Monday, August 15, 2005

48. Da Vinci Code -ம் மத நம்பிக்கைகளும்..

DA VINCI CODE

by  DAN BROWN





உள்ளதே மத நம்பிக்கைகள் ஆட்டம் கண்டு ஒரு வழியாக இனி சமய மறுப்பே எனது வழி என்றிருக்கும் நிலையில், உள்ளது பற்றாது என்பது போல, இந்தப் புத்தகம் வாசித்ததும் கிறித்துவ சமயத்தைப் பற்றியும், அதனைத்தொடர்ந்து, சமயங்களை இறுகப் பற்றிக் கொண்டு, தங்கள் கடவுள்களையும், சமயங்களையும் தாங்கள்தான் காப்பாற்றியாக வேண்டிய நிலையில் இருப்பதாகக்கற்பித்துக் கொள்பவர்களையும் கொஞ்சம் நினைத்துக்கொண்டேன்.

இந்தப்புத்தகத்தை வாசிப்பதற்கு எடுத்துக்கொண்ட நாட்களுக்கு நிகராக google -லும், wikipedia-விலும் 'ஆராய்ச்சி' செய்தாகிவிட்டது. கதாசிரியர் வரலாற்று உண்மைகளையே எழுதியிருப்பதாகக் கூறியுள்ளார். சரி, நாமும் அதைச் சரி பார்ப்போமே என்று உள்ளே நுழைந்து பார்த்தாகிவிட்டது. சில செய்திகள் google, wikipedia-வில் கிடைக்கின்றன; சிலவற்றைக் கண்டு பிடிக்கவில்லை; எது எப்படியோ - இந்தப் புத்தகம் கிறித்துவர் வட்டத்தில் மிகுந்த பரபரப்பை ஏற்படுத்திவிட்டது போலும். இந்தக் கதைப் புத்தகத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள பல செய்திகளை மறுக்கும் முகமாக இன்டர்நெட்டில் பலப் பல கட்டுரைகள்; விவாதங்கள். God TV-ல் ஒன்றரை மணிநேர தன்னிலை விளக்கங்கள்; தர்க்கங்கள்; மறுப்புகள். ஆனால், எல்லாம் அறிவு பூர்வமான விவாதங்களே தவிர தனி மனிதச் சண்டைகள் ஏதும் இல்லை. திடீரென்று ஒரு சந்தேகம் வந்தது - ஒருவேளை கதாசிரியர் Dan Brown-க்கு ஏதும் மிரட்டல் வந்திருக்குமோவென்று; அதுபோல எதுவும் இல்லையென்பது ஒரு நல்ல விஷயம்.

கிடைத்த சில பதில்களையும், வந்த சில ஐயங்களையும் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்...

*பைபிள்களில் gnostic gospels என்று ஒரு பிரிவு இருந்தது இப்போதுதான் எனக்குத் தெரியவந்தது.

*அவைகளில் சொல்லப்பட்ட பல சேதிகள் இதுவரை மறைக்கப்பட்ட விஷயங்களாகவே இருந்து வந்துள்ளன.

*Holy Trinity- கிறித்துவ மதத்தின் ஆணி வேராகக்கருதப்படும் விஷயம்; ஆனால், அது கிறிஸ்து இறந்து 325 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு Constantine , the great என்ற மன்னன் மூலமாகக் கூட்டப்பட்ட முதல் கிறித்துவர் "மாநாட்டில்"தான் (First Council of Nicaea in 325 A.D.) முடிவு செய்யப்பட்டது. ஆனால், கதையில் ஓட்டெடுப்பு மூலம் இந்த விவாதம் முடிவுக்கு வந்ததென்று கூறப்பட்டுள்ளது; எது சரியோ?

*Priory of Sion, Knights of Templars, Opus Dei - என்று கதையில் கூறப்படும் இந்த அமைப்புகள் பற்றிய எல்லாமே முழு உண்மை என்று தெரிகிறது. அதுவும், மேற்கூறியவற்றில் முதலிரண்டும் இப்போது வழக்கற்றுப் போனவை; ஆனால், மூன்றாவது இன்னும் இயங்கி வரும் ஒரு அமைப்பு. அதனால்தானோ என்னவோ, கதாசிரியரின் வெப்சைட்டில் அதைப்பற்றி இருந்த பக்கங்கள் 'தற்காலிகமாக' நீக்கப்பட்டுள்ளன; என்ன அரசியலோ!

*Opus Dei -க்கும் கத்தோலிக்கத் தலைமைக்கும் இருந்த உறவு பற்றிச் சொல்லப்பட்ட சேதிகள் பற்றி இன்னும் விபரங்கள் பார்க்கவில்லை.

*மிக முக்கியமானதாகவும், கிறித்துவர்களுக்கு அதிர்ச்சி தரும் சேதியாகவும் கதையில் வருவது: ஜீசஸ் திருமணமானவர் என்பது. திருமணம் என்பது தன்னிலே தவறானதாக இல்லாவிட்டாலும், ஒவ்வொரு கிறித்தவருக்கும் இது அதிர்ச்சி தரும் சேதி என்பதே உண்மையாக இருக்கும். 'நம்பிக்கை / விசுவாசம் / faith / fidelity - என்ற உணர்வுகளோடு இருப்பவர்களுக்கு இது ஒரு பிரச்சனையல்ல; புறங்கையால் ஒதுக்கிவிட்டுப் போய்விடுவார்கள் - என் சில கிறித்துவ நண்பர்கள் போல. ஆனால், என்னை மாதிரி 'கேசு'கள்தான் இதன் உண்மைநிலையைக் காண ஆசைப்படுவார்கள். நானும் முயன்றேன்; மிகச்சரியான விடை கிடைக்கவில்லை. தேடல் தொடரும்...

some informative and interesting web sites:

http://www.mystae.com/restricted/streams/masons/mysteries.html
http://www.rosslyntemplars.org.uk/
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Da_Vinci_Code - objections or deviations

about templars &priory of sion -----http://altreligion.about.com/gi/dynamic/offsite.htm?

http://www.fiu.edu/~mizrachs/poseur3.html

Mysteries of Rosslyn Chapel, the Templars and the Grail ---
http://altreligion.about.com/gi/dynamic/offsite.htm?site=http://www.ancientquest.com/deeper/2002%2Dkrm%2Drosslyn.html
http://www.mystae.com/restricted/streams/masons/mysteries.html
http://www.rosslyntemplars.org.uk/http://en.wikipedia.org/wiki/The_Da_Vinci_Code - objections or deviations






Wednesday, August 10, 2005

47. இன்னொரு எம்.ஆர்.ராதா வரணுமோ...?

"எதற்காக நீங்கள் திரையுலகிற்கு வந்தீர்கள்"
"நான் கலைத்தாய்க்குச் சேவை செய்யவே நடிக்க வந்தேன்"

நம்புனால் நம்புங்கள்; இல்லாவிட்டால் போங்கள். "அந்தக் காலத்தில்" புது நடிக, நடிகையர்களைப் பேட்டி எடுக்கும் பத்திரிகையாளர்களின் முதல் கேள்வியும், அதற்கு அவர்கள் பெரும் பதிலும் இவை. பத்திரிககையாளர்கள் கேட்டு நடிக, நடிகையர் அது மாதிரி பதில் சொன்னார்களோ; இல்லை, பத்திரிகையாளர்கள் தாங்களாவே அப்படி எழுதிக்கொள்வார்களோ தெரியாது. ஆனால், இதுதான் ஒரு பேட்டியின் வழக்கமான ஆரம்பம். இதை ரொம்பவும் சீரியஸாக எடுத்துக்கொள்ளும் அப்பாவிகள் நிறைய இருந்தார்கள் என்பதென்னவோ உண்மை.

இந்தக் கேலிக்கூத்தை முதன் முதலாக உடைத்தவர் நடிகவேள் எம்.ஆர்.ராதா. நான் காசுக்காகத்தான் நடிக்க வந்தேன். கலைத்தாய்க்குச் சேவை செய்யவே நடிக்க வந்தேன் என்று சொல்றவங்களையெல்லாம் காசில்லாமல் ஓசிக்கு நடிக்கச் சொல்லுங்க, பார்ப்போம் என்று அவர் சொன்னபிறகே இந்த கேலிக்கூத்து நின்றது.

அந்தக் காலத்து நடிக, நடிகையர் சொன்னதை எப்படி மக்கள் சீரியஸாக எடுத்துக்கொண்டிருக்க முடியும் என்ற சந்தேகம் யாருக்காவது தோன்றினால் - அவர்களுக்கு ஒரு வார்த்தை. "நான் மக்களுக்குச் சேவை செய்யவே அரசியலுக்கு வந்தேன்; என் உயிர் உள்ளவரை உங்களுக்கு உழைக்கவே நான் இருக்கிறேன்" என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் அனைத்து அரசியல்வாதிகளை நம்பிக்கொண்டிருக்கும் அரசியல் தொண்டர்கள், மக்கள் இன்றும் எவ்வளவு.

"அரசியல் ஒரு தொழில்; அதை ஒரு தொழிலாகவே நான் மேற்கொண்டுள்ளேன்" என்று ஏதாவது ஒரு அரசியல்வாதியாவது, அன்று எம்.ஆர்.ராதா உண்மையைச்சொன்னது போல, சொன்னால் ஒருவேளை நாம் உண்மையை உணர்வோமோ?

46. மதுரைக்குப் போயிட்டு வர்ரேன்...

சென்னையில் மகள் வீட்டில் ஒரு மாதம் டேரா போட்டுவிட்டு, நம்ம ஊர் நாமில்லாமல் எப்படி இருக்கின்றதோ, என்னவெல்லாம் ஆச்சோ என்ற கரிசனத்தோடு சரி, நம்ம ஊரை ஒரு எட்டு பார்த்துவிட்டு வருவோம் என்று மதுரைக்குப் புறப்பட்டு, நேற்று காலைல மதுரைக்குள்ள நுழைஞ்சேன். ஆஹா, நம்ம ஊரு காத்துன்னு நினைச்சுக்கிட்டு ஒரு மூச்சு இழுக்கலாமேன்னு ஒரு இழுப்பு இழுக்கறதுக்குள்ள காதில அறையிறது மாதிரி சினிமாப் பாட்டுச் சத்தம் காதைத் துளைச்சது. ஏதோ ஒரு கோயில்; ஏதோ ஒரு விழா; ஒலிபெருக்கியில் அம்பி ஐயங்கார் ஐய்யராத்துப் பொண்ணைக் கூப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார் - ரொம்பவே சத்தமாக. ஒரு மாத சென்னை தங்கலில் ஒரே ஒரு நாள்மட்டும் இந்த ஒலிபெருக்கிச் சத்தத்தைக் கேட்டேன். ஆனால், எங்கள் ஊரில் மனுஷப் பய பிறந்தா பாட்டு, காது குத்துக்குப் பாட்டு; இன்னும், புனித(!?) நீராட்டுக்கு, அதுக்கு இதுக்கு என்றும், அதோடு செத்தாலும் பாட்டு என்று வாழ்வே எங்களுக்கு ஒலிபெருக்கியோடுதான்.

ஒரு சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பெல்லாம்கூட ஒலிபெருக்கி வைப்பதற்கு காவல்துறையின் அனுமதி பெறவேண்டும் என்றொரு கட்டாயம் இருந்தது. இப்போதோ அப்படி எதுவுமே கிடையாது. அது பகலா, இரவா, தேர்வு நேரமா, எந்தத் தடையும் கிடையாது. குழாய் ஒலிபெருக்கி கூடாதென்று ஒரு சட்டம் வந்தது. சட்டத்தில் ஓட்டை கண்டுபிடிப்பதை ஒரு தலையான கலையாகவே செய்யும் எம் நற்றமிழர்கூட்டம் இதற்கெல்லாம் தலைவணங்குமா என்ன? இராட்சச சைஸ்களில் ஸ்பீக்கர் பெட்டிகள் இப்போது தமிழ் இசைச் சேவை செய்து வருகின்றன தங்கு தடையின்றி. அதிலும், அந்த அதிரும் பெட்டிகளுக்கு முன்பாக நின்றுகொண்டு பொங்கி வரும் இசையென்னும் இன்பவெள்ளத்தில் நீந்தும் கலாரசிகர்கள் - உங்கள் ஊரில் உண்டா, என்ன?



* * * * *

Sunday, August 07, 2005

45. எனது 'காஷ்மீர்' பிரச்சனை.

முன்பிருந்தே இந்த காஷ்மீர் பிரச்சனையைப் பற்றி எனக்கொரு கருத்துண்டு. நமது அரசினரின் தேவையற்ற, தவறான முடிவுகள் நம்மை இந்த காஷ்மீர் பிரச்சனையைக் காலம் காலமாய் தொடரும் ஒரு பிரச்சனையாக மாற்றிவிட்டது என்பதே அது. இந்தப் பிரச்சனையை நமது அரசு கையாண்ட முறை மட்டுமல்லாமல், அதில் நமது அடிப்படை உரிமைகளே ஒரு தவறான புள்ளியில் ஆரம்பித்து நீண்ட நெடுங்கோடாகி, முடிவில்லா தொடர்கதையாகி விட்டது. தினமும் நம் செய்திப்பத்திரிக்கைகளின் முதல் பக்கத்திலேயே காஷ்மீர்-குண்டுவெடிப்பு-தீவிரவாதிகளுடன் பாதுகாப்புப் படையினர் சண்டை என்பது போன்ற செய்திகள் இல்லாதிருந்து விட்டால் அன்றே நம் நாட்டின் அனைவருக்கும் நல்ல நாள் அது. ஆனால் அப்படிப்பட்ட நாட்கள் மிக அபூர்வமாகவே நமக்குக் கிடைக்கின்றன.

இந்தக் கருத்துக்களை என் தனிப்பட்டக் கருத்துக்களாகவே வைத்திருந்தேன். அந்த மாதிரியான கருத்துக்களை வெளியேசொன்னால் நம் மக்கள் எப்படி அதை எடுத்துக் கொள்வார்களோ என்ற நினைப்போடே 'My Kashmir Problem" என்று ஆங்கிலத்தில் allegory மாதிரி ஒரு கட்டுரை எழுதினேன்; அப்படி ஒன்று எழுதியதும் மறந்தே போயிற்று - சமீபத்தில்
தமிழ்சசி மூன்று தொடர்கட்டுரையாக காஷ்மீரைப்பற்றி எழுதியதைப் படிக்கும்வரை. நல்ல முயற்சி. குற்றம் யார் செய்தாலும் குற்றம் குற்றமே என்ற தொனியில் எழுதப்பட்ட அந்த்க் கட்டுரைகளை வாசித்ததும் என் பழைய குப்பைகளைக் கிளறி, அதை rediscover செய்து என் ஆங்கிலப்பதிவில் சேர்த்தேன். உங்கள் பார்வைக்கும் கொண்டுவருகிறேன்.

காஷ்மீரை இப்படி கட்டிப்பிடித்து அழுதுகொண்டிருப்பது தேவைதானா என்று நீங்கள்தான் முடிவு செய்துகொள்ள வேண்டும்.

Thursday, August 04, 2005

44. இந்தி எதிர்ப்பு - பாகம்-3 (அல்லது) 38-க்குப் பின்குறிப்பு...2.

அந்த போராட்ட நாளில் நடந்து முடிந்த காரியங்கள் அத்துடன் முடியவில்லை; சொல்லப்போனால் அதன்பிறகே பலப்பல நிகழ்வுகள் தமிழ் நாடெங்கும் தொடர்ந்தன. அதில் முக்கியமாக அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவர் கிளர்ச்சி மேலும் கொழுந்துவிட, போலீஸ் துப்பாக்கி சூடும் நடந்து. அதில் இறந்துபட்ட இராஜேந்திரன் என்ற மாணவருக்கு ஒரு சிலை பல்கலைக்கழகத்தினுள்ளே வைக்கப்பட்டது என்று நினைக்கிறேன்.

மதுரையில் அந்தப் போராட்டம் முடிந்ததும் ஊரே சில நாட்களுக்கு மயான அமைதியில் இருந்தது. கூர்க்கா படையினர் மதுரையில் முகாமிட்டனர். நம் போலீஸ் மீது நம்பிக்கை இல்லாமல் அவர்களைக் கொண்டு வந்ததாக மக்கள் எண்ணியதால் ஆளும் காங்கிரஸ் கட்சியின் மீது வெறுப்பு. அன்று ஏற்பட்ட வெறுப்பு அவர்களை அடுத்த தேர்தலில் (1966) ஆட்சியில் இருந்தே அகற்றியது. கூர்க்கா படையினரைப் பார்க்கவே எங்களுக்கு அச்சம். யானைக்கல் அருகே குவிந்திருந்தனர். அதோடு, மாணவர்களைக் குறிவைத்து சாதாரண உடையில் சி.ஐ.டி. போலீசார் எங்கும் திரிவதாக மாணவர்களுக்குள் பேச்சு. கல்லூரி விடுதிகள் பூட்டப்பட்டன. நண்பர்கள் பலரும் ஊருக்குச் சென்று விட்டனர். கேரளாவிலிருந்து வந்த வகுப்பு நண்பன் தனியறை எடுத்து - அந்த நாட்களில் நான் அவனோடே தங்கியிருக்க வேண்டுமென்று என் அப்பாவுடன் அவன் செய்துகொண்ட ஒரு உடன்படிக்கையுடன் - வடக்குமாசி வீதியும், மேலமாசி வீதியும் இணையும் இடத்தில் ஒரு குட்டிச் சந்தில் தங்கியிருந்தான். பல பத்திரிக்கைகள் வாங்கி சூடான அரசியல் கட்டுரைகளைப் படிக்கும்போது, முதல் அமைச்சர் பக்தவத்சலம் கார்ட்டூன் ஒன்று - 'தீ பரவட்டும்" என்ற தலைப்பில் வந்திருந்ததைப் பார்த்து நான் பெரியதாக வரைய முயற்சிக்க அது எப்படியோ 'அச்சுஅசலாக' வந்து விட நண்பர்கள் அதை trace எடுத்து (photocopying ஏது அப்போது?)multiple copies தயார் செய்து, அதை சுவர்களில் ஒட்டலாமென முடிவெடுத்து, முதலில் ஒரு டீ குடிக்கலாமென டீக்கடைக்கு வந்தால் - அங்கே நின்ற மூன்று பேரைப்பார்த்துத் திகைத்து நின்றோம். அரண்டவன் கண்ணுக்கு அப்படிப் பட்டதோ, இல்லை அவர்கள் நிஜ போலீசாரோ தெரியாது. அவர்களும் எங்களிடம் சாதாரணமாகப் பேசுவதுபோல் பேச ஆரம்பிக்க எங்களுக்கு உதறல். நல்லவேளை படங்களை முன்யோசனையோடு பாடப் புத்தகங்களோடு ஃபைலில் வைத்திருந்ததால் பிழைத்தோம். மனம் தளராமல் இரவு வெகுநேரம் கழித்து திரும்பி வந்து வாழைப்பழங்களைப் பிசைந்து பசையாக மாற்றி அங்கங்கே ஒட்டிவிட்டுப் போனோம். முதல் படம் அந்த டீக்கடையில்தான். மக்களெல்லாம் மாணவர்கள் பக்கம்தான். டீக்கடை அண்ணனும்தான். அப்போது இதில் மிகத் தீவிரம் காட்டியது அந்த மலையாள நண்பன். எங்க மக்கள் ஏன் இந்தியை உங்களைப்போல் எதிர்க்கவில்லை என்று கவலையோடு கேட்பான்.

இந்த அளவு எதிர்ப்பு உணர்ச்சி தமிழ்நாடு முழுவதுமாக அன்று பரவியிருந்தது என்றால் அப்போது நாடாளுமன்றத்தில் இது பற்றிய காரசாரமான விவாதங்கள் தொடர்ந்து நடந்துவந்தன. அண்ணா அவர்கள் இதில் முன்னணியில் இருந்தவர்.

மாலன் குறிப்பிட்டதுபோல்,
"இந்தி எதிர்ப்புக் கிளர்ச்சி எனக் குறிப்பிடப்பட்டாலும்,அது இந்தி ஆதிக்கத்திற்கான கிளர்ச்சி. இந்திய அரசமைப்புச் சட்டம் உருவாக்கப்பட்ட போது எது நாட்டின் ஆட்சி மொழியாக இருக்க வேண்டும் என்ற விவாதம் அரசமைப்பு சட்ட மன்றத்தில் நடந்தது. அப்போது ஒரு முடிவுக்கு வரமுடியாததால், 15 ஆண்டுகள் ஆங்கிலம் ஆட்சி மொழியாக நீடிக்கும். பின்னர் இந்தி ஆட்சி மொழியாகும் என் முடிவு செய்யப்பட்டது. ஆனால் இடையில் நாடாளுமன்றத்தில் நாஞ்சில் மனோகரன் எழுப்பிய விவாதத்தின் போது நேரு, 'இந்தி பேசாத மக்கள் விரும்பும் வரை ஆங்கிலம் நீடிக்கும்' என்று ஓர் உறுதி மொழி கொடுத்தார்.

அந்த உறுதிமொழியில், :English MAY continue till...." என்பதை "English SHALL continue...." என்று மாற்ற விவாதங்கள் நடந்தன. அன்று தங்கள் வெறும் மொழித் திறமையைக் காண்பிப்பதற்காக இவ்வாறு பேசுவதாகக்கூட கருதப்பட்டது. ஆனால், இப்போதுள்ள அரசியல் நிலையிலும், நம் அரசியல்வாதிகள் தங்கள் வார்த்தைகளுக்குக் கொடுக்கும் மரியாதையையும் புரிந்த பின்னர் அன்று திமுக தலைவர்கள், நேருவின் வார்த்தைகள் சட்டமாக்கப்பட வேண்டுமென்று வலியுறுத்தியது எவ்வளவு சரி என்பது தெளிவாகும்.


1964ல் நேரு காலமாகிவிட்டார். சாஸ்திரி பிரதமராக ஆனார். அவர் 15 ஆண்டுக் காலம் முடியும் 1965 ஜனவ்ரி 26 முதல் இந்தி ஆட்சி மொழியாகும் என அறிவித்தார். நேருவின் உறுதிமொழி சட்டமல்ல, அதனால் அதனை நடைமுறைப்படுத்தத் தேவை இல்லை என்ற வாதமும் வைக்கப்பட்டது. அதனால்தான் ஜனவரி 25 போராட்டநாளாகக் குறிக்கப்பட்டது.

உலகத்துத் தீமைகள் அனைத்திற்கும் தீ மூட்ட உன அண்ணனது கரங்கள் வலுவற்றிருக்கலாம் ஆனால் உன்னை இரண்டாம் தரக் குடிமகனாக்கும் இந்திக்குத் தீ மூட்ட அவை துவளப்போவதில்லை என்ற வாசகம் கொண்ட சுவரொட்டிகள் நகரெங்கும் ஒட்டப்பட்டிருந்தன. அதிலிருந்த இரண்டாந்தரக் குடிமகன் என்ற வார்த்தை என்னை வதைத்தது".


இதுதான் அன்றைய உண்மையான நிலை.

நீங்கள் இந்தி படியுங்கள்; வட இந்தியாவில் உள்ளவர்களுக்குத் தென்னிந்திய மொழி ஒன்றை பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்கலாம் என்றொரு வாதம்கூட வைக்கப்பட்டது. ஆனால், இது ஒரு ஏமாற்றுவித்தை என்பது நன்கு புரிந்தது. ஏனென்றால், நாங்கள் பள்ளியில் படிக்கும்போது இந்தி ஒரு பாடமாக இருந்தது. ஆனால், அந்த மதிப்பெண்கள் தேர்வுக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட மாட்டாது என்பதால் நாங்கள் அதைக் கொஞ்சம்கூட மதித்ததில்லை. பாவம் எங்கள் இந்தி ஆசிரியர்கள். இதே போன்றுதான் இந்த compromise formula இருந்திருக்கும்.


மேலும் சில நண்பர்கள் சொன்ன சில கருத்துக்களை இங்கு உரிமையோடு மேற்கோளிடுகிறேன்.

அருள்:

"ஹிந்தி தேசியமொழி என்ற முடிவும் எப்படி சற்றும் நடுநிலைமையின்றி செய்யப்பட்டது என்பதை அரசியலமைப்புக் குழுவின் உறுப்பினராக இருந்த சி. சுப்பிரமணியம் தான் உயிருடன் இருக்கும் வரையில், ஹிந்துவில் மொழிப்பிரச்சினை பற்றி யார் தவறான கருத்துத் தெரிவித்தாலும் உடனே ஆசிரியருக்கு கடிதங்கள் பகுதியில் எழுதிவிடுவார். நடுவண் அமைச்சில் கூட்டாட்சி இயல்பாக வந்த விபிசிங் காலம் முதற்கொண்டு இம்மொழிப்பிரச்சினை அவ்வளவு பெரிதாக இல்லை. அப்படி தவறாக ஏதோ தேச எதிர்ப்பு போல் இதைக்காட்டிப் பேச ஆளில்லாததால் இப்போது விவாதமும் இல்லை. மற்றபடி தமிழகத்தில் நடந்த மொழிப்போராட்டங்கள் அத்தனையும் நியாயமானவைதான்".

தங்கமணி:
"இந்திய ஒன்றியம், பல தேசிய இனங்கள் அடங்கிய கூட்டாட்சி அமைப்பு. அதில் எல்லா மொழிகளும் சமமான அந்தஸ்தும், உரிமையும் பெறமுடியவில்லை எனில் அதற்காக போராடவேண்டியது மிகவும் அவசியமானது. ஏனெனில் அது மொழி என்பதைத்தாண்டி அரசியல் அதிகாரத்தைப் பற்றி பேசுவதாக அது ஆகிறது".

--இதைத்தான் 'இரண்டாந்தரக் குடிமகன்' என்ற நிலை ஏற்படும் என்ற அச்சத்தைக் கொடுத்தது. மொழியின் மூலமாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ள நிலையில், எப்படியோ ஒரு முறை ஒரு தென்னிந்தியர் அரசியல் தலைமையை தில்லியில் ஏற்றார். அதைத்தவிர இதுவரை அரசுத் தலைமை வட இந்தியர்களிடமே இருந்துவந்துள்ளது. இதோடு மொழியாலும் அவர்களுக்கு மேல் இடம் கிடைத்திருந்தால்...It is only a hypothetical situation. But still...

வளவன்:
"அதென்ன 'வடநாட்டில் பஞ்சம் பிழைக்க வேண்டும்' என்கிற வாதத்தை இந்தி எதிர்ப்பு பற்றி விவாதம் வரும்போதெல்லாம் சொல்கிறீர்கள்".

--இந்தி தெரிந்திருந்தால் ஏதோ அவர்களே வலிய வந்து நம்மைக் கையைப் பிடித்து கூட்டிட்டுபோகப் போறதுமாதிரி மக்கள் எப்படி கற்பனை செய்கிறார்கள், வளவன்?

ஆரோக்கியம் உள்ளவன்:உங்கள் வாதத்தை உடைத்து, உடைத்து(literally!?) இங்கு தருகிறேன்.

"இன்றும் வட நாட்டிலும், பிற நாடுகளிலும் "இந்தியன் என்கிறாய், இந்தி தெரியாதா?" என்று ஏளனமாகவும் கேட்கப்படும்போதும்,

---இந்த (தாழ்வு) மனப்பான்மை தமிழர்களாகிய நம்மைத்தவிர பிறரிடம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அடுத்த ஒரு மொழி - அது எம்மொழியாயினும் - தெரியவில்லையென்பதற்காக நான்(ம்) ஏன் வெட்கப்படவேண்டும். i dont know டமில் - என்பதைப் பெருமையாகச் சொல்லும் தமிழன் ஏன் ஆங்கிலமோ, இந்தியோ, இன்னும் என்னென்ன மொழியோ தெரியாதிருப்பதற்கு வெட்கப்படவேண்டும்; கவலைப்படவேண்டும் என்பது என்ன வகை சித்தாந்தம் என்று எனக்கு உண்மையிலேயே புரியாத விஷயம். இதில் என்ன ஏளனம்?அமெரிக்காவில் இருக்கும் மெக்சிகன்கள், சைனாக்காரர்கள் பலர் கொஞ்சமும் ஆங்கிலம் தெரியாமல் இருக்கிறார்கள்; ஆனால், வெட்கப்படவேயில்லை.

இந்தி அறியாததால் வடமாநிலங்களில் உண்மையிலேயே இரண்டாம் தரக் குடிமகனாக இருப்பதாலும்,

-- இரண்டு பதில்கள்:

1. நன்றாகச் சொன்னீர்கள்; இப்போதாவது வடமாநிலங்களுக்குச் செல்லும்போதுதான் அந்த நிலை; இந்தி ஆட்சி மொழியாகவோ, பொது மொழியாகவோ ஆகியிருந்தால், நாம் எங்கேயும், எப்போதும் இரண்டாம் தரக் குடிமகனாகவே இருந்திருப்போம்.

2. உண்மையிலேயே சொல்லுங்கள்; இந்தி தெரியாததால் கடைகண்ணிக்குப் போய் பேரம் பேச முடியாமல் போகலாம்; கொஞ்சம் ஏமாந்தும் போகலாம். Do you say that we undergo insurmountable difficulties as far as our official business is concrned? Come on... நம்ம ஊரில் தமிழ்பேச முடியாத வட இந்தியர்களைப் பார்த்து ஏளனமாகவா சிரிக்கிறீர்கள்?

...இந்தி எதிர்ப்பு என்பது "தமிழ் வெறியாகவே" எனக்குப்படுகிறது.

It is a matter of perspective. ஆனால், அந்த 'வெறி' அன்று இல்லாமல் இருந்திருந்தால் என் போன்ற 'மொடாக்குகள்' தமிழ் (வீட்டுக்கு), இந்தி (நாட்டுக்கு), ஆங்கிலம்(உலகத்துக்கு) என்று மூன்று மொழிகளின் பழு தாங்காமல் பள்ளிப் படிப்பைத் தாண்டி இருக்கமாட்டோம்!

ஒருவேளை, இந்தி அறிந்திருந்திருந்தால் வடநாட்டு இந்தியனிடம், தமிழை விட இந்தி எந்தவகையிலும் உயர்ந்ததில்லை என உணர்த்தி இருக்கலாம்"..

அப்போதுகூட நம் 'டமிழ்ஸ்' அதை ஆங்கிலத்தில்தான் செய்திருப்போம்!!
தமிழைச் செம்மொழியாக்கி அதையும்தான் இப்போது உணர்த்தி விட்டோமே; அப்படி தோன்றவில்லையா உங்களுக்கு!


மாயவரத்தான் :
"பார்ப்பனிய எதிர்ப்பு என்ற பெயரில் கண்மூடித்தனமாக பிராமணர்களை எதிர்ப்பது போன்றது இந்தி திணிப்பு எதிர்ப்பு என்ற பெயரில் இந்தியை எதிர்த்ததும்"

வேண்டாம், மாயவரத்தான்; இது தப்பு. எல்லாவற்றையுமே ஜாதிக்கண்கொண்டு பார்ப்பது தவறு. உங்கள் வயது என்னவென்று தெரியாது.ஆனாலும் எல்லா பதிவாளர்களைப்போலவே நீங்களும் இளையவராக இருக்கவேண்டும். நடந்தைவைகள் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. பிறந்திருக்கமாட்டீர்கள் என்றே நினைக்கிறேன். நான் மாணவனாக இருக்கும்போது என் ஜாதி என்னவென்று மற்றவர்களுக்கோ, அவர்கள் ஜாதி என்னவென்று எனக்கோ தெரியாது. மாணவர்கள் மத்தியில் இன்று இருப்பதுபோல ஜாதி வேறுபாடுகளோ, அதனால் ஏற்படக்கூடிய சச்சரவுகளோ மிக மிகக் குறைவு; எங்கோ, எப்போதோ ஒன்றிரண்டு நடந்திருக்கலாம்; அவ்வளவே. ஆனால், இன்று நிலைமை அப்படியில்லை. மாணவர்கள் கல்லூரிக்குள் நுழையும்போதேவும், வேலைக்காக நாம் செல்லும் இடங்களிலும் நமக்கு முன் நம் ஜாதி அங்கே ஆஜராகிவிடுகிறது. ஆனால், அதிலும் ஒரு ஆச்சரியம்; வெளியே நடக்கும் நிதர்சனம் வேறு; உள்ளே -நமது ப்ளாக் உலகத்தில்- நடக்கும் 'நிழல் யுத்தம்'? வேறு. இதைப்பற்றி எனது கருத்துக்கள் இங்கே.

எனக்குத் தெரிந்தவரை 50-களில் அழுக்கு வேட்டியுடன் இருந்தாலும் ஹோட்டலில் வேலை செய்யும் பிராமணரை 'சாமி' என்றுதான் அழைப்போம். அவர்களுக்கு சமூகத்தில் இருந்த இடம்பற்றிச் சொல்ல இதைச் சொல்கிறேன். 60-களில் அது அப்படியே மாறியது - நன்றி பெரியாருக்கு. ஆனால், என்னதான் போராட்டங்கள், பிள்ளையார் சிலை உடைப்பு என்றெல்லாம் நடந்துகொண்டிருந்தாலும் ஜாதித்துவேஷங்கள் மக்கள் மனங்களில் இல்லை; இல்லவே இல்லை. நான் சொல்வது பெரும்பான்மையான மக்களைப் பற்றி - the social mileu அப்படித்தான் இருந்தது. இன்று நீங்கள் பேசும் பகைமை உணர்ச்சிகள் எனக்குத்தெரிந்தவரை மண்டல் கமிஷன் ரிப்போர்ட்டும், அதன் தொடர்பாக எழுந்த போராட்டங்களுக்குப் பிறகுதான். எதற்கும் உங்கள் அப்பா, சித்தப்பா, மாமா போன்றோரை விசாரியுங்கள்- நான் சொல்வது சரிதானா என்று. இதெல்லாமே கடந்த 15-20 ஆண்டுகளுக்குள் நம்மிடம் நுழைந்த விஷம். நீங்கள் சொல்வதுபோல, இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கும், ஜாதிகளுக்கும் தொடர்பு இல்லை. என் போன்றோர் அந்தப் போராட்டகாலத்தில் மாணவனாக இருந்தற்காகப் பெருமை கொள்கிறோம்;(ஆ.உ., அது ஒரு accidentதான்; இருந்தும்..) அதை கொச்சைப்படுத்தி விடாதீர்கள்.

எதற்கும் எதற்குமோ ஏன் முடிச்சு போடணும். சமூகம், நாம் எல்லோரும் சேர்ந்ததுதானே. எல்லாமே சரியாக இருக்க நாம் என்ன ஒரு Utopian society-யிலேயா இருக்கிறோம்? என்னை மாதிரி, உங்களை மாதிரி எல்லோரும் சேர்ந்ததுதானே. தவறுகள் - வரலாற்றுத் தவறுகள், நிகழ்காலத் தவறுகள் - எத்தனையோ நம்மிடம். குற்றமில்லாதவன் யார் நம்மிடம், சொல்லுங்கள். ஆனால் , வலைப்பதிவுக்குள் வரும் அளவிற்குப் படிப்பும்,ஞானமும் உள்ள நாம்தான் அந்தத் தவறுகளைத் திருத்தவேண்டும்; திருந்த வேண்டும்.



அய்யே!! எல்லோரும் மன்னிக்கணும் மன்னிக்கணும், ஏதோ நல்லொழுக்க வகுப்பு வாத்தியார் மாதிரியில்ல நாம்பாட்டுக்கு போயிட்டேன்...sorry...ஒரு digression-தான், நம்ம வகுப்பு மாதிரி !! வாத்தியார் புத்தி இதுதான்னு உட்ருங்க. மக்களே!!


Okay..Rewind பண்ணுவதற்குப்பதில் இன்றைய நிலையில் இருந்தே ஆரம்பிப்போமே. உண்மையிலேயே இந்தி பெரும்பான்மையரின் மொழிதானா என்பது போன்ற கேள்விகளுக்குள் செல்வதற்கு முன் நம்மில் பலர் தி.மு.க. இந்த பிரச்சனையைத் தங்கள் அரசியல் ஆயுதமாக எடுத்துக்கொண்டதை ஏதோ ஒரு பெரிய தவறுபோல காண்பிப்பதுண்டு. அரசியல் கட்சிகளுக்கு அவ்வப்போது ஒரு ஆயுதம் தேவைதான். எடுக்கும் ஆயுதம் நமக்கு, மக்களுக்கு நல்லதா என்றுதான் பொதுவில் வைத்துப் பார்க்கவேண்டும். ஒருவேளை அன்று தி.மு.க. இந்தப் பிரச்சனையை எடுக்கவில்லை; நமதுஅண்டை மாநிலங்கள் ஏதும் எதிர்க்காமல் இருந்ததுபோல நாமும் இருந்து அதன் மூலம் இந்தி நம் தேசிய மொழியாக மாறியிருந்தால் இன்றைய நிலை எப்படி இருந்திருக்கும். அதைவிட ஏறத்தாழ Hindi-Belt-ன் கட்சியாக இருக்கும் B.J.P. என்னவெல்லாம் செய்திருக்கும் என்பதை நினைக்கவே பயமாக இருக்கிறது. வேறு ஒன்றுமில்லை; அவர்கள் ஆட்சியில், வழக்கிலேயே இல்லாத சமஸ்கிருதத்திற்கு, இறந்துபோய்விட்ட அந்த மொழியை 'வளர்ப்பதற்கு' எத்தனை முயற்சி; பாடத்திட்டங்களில் அவைகளைக் கொணர எத்தனை எத்தனை முயற்சி; யார்தான் கேட்பார்களோ தெரியாது ஆனால் தொலைக்காட்சியில் செய்தித் தொகுப்பு! இறந்த மொழிக்கே இந்த ஆர்ப்பாட்டம், ஆராதனை என்றால் இந்திக்கு என்னென்ன மரியாதை கிடைத்திருக்கும். அதனால் நமக்கு எந்த பாதிப்பும் வந்திருக்காது என்பது கண்ணை மூடிக்கொண்ட பூனையின் நிலைதான்.

ஆனால் காங்கிரஸ் தென்னாட்டு மாநிலங்களிலும் ஓட்டுவங்கி வைத்திருந்ததால் அவர்கள் இந்த மொழிப்பிரச்சனையை அணுகியதிற்கும், இந்தி மாநிலங்களை மட்டும் நம்பி இருக்கும் பி.ஜே.பி. இந்திக்காக எந்த அளவிற்குச் சென்றிருக்கும் என்ற நிலையினையும் பார்க்கும்போது தி.மு.க.வின் அன்றைய நிலைப்பாட்டிற்கு நாம் அந்தக் கட்சிக்கு நன்றிதான் சொல்லவேண்டும்.
ஆனாலும், இன்று மொழிப்போரை நடத்தி இந்தியைத் தடுத்த பெருமையை அந்தக் கட்சி முழுமையாக எடுத்துக்கொண்டிருந்தாலும், அன்று காங்கிரஸ் , நடந்த போராட்டங்களுக்கும், மாணவர்களின் உயிரிழப்பினுக்கும் திமுக-வே காரணம் என்று சுட்டியபோது அது மாணவர்களாகவே உணர்ச்சி வேகத்தில் நடத்திய போராட்டம்; நாங்கள் ஒன்றும் தூண்டவில்லை என்று கூறினார்கள். ஆனால் அவர்களே சூத்திரதாரிகள் என்பது குழந்தைகளுக்குக்கூட தெரியும். (இதெல்லாம் அரசியலில் சகஜமப்பா!)

66-ல் நடந்த தேர்தலில் மாணவர் பலர் போல நானும் ஒரு தி.மு.க. அனுதாபி; ஓட்டுப் போட்டேன். அதன்பிறகு ஓட்டுப் போட்டதும் உண்டு; எதிர்நிலை எடுத்ததுவும் உண்டு. ஆகவே என் கருத்துக்களை ஒரு கட்சிக்காரனின் கருத்தாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம். ஒருவேளை அந்த இளம் பிராயத்தில் மனதில் ஆழ்ப்பதிந்த காரணத்தால் 'மொழிப்போர்' என்று வர்ணிக்கப்பட்ட அந்த கருத்து முழுமையாக எனக்கு ஏற்புடையதாக இன்றும் இருக்கலாம். ஆனாலும், இந்தி படிக்காததால் ஏதோ தமிழ் நாட்டு இளைஞர் பலர் வேலை வாய்ப்பை இழந்து நிற்பதுபோல ஒரு தவறான கருத்தைப் பலர் கொண்டிருப்பதாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது.

மொழியைப்பற்றி நமக்குப் பல தவறான கருத்துக்கள் உள்ளன. தாய்மொழிக்கல்வி என்பது உலகளாவிய ஒரு விஷயம். 1950-ல் சுதந்திரம் வாங்கிய இந்தோனேஷிய நாட்டு நண்பர், "So, you still carry that yoke" என்று கேட்டார். ஆனால் நாமோ இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டு போனால்கூட விட முடியாத ஆங்கில மோகத்தோடு - என்னையும் சேர்த்தே - இருக்கிறோம். கல்லூரி ஆசிரியனாக இருந்த அனுபவத்தில் சொல்கிறேன். நாம் கல்வித்துறையில் தவறான அணுகுமுறைகள் வைத்திருக்கிறோம். தாய்மொழிக்கல்வி என்பது இன்றைய நிலையில் ஒரு நிறைவேறாக்கனவு என்றே நினைக்கிறேன்- a pipe dream. பாடத்திட்டங்களை மாற்றியாகவேண்டும்; ஆனால் அது நடக்கப்போவதில்லை! - a catch-22 situation?. ஏனெனில்,ஆனானப்பட்ட நமது ஜனாதிபதி சொன்ன கருத்துக்களையே யாரும் காதில் வாங்கிக்கொண்டதாகத் தெரியவில்லை. தாய்மொழியில் பாடங்களைப் படிக்கவேண்டும் என்றால் ஆங்கிலம் தேவையில்லை என்று பொருளில்லை. இளம் வயதில் நிறைய மொழிகளைக் குழந்தைகள் படிக்க முடியும். ஆறாம் வகுப்புவரை சிறிதே கணக்கும், மற்றபடி ஆழமாகவும், அகலமாகவும் மொழிக்கல்வி தரப்படவேண்டும். மூன்றாம் வகுப்புக் குழந்தை இங்கிலாந்து நாட்டின் கவுண்டிகளையும், அங்கு விளையும் rye என்ற agricultural produce (!) பற்றியும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியம் என்ன? இளம் வயதில் மொழிகளை நன்கு ஆழமாய் படித்து, பின் ஆறாம் வகுப்பிலிருந்து மற்ற பாடங்களைப் படிப்பதே நல்லது. என்றைக்கு ஆங்கில இலக்கணம் சொல்லித்தர bazar notes in the form of WORKBOOKS வந்ததோ அன்றே நல்ல ஆங்கிலப் போதனைக்கு சாவுமணி அடித்தாகிவிட்டது. நாங்கள் படிக்கும்போது அது போன்ற - fast food மாதிரி - ரெடிமேட் சரக்குகள் கிடையாது. ஆசிரியர்களுக்கு முனைந்து சொல்லிக்கொடுக்கவேண்டிய கட்டாயமே இருந்தது. இப்போது எந்த மீடியத்திலிருந்தும் வரும் கல்லூரி மாணவனுக்கும் தமிழிலோ, ஆங்கிலத்திலோ தன் கருத்துக்களைச் சொல்லவோ, எழுதவோ முடியவில்லை என்பதே உண்மை - ஆங்கில மீடியத்தில் படித்தும். இந்த லட்சணத்தில் (கொஞ்சம் கோபம், நம் தலைவிதியை நொந்து) இந்தியும் படிக்காததுதான் குறையென்று பலரும் பேசுவது வேடிக்கைதான்.

கோபித்துக் கொள்ளாதீர்கள் - நிறைய digression! சொல்ல வேண்டியதையெல்லாம் உங்களிடம் கொட்ட ஆசை - ஒருவேளை, உங்களில் யாராவது ஏதாவது செய்யக்கூடிய உயர்நிலை அடைந்தால்...! ஒருவருக்கு பல்கலைக் கழகத்தில் செனட்டர் பதவி கிடைக்கலாம்(வாழ்த்துக்கள், மாலன்!). ஏன், நாளைக்கு வேறொருவருக்கு அமைச்சர் பதவி கிடைத்துவிட்டது என்றால் இந்த மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்துவிட மாட்டா(டீ)ர்களா, என்ன? ஆரம்ப வகுப்புகளில் மொழிக்கல்விக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து - இந்தியும் படிக்கலாமே தாராளமா - அதனால் குழந்தைகள் உயர்கல்வியில் 'புரிந்து' படித்து, படித்தவைகளை உள்வாங்கக்கூடியவர்களாக ஆனால் - ஆகா! அப்படி ஒரு நிஜத்தைத் தரிசிக்க -- வலைப்பதிவின் எழில்மிகு வாலிபர்களே, இளைஞர்களே வாருங்கள்... வாருங்கள் என்று இந்தக் கிழவன்....அச்சச்சோ..மறுபடி எப்படியோ சாக்ரடீஸ் வசனம் ஞாபகத்திற்கு வந்து...எல்லாம் ஒரு வயசுப் ப்ராப்ளம், இல்ல ?