devastated but gained some perspective over these years,” he shares.
Santhakumar is a believer, unlike most of the filmmakers who address caste. “I was an atheist, but Mouna Guru changed everything. When I was writing the script, a lot of existential questions started haunting me. I started meditation to de-fragmentise my thoughts. That’s when I started to explore God. From childhood, the concept itself is shown as a different entity. Be it Jesus or Buddha, they were also human beings before attaining the ‘Godly’ status. They were born to parents, like us,” ruminates Santhakumar.
Mostly, Santhakumar spends time reading. “I want my thoughts to liberate me. Also, I like my ‘me time’,” he says.
What’s next? “I have ideas, but I need another six months to write a screenplay. I enjoy my journey and do what I like,” he signs off.

Friday, September 06, 2019

1062. மகாமுனி .. A REVIEW FROM BEHINDWOODS



Verdict: 

Magamuni is a slow burning crime drama with consistently gripping screenplay. Don't miss!





Director Santhakumar's second film, Magamuni, opens in a similar vein of his 2011 crime thriller, Mounaguru, where a prelude about the film's major plotpoint is shown as a montage. Similarly, Magamuni carries a lot of motifs that belonged to the latter. There is a case of an double-cross, a corrupt cop and so on, but the film uses them to tell a dark, meditative tale of crime and survival.
Magamuni revolves around the tale of Magadevan and Muniraj (both characters played by Arya), who share nothing in common other than the fact they look similar. Maga is a cab driver cum dagger-slinging hitman specializes in designing 'sketches' for the hits he does for Muthuraj (Ilavarasu), whereas Muni is a saintly tutor who battles caste oppression as he befriends a journalism student (played by Mahima Nambiar) . The unexpected turns and conflicts that leads to the two crossing paths with each other forms the rest of the film.
Magamuni's narrative gives more space to the arcs of every minute character in the film. The first half is devoted to a collection of setups that play in a non-linear fashion. There are some notable moments of segue, where the shuttle between Maga and Muni's life happens in a seamless manner. The characters' thought process is portrayed in an elaborate manner, where the setups are less dependant on plot.
But in the quest of fleshing out such intricate character arcs, the film faces some minor pacing issues that might be a cause of concern for lovers of commercial cinema. But the build towards the interval twist evolves consistently. The usage of double cross isn't used in a throwaway fashion. The narrative builds a convincing case for that. By the end of the first half, Maga gets stabbed in the back, literally and figuratively.
As a result, he second half unfolds as a thrilling cat and mouse game. The film gets a complete tonal facelift when the double-crosses and the deceit involved in every character's actions (except Muni, who appears to be the purest soul of the film) leads to some tense moments. One such instance is the scene where Maga gets away from police custody, only to end up battered in a goods train. The two strands of Maga and Muni's narratives blend cohesively.
Santhakumar reserves the shock of violence to the film's gory aftermath. Despite having ample spaces for action, the film shows more interest in the comeuppance of such acts. These minor flourishes add more shades to the tonality of Magamuni. Despite carrying the signs of a pulpy thriller, Magamuni decides to be a deep, meditative exploration of human psyche that strongly relies on the unpredictable mechanics of human mind for plot twists. The dialogue aids well at providing some self-reflective, character revealing moments with philosophical monologues.
Magamuni is powered by its ensemble performances. Arya's grounded portrayal of Maga and Muni beautifully reflects the sombre nature of the film, while Indhuja as Maga's wife, Viji, effectively combines the ditzy nature with fraility of her role (a standout example is the scene where she realizes that Maga is wounded). Mahima Nambiar puts out a spirited act. The visuals convey the tonal shift of the film on a subconscious level. The well-lit exteriors of Muni's scenario is in contrast with the harsh shadows of Maga's shady life. Thaman's rumbling background score heightens the film's tension at many places.
Towards the end, the visuals become more noir-like, with the blacks and shadows occupying more depth within the frames (Cinematography is by Arun Bathmanabhan). A major drawback is that the film does have from a loose end. Despite showcasing an unflinching eye for detail and exposition, the writing misses to explain the reason behind a character ending up in an asylum for the mentally underdeveloped. Overall, Magamuni is a deeply affecting film that presents a unique vision on violence and revenge.
Verdict: Magamuni is a slow burning crime drama with consistently gripping screenplay. Don't miss!

Sunday, June 02, 2019

1056. ஒரு ”நடிகனின்” (!!) கதை .... 5 ... DUBBING DAYS



பிற தொடர்புடைய பதிவுகள்

 5. https://dharumi.blogspot.com/2019/06/1056-5-dubbing-days.html

8.  https://dharumi.blogspot.com/2019/06/1058-6.html

*
சென்னையிலிருந்து சனி, ஞாயிறு இரு நாட்களுக்கு (25,26-5-19) டப்பிங் பேச அழைப்பு வந்தது. சம்மதம் சொன்னதும் பயணச் சீட்டுகள் வந்து விட்டன. வெள்ளி மாலையே புறப்பட வேண்டிய கட்டாயம். அன்று மாலை நடந்த ஒரு முக்கிய சோக நிகழ்வுக்கு - நான் இருந்திருக்க வேண்டிய - நிகழ்வைத் தவிர்க்க வேண்டியதாகி விட்டது.

*   *   *   


ஏற்கெனவே ஒரு முறை டப்பிங் பேசியது பற்றி எழுதியிருந்தேன். அதில் ஒன்றரை மேஜை போட்டிருந்த சிறு அறையில் டப்பிங் செய்த அனுபவத்தை எழுதியிருந்தேன். அந்த நினைவில் இப்போது வரச் சொன்ன இடம் தேடி 25ம் தேதி காலை. சென்றேன். தடபுடலான கட்டிடம். சொந்தக்காரர் புகழ்பெற்ற இயக்குனரான பிரியதர்ஷன். 

இப்போது எல்லாமே பயங்கர richness உடன் இருந்தது. அந்த தியேட்டர் இருந்த கட்டிடமே மிகு நவீனமாக இருந்தது. உள்ளே நுழைந்தால் கருப்பு வண்ணங்களில்  ஆடியோ கார் ஒன்றும், பென்ஸ் கார் ஒன்றும் முறைத்துப் பார்த்தன. நுழைவாசலில் நுழையும் இடத்திற்கு எதிரே ஒரு பெர்ர்ர்ரிய கண்ணாடி எதிரொலிளித்தது. FOUR FRAMES SOUND COMPANY. முகப்பு தான் அழகு என்றால் உள்ளும் அப்படியே. Everywhere richness reflected.



 















இரண்டு பெரிய குளிரூட்டப்பட்ட அறைகள். முழுவதும் acoustic-க்காக தரை, கூரை, சுவர்கள் எல்லாமே ”போர்த்தப்பட்டு” இருந்தன. இரு அறைகளில் ஓர் அறை டப்பிங் செய்வதற்கான அனைத்து கருவிகளுடன் இருந்தது. கருவிகளுக்கு எதிரே ஒரு பெரிய டிவி திரை. அதில் ஒலி சேர்க்க படம் ஓடும். உதட்டசைப்பு .. அது இதுவென்று பார்த்துக் கொள்ள வசதி.

PARI, Asst. to Dubbing Master adjusting mikes 
அடுத்ததும் அதே போல் ஒரு பெரிய அறை. இரண்டும் இரு கண்ணாடித் தடுப்புகளால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தன.இங்கும் ஒரு பெரிய திரை. LCD projector வைத்துப் படம் பெரிதாகத் திரையில் விழுகிறது. திரைக்கு எதிர்த்தாற் போல் வலது ஓரத்தில் பேசுபவர்களுக்கான இடம். போன தடவையே உட்கார்ந்து டப்பிங் செய்வதை விட நின்று செய்வது எளிது என்று எழுதியிருந்தேன். இங்கே அப்ப்டித்தான் .. நின்று கொண்டே பேச வேண்டும்.  ஒரு சின்ன உயர மேசை.. அதற்கு எதிர்ப் பக்கம் பேச்சுக் கருவி வைக்கப்பட்டுள்ளது. படத்தில் தெரிவது போல் ஒரு பெரிய filter. pop filter  - என்பது அதன் பெயராம், ஒலியை சிறிது muffle செய்யும் போலும். தலைக்கு மேல் ஏசி. பேசும்போது நிறுத்தி விட வேண்டும். பக்கத்திலேயே குடி நீர். நானும் பல தடவை மிடறு மிடறாகக் குடித்து தொண்டையைச் சரி செய்து கொண்டேனாக்கும்! வசதியாய் உட்கார நல்ல சோபா ஒன்று.பொதுவாக பேசும் போது திரையைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக அறை இருட்டாக்கப்படுகிறது. மேசை விளக்கின் ஒளி மட்டும். அப்போது உதவுகிறது.

Prof. JEYASUDHA, SOUND ENGINEER

Dubbing head ஒரு பேராசிரியர். திருமதி ஜெயசுதா. கல்லூரியில் விஸ்காம் பேராசிரியர். sound engineering படிப்பை திரைப்படக் கல்லூரியில்.படித்து தங்கப் பதக்கம் பெற்றவர். அதை விட  பெரும் படங்களில் அளித்த பங்களிப்பு அதிகம். மகாநதி, குருதிப் புனல் என்று ஒருபெரும் நீண்ட பட்டியல். இதுவரை ஆயிரம் படங்களுக்கு மேல் முடித்து நீண்ட அனுபவம் வாய்ந்தவராக இருந்தார். அதுவும் நாங்கள் இருவரும் ஒரே ஆசிரிய சாதியினர் என்பதால் எங்களுக்குள் affinity நன்றாகவே இருந்தது. நடு நடுவே பல கதைகள். அப்படி பேசும் போது புதிய தகவல் ஒன்று சொன்னார்கள். அடுத்து வரப் போகும் இளையராஜாவின்  பிறந்த நாள் விழாவில் எஸ்.பி.பி. பாடுவதற்காக ஒத்திகைக்காக வந்திருக்கிறார் என்றார்கள். அப்போது தான் தெரிந்தது அவரது கணவரும் ஒரு sound engineer. அதுவும் ராஜாவின் sound engineer!
 (இதைத் தெரிந்ததும் நான், “அப்போ .. மேடம் ஒரு பெரிய சவுண்டு பார்ட்டி” என்றேன்!)

அங்கு தான் எஸ்.பி.பி.யை அன்று காலை பார்த்ததாகக் கூறினார்கள். அவர்கள் சொன்ன செய்தி புதிதாக மட்டுமல்ல மிக இனிமையானதாகவும் இருந்தது. அவர்கள் இந்தச் செய்தியைக் கூறிய பிறகு இரு நாட்கள் கழித்து தான் அச்செய்தி ஊடகங்களில் வந்தது.

இயக்குநர் - சாந்த குமார்
படம்: துணை இயக்குநர் கிருஷ்ண மூர்த்தி

முதலில் நான் படத்தில் பேச வேண்டிய காட்சிகளுக்கான டப்பிங் நடந்தது. நான் நிறைய பயந்து “மேடையேறினேன்”. ஆனால் அவ்வளவு சிரமுமில்லை. அதுவும் நல்ல நட்புணர்வு இருந்ததால். அதிக சிரமுமின்றி நடந்து முடிந்தன. மீதி இருந்தது ஒரு  voice over -அதாவது சீனில்  முகம் காண்பிக்காமல் என் குரல் மட்டும் ஒலிக்கும் காட்சிகள். படத்தின் ஆரம்பத்தில் டைட்டிலின் ஊடே குரல் மட்டும் கேட்கும் காட்சிகள். ஆனால் அன்று மாலையாகி விட்டதால் முதல் பகுதி மட்டும் முடித்து விட்டு, மீதிப் பகுதியை அடுத்த திங்கட்கிழமை வைத்துக் கொள்ள முடிவானது.

அடுத்த இரண்டாம் நாள் - ஞாயிற்றுக் கிழமை - படக்குழு தங்கியிருந்த அலுவலக அறைக்கு வரும்படி மாணவ நண்பன் பாபி ஜார்ஜ் சொல்லியிருந்தார். அங்கே காலை சென்றதும் சிறிது நேரம் படத்தொகுப்பறையில் இருந்தேன். துணை எடிட்டரான முருகனின் வேலையைத் தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நிறைய பிரமிப்பாக இருந்தது. ஏனெனில் தொடர்ந்து பல காட்சிகள் ... பின் அதில் ஒவ்வொன்றையும் மாற்றி மாற்றித் தொகுக்க வேண்டும். தேவை அத்தனை நினைவாற்றல். எப்படியப்பா என்று முருகனிடம் ஆச்சரியப்பட்டுக் கேட்டேன். இதெல்லாம் நம்மளால் ஆகாது என்று நினைத்துக் கொண்டேன். எடிட்டர் சாபு ஜோசப் வந்தார். என்னை அறிமுகம் செய்ததும், அவர் என்னை “ஓ! அந்த டாக்டர் ...” என்றார். எனக்கோ உச்சி குளிர்ந்தது!

மதிய உணவிற்கு முன் ஜார்ஜ் Making of the movie என்று தான் எடுத்திருந்த காட்சிகளைத் தொகுத்திருப்பதைக் காட்டினான். இயக்குநர், எடிட்டர், போட்டோகிராபர் என்று படத்தில் வேலை பார்த்த technicians பேசுகிறார்கள். அதோடு நடித்த நடிகர்கள் சிலரும் பேசினார்கள். நடு நடுவே படத்தின் சில காட்சிகள். இத்தொகுப்பு எடிட் செய்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மதிய உணவிற்குப் பின் ஜார்ஜ் bytes எடுக்க வேண்டும் என்றார். அப்படியென்றால் என்ன என்று கேட்டேன். படத்தில் என் அனுபவம், படத்தைப் பற்றிய என் கருத்து நான் சொல்ல அது படமாக்கப்படும் என்றார். அந்த அலுவலகம் ஒரு பெரிய ரிச்சான இடத்தில் பல 18 மாடிக்கட்டிடங்கள் இருந்த பகுதி. அதில் ஒரு சன்னலின் முன்னால் உட்கார வைத்து நான் நினைத்ததைச் சொல்லச் சொன்னார். சென்னேன். படமாக்கப்பட்டது. படமாக்கிய பின் என்னை நான் அதில் பார்த்துக் கொண்டேன். எனக்கு முழு திருப்தி. ஏனெனில்  படத்தில் என் மேக்-அப் என்னை வேற்று ஆளாகக் காண்பித்தது. எனக்கே என்னைப் பிடிக்காதது போல் தோன்றியது.  இது என்னை மட்டும் காட்டியது. ஜார்ஜிடம் இதெல்லாம் வருமா .. அல்லது நீளம் காரணமாக வராமலும் போய்விடுமா என்று கேட்டேன். கட்டாயம் வந்து விடுமெனச் சொன்னார், இருந்தும் கைவசம் இருக்கட்டும் என்று என் bytes பகுதியை பென்ட்ரைவில் வாங்கி வந்து விட்டேன். ஆனால் அதன் ரிலீஸ் படம் வெளிவந்த பின்பு தான்.

திங்கட்கிழமை. என் டப்பிங் நடப்பதற்கு முன்னால் கொஞ்சம் காத்திருக்கச் சொன்னார்கள். அந்த அறையில் உட்கார்ந்து scrabble விளையாடிக் கொண்டிருந்தேன். நான்கு பேர் அறைக்குள் வந்தமர்ந்தனர். துணை இயக்குனர் ஷிவா என்னிடம் அவர்களுக்கெல்லாம் சின்னச் சின்ன வசனங்கள்;  அதை முடித்து நீங்கள் என்றார். காத்திருந்த நேரத்தில் வந்திருந்தோரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அதில் ஒருவர் மதுரை; எங்க ஏரியா. இன்னும் இருவர் தேனிக்காரர்கள். அவர்கள் என்னைப் போன்ற “புது முகங்கள்” இல்லை.  அவர்கள் வேலை முடிந்ததும் நான் அழைக்கப்பட்டேன்.

இன்று இயக்குநரும் உடன் இருந்தார்.  துணை இயக்குனர் கிருஷ்ணமூர்த்தி என்னை வழிநடத்தினார், அலுப்பின்றி வேலை நடத்துகிறார்கள் .. perfectionக்கு அத்துணை முயற்சி.என் குரலை நானும் சில தடவைகள் கேட்க முடிந்தது. மோசமில்லை என்று நினைத்துக் கொண்டேன். கிருஷ்ணகுமார் மாலையில் தான் செல்லும் வழியில் என்னை என் வீட்டருகே இறக்கி விட்டுச் சென்றார்.




கிருஷ்ணகுமாரின் வழி நடத்தல்
பாடம் படிக்கின்றேன் ...


கிருஷ்ணகுமார்-நான் - ஷிவா - பேரா.ஜெயசுதா



இவர்களோடு பயணப்பட்ட நாட்கள் இனிதே இருந்தன. வாலிபக் கூட்டம். அது ஒன்றும் எனக்குப் புதிதில்லை. நல்ல நட்புறவுகள். என் மகுடத்தில் இன்னொரு சிறகிற்கும் இடம் கிடைத்தது ... என் ‘மதங்கள் சில விவாதங்கள் - நூலைப் பற்றி மூவர் என்னிடம் பேசினார்கள். அதிலும் இப்படத்தில் இரு நூலகக் காட்சிகள் வருகின்றன. அதில் ஒன்றில் நான் வருகிறேன். ஆனால் இன்னொரு சீனில் உள்ள நூலகத்தில் வைத்திருந்த நூல்களில் என் நூலும் இருந்ததாம். கொஞ்சம் பெருமிதப்பட்டுக் கொண்டேன்.




















Thursday, May 02, 2019

1044. ஒரு ”நடிகனின்” (!!) கதை .... 4





*


8.8.  https://dharumi.blogspot.com/2019/06/1058-6.html

*

இன்னொரு விஷயம் சொல்ல மறந்து விட்டேனே.  one-act-wonder ஒருவரைப் பற்றி சொல்லணும். ஆனால் அதற்கு முன் one-take-wonder என்பது பற்றி சொல்லி விடுகிறேன்.

நானும் வெங்கியும் எல்லா சீன்களிலும் ஒன்றாக வருவோம். படப்பிடிப்புக்கு முன்பு வழக்கமாக பல டேக்குகள் எடுப்பார்கள் என்று நாங்கள் இருவருமே நினைத்திருந்தோம். ஆனால் எங்கள் ஷாட் எல்லாமே இரண்டு அல்லது மூன்று தடவையோடு முடிந்தன. அந்த எக்ஸ்ட்ரா ஷாட்கள் கூட எங்கள் தவறு என்று சொல்வதை விட இன்னொரு ரீ-டேக் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். எனக்கும் வெங்கிக்கும் பெருமை வழிந்தோடியது என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன். எங்களுக்குள் பேசிக்கொண்டோம். ( நீங்களும் இதை வெளியே யாருக்கும் சொல்ல வேண்டாம்; சரியா?!) இப்படி ஒரே ஷாட்டில் ஓகே வாங்கி விட்டோமே .. ஒரு வேளை நாமிருவரும் one-take-wonder தான் என்று பேசிக்கொண்டு திருப்தியடைந்தோம்.



THE CREW 



ஆனால் இன்னொரு character.  அவர் பெயர் - அக்பர். நான் தான் புனைப்பெயர் வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமா? அவரும் வைத்துக் கொள்ளலாம் இல்லையா? அவர் அவருக்கு வைத்துக் கொண்ட இன்னொரு பெயர் குரு. பொதுவாக படம் எடுக்கும் போது எங்களைப் போன்ற சிறு நடிகர்களை மானிட்டர் பக்கம் விடுவார்களோ என்னவோ. விடமாட்டார்கள் என்று யாரோ சொன்னார்கள். ஆனால் நான் மானிட்டர் முன்னால் ஒரு சீனுக்கு உட்கார்ந்திருந்தேன். இயக்குநருக்குப் பின்னால் ... வசதி செய்து கொடுக்கப்பட்ட நாற்காலியில் அருகில் அமர்ந்து பார்த்தேன்.

அரையிருட்டில் குரு தன் முதுகை காமிராவிற்குக் காட்டிக் கொண்டு அமர்ந்திருப்பார். action சொன்னதும் அவர் மெல்ல திரும்பி காமிரைவைப் பார்க்க வேண்டும். இது தான் அந்த ஷாட். ஏறத்தாழ அது ஒரு silhouette ஷாட். action சொல்லியாச்சு. குரு மெல்ல திரும்புகிறார். பாதி திரும்பும் போது அவரது profile silhouetteல் தெரிகிறது. அவரது நீண்ட  கூர்மையான பெர்ஷிய மூக்கு தெரிகிறது. ... இன்னும் மெல்ல திரும்புகிறார் ... கூரிய கண்கள் .. வெறித்து / முறைத்து காமிராவைப் பார்க்கிறார். அரை இருட்டுதான் .. அதுவும் silhouette ஷாட் தான். இருந்தும் அந்த அரை இருட்டிலும் அவரது கண்ணின் பார்வை மிகத் தெளிவாக, மிகக் கூர்மையாகத் தெரிந்தது.

அசந்து விட்டேன். அத்தனை அழகாக அவர் மூக்கும் கண்களும் பேசின. அந்த அரை இருட்டிலும் அத்தனை அழகாக DOP அருண் பத்மநாபன் கண்விழி தெரிய அழகாகப் படம் பிடித்திருந்தார். ஷாட் முடிந்ததும் கிருஷ்ணகுமாரிடம் அந்த ஷாட் பற்றி உயர்வாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அவர் உடனே குருவை எங்களருகே கூப்பிட்டார். நெடிய ஒல்லி உருவம். அதற்குள் யாரோ இந்த ஒரு சீன் அவருக்கு ஒரு பெரிய ப்ரேக் கொடுக்கும் என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதுவும் குருவின் காதிற்குள் போய் விட்டது. அத்தனை மகிழ்ச்சியாக என் பாராட்டுகளைப் பெற்றுக் கொண்டார். அதைவிட என்னோடுஒரு படம் எடுக்க வேண்டும் என்றும் ஆசைப்பட்டார்.

அவருக்கு இன்னொரு சோகம், அவர் நீள முடி வைத்திருந்தாராம், இந்த சீனிற்காக அது குறைக்கப்பட்டது. வீட்டிற்குப் போனதும் என்ன சொல்லி சமாளிப்பது என்ற கவலையில் இருந்தார்.

வீட்டுக் கவலை அனைவருக்கும் பொது தானே...!



*



Monday, April 29, 2019

1042. ஒரு ”நடிகனின்” (!!) கதை .... 3


தொடர்புள்ள பதிவுகள்

8.  https://dharumi.blogspot.com/2019/06/1058-6.html



இரண்டாவது நாள். காலையிலேயே ஸ்பாட்டுகுப் போய்ச்சேர்ந்து விட்டோம். இது ஒரு பரபரப்பான, வேகமான நாள். இரவு 2 மணி வரை படப் பிடிப்பு செல்லலாம் என்றும் சொன்னார்கள்.  இன்றும் கரி பூசி விட்டார்கள். காலையிலேயே ஷாட் இருக்குமென்றார்கள். எனக்கும் வெங்கிக்கும் ஷாட் இருந்தது. உதவி இயக்குநர் கிருஷ்ணகுமார் எங்கள் ஸ்பாட்டுக்குக் கொண்டு சென்று என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை விளக்கினார். இதுவரை silence .. start ... rolling  ... action ... என்ற வார்த்தைகளைத் தூரத்திலிருந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தோம். இப்போது எங்களைத் துரத்திக் கொண்டு அந்த வார்த்தைகள் விழுந்தன.சின்ன ஷாட் தான். ஆனால் நாலைந்து பேர் என்பதால் position  பார்த்து trial shots  பார்த்தார்கள். எனக்கு ஒரு மருத்துவரைத் தெரியும் - Dr. Sam C Bose, a plastic surgeon.  மதுரையில் இருக்கிறார். வயதில் எனக்கெல்லாம் நிறைய சீனியர். ஆள் குட்டை தான். ஆனாலும் ஆறடி உயர ஆட்களோடு போனாலும் எல்லோர் கண்களும் இந்த மருத்துவரிடம் தான் போகும். மிக நல்ல body language இருக்கும். அந்தக் காலத்திலேயே அவரை  ரசித்திருக்கிறேன். 50 வருடத்திற்கு முன் ரீகல் தியேட்டரில் அவர் படியேறி வந்த அழகு இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. மருத்துவ மனையில் தன் ஜூனியர்களோடு அவர் நடந்ததும் நினைவுக்கு வந்தது. சரி .. இந்த சீனில் அவரைப் போல் நடிக்க வேண்டும் என்று மனதிற்குள் முடிவெடுத்தேன். trial shotல் அவரை மாதிரி நடந்து பார்த்தேன். அப்போது  action  என்ற சத்தம் வந்தது. சொல்லிக் கொடுத்தது போல் செய்தோம். இயக்குநர் சில மாறுதல்கள் சொன்னார். மறுபடி action. மூன்றாவது ஷாட் ஓகே ஆயிற்று. அடுத்த சீனுக்கு இன்னும் கொஞ்ச நேரம் என்றார்கள். நான் நினைத்தது மாதிரி Sam C Bose மாதிரி நடந்தேனா / நடித்தேனா என்று தெரியவில்லை. காமிரா முன்னால் நின்றதுமே அரை மயக்க நிலைக்குப் போய் விட்டேன். எப்படி நடித்தேன் ... என்ன செய்தேன் என்று படம் பார்த்து தான் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.





ஷாட்களுக்கு நடுவில் நேரம் எடுக்கிறது ஏன் என்று அப்போது நன்றாகத் தெரிந்தது. அந்த நேரம் தான் cinematographer அடுத்த ஷாட்டிற்கு ஒளி சேர்க்கை செய்யும் நேரம். அந்த இடைவெளியில் காற்று வரும் இடம் தேடிப் போனோம். அங்கே ஒருவர் தனி உடை, மேக்கப் எல்லாம் போட்டுக் கொண்டு கையில் ஒரு பேப்பரை வைத்துக் கொண்டு மனப்பாடம் செய்து கொண்டிருந்தார். ஏற்கெனவே எனக்கு டெம்பரேச்சர் கொஞ்சம் ஏறிக் கொண்டு இருந்தது. வெங்கியும் என் நிலை தெரிந்திருந்தார் - அதாவது எனக்கு சுத்தமாக மனப்பாடம் செய்யும் திறமையே இளம் வயதிலிருந்தே கிடையாது. இனி எனக்கு முக்கியமான இரு சீன்களில் கொஞ்சூண்டு வசனம் பேசணும். மனப்பாடம் செய்து பார்த்தேன். அட .. போடா என்றது என் நினைவுத் திறன். வெங்கியிடம் சொன்னேன். என்னை மாதிரி ஒரு ஆளு அங்க முளிச்சிக்கிட்டு இருக்கிறார் என்றேன்.


எனக்கு மிகவும் பிடித்த லைட்டிங் ...

ஆனால் அடுத்த ஷாட் நானும் அந்த மனப்பாடக்காரர்  மட்டும் தான். அவர் என்னிடம் பேச வேண்டும். பாவம் அவர். அவர் என்னைவிட மோசம். action என்று சொன்னதும் அவர் பின்னால் இருந்த நண்பரைப் பார்ப்பார். அவர் எடுத்துக் கொடுத்ததும் டயலாக்கை ஆரம்பிப்பார். பாதி செண்டென்ஸில் நின்று விடும். cut என்று சத்தம் கேட்கும். இரண்டு மூன்று தடவை இதே மாதிரி டேக் ஆகிக் கொண்டிருந்தது. கிருஷ்ணகுமார் வந்து நல்லபடியாக ஏதேதோ சொன்னார். அந்த ஆளும் சரியென்று தலையாட்டி விட்டு மீண்டும் தடுமாறினார். தள்ளி விட்டு காரை எடுப்பது போல் சில முயற்சிகள்.  தடுமாறிய ஆளின் நண்பரும் உடை மாற்றி பின்னால் நின்று கொண்டிருந்தார். கிருஷ்ணகுமார் அவரைக் கூப்பிட்டுப் பேசச் சொன்னார். அவர் சரியாகப் பேசினார், முதலில் பேசிய ஆளை குரூப் ஷாட்டில் இருந்து கொள் என்று சொல்லி விட்டு நண்பரை என்னிடம் வசனம் பேசச் சொன்னார். அவர் நன்றாக செய்து ஷாட் ஓகே ஆனது. அவர் பேசும் போது என் reactions சரியாக இருந்தது என்றார் இயக்குநர்.

நான் வெங்கியிடம் ’பேசாமல் நீங்களும் என் வசனத்தை மனப்பாடம் செய்து கொள்ளுங்கள். நான் தடுமாறினால் நீங்கள் பேசி எடுத்து விடலாமே’ என்றேன்.  எங்கள் கேசில் அது முடியாது என்பது இருவருக்குமே தெரியும். என்ன நடக்கப் போகிறதோ?

ஏறத்தாழ மதியம் ஆகி விட்டது. இனி அடுத்த ஷாட் அங்கே நடக்கும் என்று ஓர் அறையைக் காண்பித்தார்கள்.எனக்கு scene details தெரியும். அதை இந்த அறையில் எப்படி எடுப்பார்கள் என்று ஆச்சரியாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அந்த அறையைத் தயார் செய்யப் பல மணி நேரங்கள் எடுக்கும் என்பதும் தெரிந்தது. நீண்ட ஒரு ராத்திரிக்காகக் காத்திருக்க ஆரம்பித்தோம்.

இன்னொரு சோதனை. வெய்யிலின் வெக்கையில்  சட்டை வியர்த்து கசங்கி விட்டது. இரு முறை கழட்டிக் கொண்டு போய் தேய்த்துக் கொண்டு வந்தார்கள். அதுவும் முடியாததால் பனியன் வைத்திருக்கிறீர்களா என்று என்னிடம் கேட்டார்கள். (ஆ.வி. எபிசோட் எடுத்த போதும் கேட்ட அதே கேள்வி.) இல்லை என்றேன். ஏதோ கானா தேசத்தில் வானிலிருந்து உணவு விழுமே (எப்படி பைபிள் வார்த்தைகள் எல்லாம் தெரிந்து பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். பார்த்தீர்களா?) அதே போல் காஸ்ட்யூம் வண்டியிலிருந்து ஒரு புது பனியன் இறங்கியது. போட்டுக் கொண்டேன்.

மாலை வந்தது. நல்லதொரு மழையையும் அழைத்து வந்தது. வெயிலின் தாக்கம் போய் மழையின் குளுமை வந்தது. நான் சொன்ன அறையில் வேலை நடந்து கொண்டிருந்தது என்று நினைக்கின்றேன். அழைப்பு வந்தது. ஒரு காட்சியில் நானும் வெங்கியும் மேசையின் ஒரு புறம் அமர்ந்திருக்க எதிர்ப்பக்கம் கதா நாயகன் - ஆர்யா - உட்கார்ந்திருப்பார்.  காமிரா அவருக்குப்  பின்பக்கம் இருக்கும். நான் பேச வேண்டும். அதனால் அந்த ஷாட்டில் நான் பேச காமிரா எங்களைப் படம் பிடிக்கும். கிருஷ்ணகுமார் மனப்பாடமாக எதுவும் பேச வேண்டாம். conceptயைப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள். அதைப் பேசி விடுங்கள் என்றார். கொஞ்சமல்ல ... நல்லாவே நடுக்கம். சிறிதே பெரிய அறை. அதில் பாதி இடத்தை காமிரா பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. லைட் போட .. அது இதுவென்று புகைப்படக்குழுவினரே அதிகம் இருந்தனர். அதோடு சேர்த்து மானிட்டர் ... இயக்குநர் குழு ... குற்றேவல் குழு என்று பெருத்த கூட்டம் வேறு. அந்த அறைக்குள்ளேயே 30 - 40 பேர் இருந்திருப்பார்கள். வசனம் பேசும் முன் சுற்றி மக்கள். வெட்கம் .. பயம் ..தடுமாற்றம்........ எல்லாம் ஒரு கலவையாக வந்து என் மேல் உட்கார்ந்து கொண்டது.

வசனம் இரண்டு பகுதியாகக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. முதலில் ஒரு trial. பேசி விட்டேன். ஆரியா நன்றாக இருந்தது என்றார். கொஞ்சம் ஜில் ...  அடுத்து action என்றார்கள். முதல் போர்ஷன் பேசி விட்டு இரண்டாம் பகுதியை ஒரு சிறு pause விட்டுப் பேசணும்.. அது தனி ஷாட் என்பது போல் விட்டு விட்டேன். ‘ஒரு போர்ஷன் விட்டுட்டீங்க...’ என்றார் ஆர்யா. கிருஷ்ண மூர்த்தியும்  சிறு pause விட்டுத் தொடர்ந்து பேசிடுங்க என்றார். ஒரு தம் ... பேசி விட்டேன். cut சொன்ன  இயக்குநர் ‘நல்லா இருந்தது’ என்று  மைக்கில் சொன்னார். ஆர்யாவைப் பார்த்தேன். ‘நல்லா பண்ணிட்டீங்க. என்றார். கொஞ்சம் மேலே பறக்க ஆரம்பித்தேன். ஆனால் மூன்றாவது முறையாக மீண்டும் எடுத்தார்கள். கிருஷ்ணமூர்த்தியும் வந்து நல்லா இருந்தது என்றார்.

அடுத்த ஷாட். அப்படியே உல்டா புல்டா ... இப்போது காமிரா எங்கள் பின்னால் வர நாங்கள் காமிராவிற்கு முதுகு காண்பித்து உட்கார வேண்டும். அதே ரூம். ஆனால் எல்லாவற்றையும் அப்படியே மாற்றிக் காண்பிக்க வேண்டும், நாங்கள் வெளியே காத்திருந்தோம். ஆட்கள் பரபரவென்று செட்டிங்க்சை அப்படியே மாற்றி, அதற்கேற்றாற்போல் ஒளியை மாற்றி மெஷின் போல் வேலை பார்த்ததை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தேன்.

அடுத்த ஷாட் ரெடி. நான் வேறு சட்டை போட்டுக்கொண்டு வெங்கியோடு உட்கார எதிரில் ஆர்யா. ஒரு விஷயம் பார்த்தேன்; ஆச்சரியப்பட்டேன்; நானும் அதைப் பழகிக் கொண்டேன். ஆர்யா நான் பேசும்போது தீவிரமாக என்னைப் பார்த்து விட்டு, பின் பார்வையை மாற்ற வேண்டும். அவருக்கு டச்சப் அது இதுவென்று செய்யும் போது சாதாரணமாக இருந்தார். ஆனால் அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்த உடனேயே முகபாவம் அந்த தீர்க்கமான பார்வையோடு இறுகி என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்ததும் It was like sinking into his mood ... அப்படியே அமிழ்ந்து போய் விடுகிறார். முதலில் அவர் என்னைக் கூர்ந்து கவனிக்கிறாரோ என்று நினைத்தேன். இல்லை ... அவர் அந்தப் பாத்திரமாக மாறுகிறார் என்று தோன்றியது. நானும் அதைப் பழகிக் கொண்டேன். நானும் அடுத்த actionக்கு முன்பே அவரைத் தீவிரமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அதிலும் நான் பேசிய வசனம் ஓகே ஆனது. அதற்கு முன்பே மேசை மேலிருந்து ஒரு கோப்பினை இடம் மாற்றி வைத்திருந்தேன். அதை என்னிடம் சொல்லி மீண்டும் பழைய இடத்தில் வைக்க சொன்னார்.அது இன்னொரு ஷாட் வாங்கியது. இந்த கூரிய observation அவரிடம் இருப்பதாக பின்னால் மற்றவர்களும் சொன்னார்கள்.

மக்கள் ஏற்கெனவே என்னிடம் ஒன்று சொல்லியிருந்தார்கள். ஆர்யா, விஜய்சேதுபதி இருவரும் எங்களைப் போன்ற green horns ஆட்கள் புதிதாக நடிக்க வந்தால் நன்றாகப் பேசி தைரியப்படுத்துவார்கள் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். அது உண்மையாகவே இருந்தது. தேவையோ தேவையில்லையோ ... என்னிடம் இரு முறை நன்றாக இருந்தது என்றார். அது உண்மையோ பொய்யோ .. ஆனால் அந்த  வார்த்தைகள் நன்கு உற்சாகமூட்டின.. அதோடு இரண்டாம் வசனம் எடுக்கும் போது அந்த அறையில் முப்பது நாற்பது ஆட்கள் இருந்து நம்மைக் கவனிக்கிறார்கள் என்ற உணர்வே இல்லை. அதனால் முன்பிருந்த நடுக்கமோ தயக்கமோ சுத்தமாக இல்லை. இயல்பாக இருந்ததாக உணர்ந்தேன். (ஒரு நடிகன் நிஜமாகவே பிறந்து விட்டானோ??!!)

இது போல் இரு வசனங்களை இருபுறம் மாற்றி மாற்றி எடுத்து முடித்தார்கள்.
என் வேலை முடிந்தது என்றார்கள்.







வெளியே நல்ல மழை. மணி பத்தரை ஆகியிருந்தது. தனியாக ஆர்யாவிற்கு நன்றி சொல்ல நினைத்தேன், மழையினால் சொல்ல முடியாது போயிற்று. பசியோடு விடுதி வந்து சேர்ந்தோம்.










மிச்சக் கதைகள் ... மீதிக் கதைகள் ... இனி படம் வெளி வந்த பிறகு தான் என்று நினைக்கின்றேன். இல்லை ... இல்லை ... dubbing இன்னும் இருக்கிறதே. அந்த  அனுபவத்தையும் பிறகு எழுத வேண்டும். மே மாத நடுவில் இருக்குமென்று சொல்லியுள்ளார்கள்.

சாதாரண போட்டோவில் என் கண்ணாடியின் கலர் தெரிந்து கண்ணே தெரியாமல் போய்விடுகிறதே .. மூவி காமிராவில் எப்படியிருக்கும்? பொறுத்திருந்து தான்  பார்க்கணும்....



*