Tuesday, November 15, 2005

105. எனக்கு ஒரு புது அப்பா…!

அன்பு (lsanbu@gmail.com - http://kuppai.blogspot.com)என் 100வது பதிவின் பின்னூட்டத்தில் கொடுத்த தகவலை வைத்து, அவர் கொடுத்தSenior Citizen Bloggers Defy Stereotypes - இந்த சைட்டுக்குப் போனேன்.
இன்று காலைதான் அந்த பதிவுகளுக்குப் போனேன். இருப்பதிலேயே வயதானவர் திரு.Ray White; வயது just 92! (நான் என்னடான்னா, 61-க்கே இந்தக் கூப்பாடு. சுத்தியிருக்கிற நீங்கள்ளாம் ‘சார்’, ‘அய்யா’ அது இதுன்னு ஏகப்பட்ட மரியாதை வேறு!) அவர் ப்ளாக் ஆரம்பித்த இந்த இரண்டாண்டுகளில் 45,000 பேர் அவர் ‘வீட்டுக்குச்’ சென்றுள்ளனராம். சரி, சும்மா நம்மளும் ஒரு மயில் ஒண்ணு அனுப்புவோமேன்னு நினச்சி இன்னைக்குக் காலையிலதான் ஒண்ணு அனுப்பிச்சேன் - ஒரு நாலஞ்சு வரிதான். பதில் இதோ இப்போ - மாலை 8 மணி - வந்திருச்சி.
Hello Sam, (Is it o.k if I use your first name? I want you to call me “Dad!”)
What a pleasure to receive your e-mail today. I wanted to tell you that when I tried to go to your Blogs, I received an error message saying that page could not be found. I very much want to read your Blogs. Would you please send the links again?
I would like to keep in touch with you, too. Do you still live in India?
Thanks for writing to me.DADRay F. White
Dad’s Tomato Garden JournalDad’s Views and Tomato News BlogDad’s Tomato Garden Web PageDad’s Song Bird and Rose Garden Web PageDad’s Fried Green Tomatoes Web PageMore From Dad
வயதைத் தாண்டிய இந்த உற்சாகம் எனக்கும் தொற்றிக்கொண்டது; உடனே பதிலும் ‘அப்பாவுக்கு’ப் போட்டுவிட்டேன்.
அடுத்த மயில் அவருக்கு அனுப்பும்போது உங்கள் எல்லோருடைய வாழ்த்துக்களை உங்கள் சார்பாக அவருக்குச் சொல்லலாமா…?
Nov 11 2005 08:11 pm ஊடகங்கள் and அவியல்... edit this
Rate this post at http://www.thamizmanam.com/ Current rating is:
(இதுவரை 1 பரிந்துரைகள்)ஹலோ, வந்தது வந்தீங்க; வந்ததுக்கு ஒரு வேட்டு / வோட்டு போட்டுட்டு போறதுதானே! சும்மா அப்டியே போய்ட்டா எப்படி??
14 Responses
Mohandoss Ilangovan Says: after publication. e -->November 11th, 2005 at 8:50 pm e
Convey my regards Dharumi.
Kumaran Says: after publication. e -->November 11th, 2005 at 9:19 pm e
நிச்சயமா என் வாழ்த்தை ‘தாத்தா’வுக்கு சொல்லுங்கள் ஐயா!
அன்பு Says: after publication. e -->November 11th, 2005 at 9:33 pm e
உலகின் மூத்த வலைப்பதிவாளருக்கு என்னுடைய வாழ்த்துக்களும்…
நன்றி தருமி.
முகமூடி Says: after publication. e -->November 11th, 2005 at 10:58 pm e
என் வாழ்த்துக்களை கொள்ளுத்தாத்தாவுக்கு சொல்லுங்கள் தாத்தா…
;-))
madhumitha Says: after publication. e -->November 11th, 2005 at 11:50 pm e
அப்பா இளைஞருக்கு எனது வாழ்த்தும்.
மணியன் Says: after publication. e -->November 12th, 2005 at 12:29 am e
பதிவுகளின் தாத்தாவிற்கும் தாதா விற்கும் வாழ்த்துக்கள்.All bloggers of the world, Unite !!
துளசி கோபால் Says: after publication. e -->November 12th, 2005 at 2:12 am e
தருமி,
மறக்காம என்னோட அன்பையும் வாழ்த்துக்களையும் புது அப்பாவுக்குச் சொல்லுங்க.
அப்படியே என்னயும் அவரோட ‘வில்’லுலே சேர்க்கவும் சொல்லுங்களேன்:-))))
Snegethy Says: after publication. e -->November 12th, 2005 at 10:18 am e
ada unga appa enna Anjali thevathaiku potiya ?
தருமி Says: after publication. e -->November 12th, 2005 at 11:24 am e
மோகன்தாஸ் இளங்கோ,குமரன்அன்புமது………….’அப்பா’ட்ட சொல்லிடறேன். நன்றி
தருமி Says: after publication. e -->November 12th, 2005 at 11:25 am e
முகமூடிலொள்ளு = முகமூடி; சரி, பேரப் பையா! (நம்ம ட்ரீம் ப்ராஜக்ட் என்ன ஆச்சு; அஸின் சரின்னுட்டாங்க!)
துளசி,அஸ்க்கு…புஸ்க்கு… ஆச வட அப்பள தோச…!
தருமி Says: after publication. e -->November 12th, 2005 at 11:26 am e
மணியன்,தாதா விற்கும் // அப்போ, அந்த ‘தாதா’ நாந்தான? ஐயோ, எனக்கு ரொம்ப பிடிச்ச பேரு. ஒரு வருஷம் இந்த பெயர் எனக்கு என் பசங்க வச்சிருந்தாங்க…!
சினேகிதி,அடப் போங்க! பூட்டனுக்கும் (Ray White), தாத்தாவுக்கும் (தருமி), அஞ்சலி குட்டிக்கும் உள்ள சங்கிலித்தொடர் உறவை இப்படிச் சொல்லீட்டீங்களே.. என்னங்க நீங்க…?
தாணு Says: after publication. e -->November 12th, 2005 at 10:04 pm e
//வயதைத் தாண்டிய உற்சாகம் எனக்கும் தொற்றிக் கொண்டது// உங்களுக்கு வயசாயிடுச்சுன்னு யார் சொன்னது.
padma arvind Says: after publication. e -->November 12th, 2005 at 11:26 pm e
தருமி, தாணு வச்ச ஐஸ்ல சளிபிடிக்க போகுது:)
Bobby Says: after publication. e -->November 13th, 2005 at 3:49 am e
தருமி,
உண்மையைச் சொன்னால் உங்களினதும், டோண்டுவினதும் பதிவுகளைப்பார்த்த பின்புதான் எனக்கும் பதியும் ஆசை பிறந்தது.I’ll really appreciate if you just give a glance at mine.Thank you.http://bobbygs.blogspot.com/

Sunday, November 13, 2005

104. இந்தப் புத்தகம் வாங்கிப் படிக்கணும்…

தமிழ்மணத்துக்குள் நான் காலடி எடுத்து வைப்பதற்கு முன்பே இங்கு மதங்கள் பற்றிய விவாதங்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன. என் கருத்துக்களை வைப்பதற்கு இஃது ஓர் ஊக்கியாக இருந்தது. என் எண்ணங்களை ஒரு தொடராக எழுத ஆரம்பித்தபோதே நிறைய பின்னூட்டங்கள் கேள்விகளாகவும், விவாதங்களாகவும், விளக்கங்களாகவும் வர ஆரம்பித்ததால் நான் முழுமையாக எழுதி முடிக்கும் வரை பின்னூட்டங்களுக்குக் ‘கதவைச் சாத்திவிட்டு’ 7 பதிவுகளாக நான் பதித்து முடிந்ததும் பின்னூட்டக் கதவைத் திறந்தபோது, கேள்விளும், விளக்கங்களும், பதில்களும் வெள்ளமாய் வரும் என்ற நம்பிக்கையோடு இருந்த போது - தொடர்ந்து வந்த மெளனம் - eerie silence -கொஞ்சம் அதிசயமாக இருந்தது; ஆச்சரியமளித்தது.

எல்லா மதங்களுக்கும் உள்ள ஓர் ஒற்றுமை - சில கேள்விகளுக்கு பதில் எதுவும் இருக்காது; தர முயற்சிப்பது வீணே. நம்பிக்கை ஒன்றே பதிலாக இருக்கும். நாம் கேட்ட கேள்விகளுக்கு பதிலேதும் இல்லாததால்தான் இந்த மெளனம் என்ற முடிவுக்கு வந்தேன்.
ஆயினும், ஒரு புதிய பதிவாளர் ஒரே ஒரு கேள்வி கேட்க, அதற்கு நான் அளித்த பதிலுக்கு அவரிடமிருந்து மீண்டும் எந்தவித எதிர்வினையுமில்லாமல் இருந்த போதுதான், இந்த மெளனம் ஒரு concerted effort என்ற தோற்றம் எனக்குப் புலானாயிற்று.
நான் கிறித்துவன் என்பதாலேயே நான்சொல்வதை மற்ற கிறித்துவப் பதிவாளர்கள் கேட்டு, அதன்படி நடந்து கொள்வார்களா, என்ன? நிச்சயமாக நான் அவர்களை அப்படிக் கட்டுப் படுத்தவும் முடியாது; அப்படி ஒரு முயற்சியை நான் மேற்கொள்ளவும் மாட்டேன். They will retain their own identity and remain as individuals.
இந்த வலிந்த மெளனம் எனது கேள்விகளுக்காக நான் எதிர்பார்த்த விளக்கங்களோ, பதில்களோ கிடைக்காததால் அந்தக் கேள்விகள் பதிலற்ற கேள்விகளாகவே அந்தரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருப்பதாக எனக்குள் ஒரு கற்பனை!
ஆனாலும் மதங்களைப் பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ள வேறு வழிகள் திறக்கத்தான் செய்கின்றன.
08.11.’05 அன்று THE HINDU நாளிதழில் வந்த ஒரு சேதி அப்படி ஒரு வழியாகத் தெரிகிறது. http://www.hindu.com/2005/11/08/stories/2005110805730900.htmIrshad Manji என்ற கனடா நாட்டு, தொலைக்காட்சியில் வேலை பார்க்கும் இஸ்லாமியப் பெண்மணியின் ,The Trouble with Islam Today என்ற புத்தகம் வரும் 10-ம் தேதி டெல்லியில் வெளியிடப் படுகிறதாம். என் பதிவுகளில் நான் எதிர்பார்த்ததையே அவரும் எதிர்பார்க்கிறார் போலும்: “I am much more interested in sparking conversations. … That is why, at the end of my book, I invite readers to tell me where I have gone wrong.” இந்த சொற்றொடர் என் பதிவுகளுக்கு நான் எதிர்பார்த்தது போலவே அவரும் பதில்களை / விளக்கங்களை எதிர்நோக்கியுள்ளார் என்பது தெரிகிறது.

அவரது நேர்காணலில் அவர் கொடுத்துள்ள சில விஷயங்கள் எனக்கு மிக அருகாமை உணர்வைத் தருகின்றன:
* “We .. are raised to believe that because the Quran comes after the Torah and the Bible, it is the final and therefore perfect manifesto of God’s will. This supremacy complex is dangerous because it inhibits the moderates from asking hard questions about what happens when faith becomes dogma.”
* “I believe that we Muslims are capable of being more thoughtful and humane than most of our clerics give us credit for. That is why I wrote this book.”
அவரிடம் கேட்கப் பட்ட கடைசி வினா:
* “Is it true that you are not going to India to promote the book because you have received threats? ”
வேறு நாடுகளில் இல்லாத எதிர்ப்பு நம் நாட்டில் என்பது வியப்பாக மட்டுமல்ல, கொஞ்சம் வேதனையாகவும் இருக்கிறது. இந்த மதத்தீவிரம் பற்றிதான் நான் என் மதங்கள் பற்றிய பதிவில் 21-ம் கேள்வியாகக் கேட்டிருந்தேன்.
அந்த நல்ல நாளுக்காக - விடியலுக்காகக் - காத்திருப்போம்…
Nov 10 2005 04:41 pm மதங்கள் edit this
Rate this post at http://www.thamizmanam.com/ Current rating is:
(இதுவரை 6 பரிந்துரைகள்)ஹலோ, வந்தது வந்தீங்க; வந்ததுக்கு ஒரு வேட்டு / வோட்டு போட்டுட்டு போறதுதானே! சும்மா அப்டியே போய்ட்டா எப்படி??
25 Responses
வசந்தன் Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 5:56 pm e
உங்கள் பதிவுளைப் படித்தேன். உங்களிடம் கேட்க என் தரப்பிலிருந்து எதுவுமில்லை. ஏனெனில் ஏற்கெனவே கிட்டத்தட்ட உங்கள் நிலைப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளவன்.
ஆனால் மதத்தைப் பொறுத்தவரை வாதிப்பதற்கு என்ன இருக்கிறதென்று தெரியவில்லை. எந்தவிதமான கேள்விகளையும் வாதத்தையும் எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?கேள்வி கேட்கவும் முடியாது. பதிலளிக்கவும் முடியாது. யாரும் தங்கள் நிலைப்பாட்டை வாதங்கள் புரிந்து மாற்றிக் கொள்ளும் சந்தர்ப்பம் மதநம்பிக்கையில் இல்லை.நீங்கள் பின்னூட்டப் பெட்டியை அடைக்கும்வரை நடந்தவை என்னவென்று தெரியும்தானே? தொடர்ந்து வாதங்கள் நடக்காதது எனக்கு ஆச்சரியமன்று, மாறாக ஆசுவாசமாக இருந்தது.
Mohandoss Ilangovan Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 6:26 pm e
தருமி, வசந்தன் சொன்னதில் எனக்கும் சம்மதமே.
“உங்கள் பதிவுளைப் படித்தேன். உங்களிடம் கேட்க என் தரப்பிலிருந்து எதுவுமில்லை.”
J Chandrasekaran Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 6:33 pm e
In my humble opinion, Tamil Blogs have something more purposeful than discussing religions. More unknown and unsung heroes of Tamilnadu, in all spectrum of life are being erased from history. Cant we not talk of such things, instead of religion, caste, where all our leaders are pointedly nurturing many such groups to generate mad vote banks? Should we also discuss and waste time like them? Sorry, if I cam wrong.
ramachandran usha Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 8:56 pm e
வசந்தன் சொல்லுவதை நானும் ஆமோதிக்கிறேன். மத நம்பிக்கை என்றுதானே சொல்லுகிறார்கள். எனக்கு எந்த மதத்திலும் நம்பிக்கையும் இல்லை,மேலும் உலகில் உள்ள அனைத்து பிரச்சனைக்கும் மதம் காரணம் என்று நினைத்தாலும், உள்ளம் உருகி வணங்குபவர்களைப் பார்க்கும்பொழுது, கடவுள் இல்லை என்று சொல்ல மனம் வருவதில்லை.தங்கள் மதத்தை முன்னிறுத்தி அடுத்தவரை சாய்த்துக் கொண்டு இருக்கும் அனைத்து மதங்களும் தோல்வி அடைந்துவிட்டன என்பது என் எண்ணம்.முன்பு நா.கண்ணன் அவர்களின் பதிவில் நானும் அவரும் சுவாரசியமாய் சண்டை போட்டோம். கண்ணன் சாரை ஆளையே காணோம்.
1 Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 9:53 pm e
/எல்லா மதங்களுக்கும் உள்ள ஓர் ஒற்றுமை - சில கேள்விகளுக்கு பதில் எதுவும் இருக்காது; தர முயற்சிப்பது வீணே. நம்பிக்கை ஒன்றே பதிலாக இருக்கும். நாம் கேட்ட கேள்விகளுக்கு பதிலேதும் இல்லாததால்தான் இந்த மெளனம் என்ற முடிவுக்கு வந்தேன்./
it is true.i have seen while trying to give forced explanation on those things,more question arises .
- inomeno
Awwai Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 10:35 pm e
//கேள்விளும், விளக்கங்களும், பதில்களும் வெள்ளமாய் வரும் என்ற நம்பிக்கையோடு இருந்த போது - தொடர்ந்து வந்த மெளனம் - eerie silence -கொஞ்சம் அதிசயமாக இருந்தது; ஆச்சரியமளித்தது.நாம் கேட்ட கேள்விகளுக்கு பதிலேதும் இல்லாததால்தான் இந்த மெளனம் என்ற முடிவுக்கு வந்தேன்.இந்த வலிந்த மெளனம் எனது கேள்விகளுக்காக நான் எதிர்பார்த்த விளக்கங்களோ, பதில்களோ கிடைக்காததால் அந்தக் கேள்விகள் பதிலற்ற கேள்விகளாகவே அந்தரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருப்பதாக எனக்குள் ஒரு கற்பனை!//
I have undergone EXACTLY the same thought process. Later I got to know that I indeed set the reader into a thinking process and the solution was elusive, and that I will get an answer once the reader finds logical answer. Sometimes some questions take a very long time to resolve and then longer to accept the new thoughts, especially if the person is/was a proponent of opposing school of thought!
Patience is very important on these issues, I guess. The change that one’s writings bring about in the other person is far more important than the other person acknowledging it within the time frame teh writer sets!
anbudan awwai.
வெளிகண்ட நாதர் Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 10:49 pm e
உண்மை தான், மதசார்பற்ற நிலை மாறி அதைசார்ந்த தீவிரங்கள் உருவாகி வந்து கொண்டிருப்பது விரும்பதகாத நிலமைதான்.மாதாக் கோயில்ல அப்பமும் வாங்கி தின்னுட்டு, மாரியங்கோயில் பொங்கல்லையும் சாப்பிட்டுட்டு, தர்காவுல நோன்புக் கஞ்சி குடிச்சிட்டு சுத்தி வாழ்ந்த அனைத்து மத ஜனங்களோட அமைதியா வாழ்ந்த சூழ்நிலை ஏன் தான் மாசுபட்டு போச்சோ!
Nanjil stephen Says: after publication. e -->November 11th, 2005 at 8:59 am e
me too a christian. i have nearly same view. be happy because ‘arai vekkaduagal’ are not posting and comments.
தாணு Says: after publication. e -->November 11th, 2005 at 10:23 am e
தமிழ் வலைப்பதிவர்களின் நிலைப்பாடை நீங்க சரியா புரிஞ்சுக்கலையோன்னு தோணுது. தொடர் பதிவுகள் அனைத்தும் வாசிச்சுட்டு அந்த topic மேலே தீவிர விவாதம் நடத்துற அளவுக்கு யாருக்கும் நேரமில்லை என்பதுதான் உண்மை. அன்றன்று அல்லது, அந்த வாரம் முடியும் வரை வேண்டுமானால் அந்த பதிவு மனசிலிருக்கும். அதன் பின் அங்கேயே நின்று சண்டை போட அனைவருக்கும் பொழுதில்லை. யாரோ ஒன்று ரெண்டுபேர் வேணா தீவிரமா விவாதிக்கலாம். இது உங்க பதிவுக்கு மட்டுமல்ல, எல்லா பதிவிற்கும் ஏற்படும் பிரச்னைதான். இந்த மாதிரி உணர்வு ரொம்ப முயற்சி எடுத்து எழுதற பதிவர்களுக்கு இருப்பதை அடிக்கடி உணர்ந்திருக்கிறேன்.
சில நாட்கள் ஒண்ணுமில்லாத விஷயத்தை சீண்டிச் சீண்டி பேசிக் கொண்டிருப்போம், அதற்கு ஒன்றிரண்டு நாள் முன்னாடி முக்கியமான விஷயம் ஏதாவது விவாதிக்கப் பட்டிருப்பது தெரியாமலே போயிருக்கும்.. எல்லாமே நேரப் பற்றாக்குறையால்தான். நான் கூட உங்களின் சில பதிவுகளை ஒரு வாரம் கழித்துகூட வாசிப்பதுண்டு. அந்த சமயங்களில் பின்னூட்டமிடுவதே பொருந்தாச் செயல் போல் இருக்கும். அதனால் சோர்வடையாதீர்கள். விவாதிக்க வேண்டிய அவசியமுள்ள பதிவுகளை மறு பதிப்பு செய்யுங்கள், சரியாகிவிடும்.
துளசி கோபால் Says: after publication. e -->November 12th, 2005 at 10:06 am e
தாணு சொன்னது தான் நானும் சொன்னமாதிரி.
பாருங்க, இதுக்கே தனியா எழுத நேரமில்லை:-)
நேசகுமார் Says: after publication. e -->December 7th, 2005 at 10:30 am e
அன்பின் தருமி,
இது நடப்பதற்கு சில நூற்றாண்டுகள் ஆகலாம் என்று தோன்றுகிறது - இஸ்லாம் விஷயத்தில் நடக்காமலே கூட போகலாம். ஏனெனில், கேள்வி கேட்பதும், நம்பியுள்ளதில் சந்தேகம் கொள்வதும் மிகக் கடுமையான குற்றங்கள் என்பதே இஸ்லாத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடாக இருக்கிறது. மேலும், என்ன சொன்னாலும் அதை நபிகள் நாயகத்தின் மீதான அவதூறாக ஒரு நம்பிக்கையுள்ள இஸ்லாமியர் கொள்ள முடியும்(நாகூர் ரூமி அவர்கள் மைலாஞ்சி பற்றி எழுதியுள்ளதை திண்ணையில் தேடி படித்துப் பாருங்கள்). அப்படி அவதூறு என ஒரு இஸ்லாமியர் கருதினால், அவர் வன்முறையில் ஈடுபடவேண்டும் என்பது மதக்கோட்பாடாகவே உள்ளது.
இந்நிலையில் இந்த விஷ்ஃபுல் திங்கிங் எல்லாம் இஸ்லாம் விஷயத்தில் சரிவராது என்றே தோன்றுகிறது. அவ்வப்போது மென்மைப் பட்டாலும் பிறகு மிகத்தீவிரமாக மதவெறியும் வன்முறையும் இந்த மூலங்களிலிருந்து புறப்பட்டு ஒவ்வொரு இஸ்லாமியரையும் வன்முறையில் ஈடுபடத் தூண்டுகிறது(அக்பர் போய் அவுரங்கசீப் வந்தாற்போல்!).
இந்த மூலங்கள் உடைந்தால், இஸ்லாமே உடைந்துவிடும் என்பதால் வன்முறை இல்லாவிட்டால் இஸ்லாம் இல்லை - இஸ்லாம் இருந்தால் வன்முறை மீண்டும் மீண்டும் கிளைத்தெழுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பதே என் எண்ணம்.
ஆனாலும், காத்திருப்போம்.
தருமி Says: after publication. e -->December 8th, 2005 at 1:17 am e
மன்னிக்கணும் வின்ஸ்டன்,
இந்த விவாதம் தவறு.
இதேபோல் ஜெருசலேமில் பூகம்பம் ஏற்பட்டால்…, காசியில் ஏற்பட்டால்… என்று உங்கள் கேள்வி விரிவானால் அது நன்றாகவா இருக்கிறது?இதுவரை கோயில்களோ, சர்ச்களோ, மசூதிகளோ பூகம்பங்களால் இடிபடாமலா இருந்திருக்கின்றன? அதனால் மத நம்பிக்கைகள் என்ன மாறியாவிட்டன?
கல்வெட்டு Says: after publication. e -->December 8th, 2005 at 8:19 am e
regarding this issue(related) my comments in usha’s post
http://nunippul.blogspot.com/2005/11/blog-post_113285280813111378.html
நம்பிகையாளர்களிடம் விவாதம் கொள்ளக்கூடாது என்பதே எனது கொள்கை.மேலும் மதம் சார்ந்த (எந்த மதமாக இருந்தலும்) புனித நூல்கள் பற்றிய விவாதத்தினால் இனி அவைகள் மாற்றி எழுதப்படப் போவதில்லை. அவை அப்படியே இருக்கும். இதில் நான் சொல்லி எதுவும் நடக்கப் போவது இல்லை .தனது நம்பிக்கையை தானே கேள்விக்கு உட்படுத்த முன்வருபவர்களுக்கு இடையில்தான் விவாதம் ஒரு முடிவை நோக்கி நகரும். ஒரு கருத்தில் நம்பிக்கை உள்ளவர்களிடம் , அதே கருத்தில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் விவாதம் செய்யும் போது, நேர விரயத்துடன் அந்த விவாதங்கள் ஒரு அர்த்தமற்ற குப்பையாகமாறி தனிமனித தாக்குதல்களாக முடிந்துவிடும்.
தமிழ் ஈழம் (இலங்கை-விடுதலைப்புலி பிராபாகரன்) ,பிராமணர்,இராமதாஸ்-திருமா, இஸ்லாம் போன்ற விசயங்களைத் தொடுவது எனக்கு கொஞ்சம் சிக்கலானது. இந்த விசயங்களில் யாரும் இந்த வலைப்பதிவு விவாதத்தினால் அவர்களது கருத்தை மாற்றிக் கொண்டதாக வலைப்பதிவுச் சரித்திரம் கிடையாது.
aravindan neelakandan Says: after publication. e -->December 8th, 2005 at 5:06 pm e
வின்ஸ்டன் உங்கள் கேள்வியை எந்த மதத்தையும் தொடாமல் கேட்கலாமா? ஒரு மத நம்பிக்கையின் அடிப்படை தகர்ந்து போனால் - தகரும் படியான அடிப்படை நம்பிக்கை உடைய மதத்திற்கு என்னவாகும்? அப்படி ஏதும் நடக்க வேண்டாம். நடந்தால் நீங்கள் அதிசயிக்கத்தக்க விதத்தில் புதிய வியாக்கியானங்களுடன் நம்பிக்கையும் மதமும் மீண்டும் உயிர்வாழும். இந்த இழையில் ஒரு சிலர் மதங்கள் பற்றி விவாதிப்பது அவசியம்தானா என்கிற மாதிரி கூறியுள்ளீர்கள். அவசியம்தான். மதம் ஒரு அடிப்படை மானுட உணர்வு. அதனை விவாதிப்பது அது கழண்டு விழும் வரை அவசியம்தான். எளிதில் கழண்டு விழும்படிக்கு பழுத்த மதத்தை தேர்வு செய்வதும் அவசியம்.
நல்லடியார் Says: after publication. e -->December 9th, 2005 at 4:59 pm e
//இந்த வலிந்த மெளனம் எனது கேள்விகளுக்காக நான் எதிர்பார்த்த விளக்கங்களோ, பதில்களோ கிடைக்காததால் அந்தக் கேள்விகள் பதிலற்ற கேள்விகளாகவே அந்தரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருப்பதாக எனக்குள் ஒரு கற்பனை!ஆனாலும் மதங்களைப் பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ள வேறு வழிகள் திறக்கத்தான் செய்கின்றன./
தருமி,
எம்மதமும் சம்மதமில்லை அல்லது சரியல்ல என் ‘சுய’ மார்க்கமே சரி என்று சென்ற நீங்கள், இஸ்லாம் பற்றிய விவாதத்தை மீண்டும் தொடங்கி இருப்பதும், இதற்கு முன்பு கேட்கப்பட்ட கேள்விக்களுக்கு அந்தத்த மத நம்பிக்கையாளர்களிடமிருந்து சரியான பதில் இல்லை என்ற விரக்தியிலும் பின்னூட்டங்களை எதிர் நோக்கிய இஸ்லாமிய விமர்சனமாக உங்களின் இப்பதிவை நினைக்கத் தோன்றுகிறது.
//முஸ்லீம் எழுத்துக்களில் அந்த முதல் பெண்ணுக்குப் பெயரே இல்லை. பெயர் தரும் அளவிற்குக்கூட பெண்ணுக்கு முக்கியம் இல்லையோ?// என்று சுமார் 25 கேள்விகளை முஸ்லிம்கள் மீதும் இஸ்லாத்தின் மீதும் உங்களின் அடுத்தடுத்த பதிவுகளில் வைத்திருந்தீர்கள். அதில் பெரும்பாலான கேள்விகள் ஏற்கனவே வெவ்வேறு முஸ்லிம் பதிவர்களால் வெவ்வேறு பதிவர்களுக்குச் சொல்லப்படிருக்கின்றன. நானும் அதற்கு தயார் செய்த நிலையில் “தமிழ்மணம்” தளத்தின் கட்டுப்பாடுகள் என் ஆர்வத்தை தடுத்து விட்டன.
முன்னாள் கிறிஸ்தவர் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் நீங்கள்,இஸ்லாத்திற்கும் கிறிஸ்தவத்திற்கும் உள்ள ஆதி அடிப்படை ஒற்றுமைகளில் தெளிவின்றி உங்கள் கேள்விகள் இருக்கின்றன என “இஸ்லாம் பற்றிய உங்களின் அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும்” (இன்ஷா அல்லாஹ்) பதில் தரமுடியும் என்பதை சொல்லிக் கொள்கிறேன்.
அன்புடன்,
நல்லடியார் Says: after publication. e -->December 9th, 2005 at 5:02 pm e
/இது நடப்பதற்கு சில நூற்றாண்டுகள் ஆகலாம் என்று தோன்றுகிறது - இஸ்லாம் விஷயத்தில் நடக்காமலே கூட போகலாம். ஏனெனில், கேள்வி கேட்பதும், நம்பியுள்ளதில் சந்தேகம் கொள்வதும் மிகக் கடுமையான குற்றங்கள் என்பதே இஸ்லாத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடாக இருக்கிறது// - நேசகுமார் December 7th, 2005 at 10:30 am
நேசகுமார்,
இஸ்லாம் வெரும் முஹம்மது (ஸல்…) என்ற தனிமனிதர் மூலம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு இன்றோடு 1426 வருடங்களாகி விட்டன. சுமார் 1.3 பில்லியன் உலகமக்கள் இஸ்லாத்தை தங்களின் தேடல்களுக்கான தீர்வாக எடுத்துக் கொண்டும், சுமார் 19 நாடுகள் 1400 வருடங்களுக்கு முன் அறிமுகமான இஸ்லாமிய வழிகாட்டலை தங்கள் அரசியல் அமைப்பாகவும், இன்னும் சுமார் 45க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளின் மக்கள் தொகையில் 50%க்கும் மேல் இஸ்லாமியர்களாகவும் இருந்து கொண்டு “இஸ்லாத்தின் அடிப்படையை முஸ்லிம்கள் சந்தேகிக்க வேண்டும்” என்ற உங்கள் போன்றோரின் அபிலாசைகள் 14 நூற்றாண்டுகளாக நிராசைகளாக மட்டுமே அனாதையாக நிற்கின்றன.
//ஹஜருல் அஸ்வத் எனும் சிவலிங்கத்தையொத்த கற்சிலை) கைப்பற்றிக் கொண்டு போய், உடைக்கப் பட்டு அல்லது உடைந்து போய்(உடைக்கப் பட்டது என்பதற்கு எவ்வித ஆதாரமும் கிடையாது - ஆனால் உடைந்துள்ளது என்றும் அதனாலேயே அதை வெள்ளியால் கட்டியுள்ளனர் என்றும் அறியமுடிகிறது) திரும்பக் கொண்டுவந்து வைக்கப் பட்டு உலகெங்கிலுமிருந்து அதை நோக்கி தொழுகை நடத்தப் படுகிறது//
கஃபாவை முன்னோக்கித் தொழுவதற்கு அங்கு இருக்கும் கருப்புக் கல்தான் காரணம் என்று நீங்கள்நினைத்தீர்கள் என்றால் உங்கள் அறியாமை வெளிச்சமாகிறது. மக்காவிலிருக்கும் கஃபாவை முன் நோக்கி தொழப்படும் முன் பாலஸ்தீனத்திலிருக்கும் முதல் கிப்லாவான மஸ்ஜிதுல் அக்ஸா இருக்கும் திசையை நோக்கியும் முஹம்மது உட்பட்ட முஸ்லிம்கள் தொழுதுள்ளனர். (”திக்கை வணங்கும் துருக்கரும்” என்று பாரதி கூட முஸ்லிம்கள் திசையை வணக்குகிறார்கள் என்றே தவறாக புரிந்து வைத்திருந்தார்.)
கஃபாவில் பதிக்கப்பட்டுள்ள “கருப்புக்கல்” சக்தியற்ற வெரும் கல்லே என்று முஹம்மது நபியின் மருமகன் அலி (ரலி..) அவர்கள் சொல்லி அல்லாஹ்வை மட்டுமே வணங்கியதையும் அறிவீரோ?
ஹஜருல் அஸ்வத் கல்லை சிவலிங்கத்துடன் ஒப்பிடும் உங்களின் “”மூடநம்பிக்கைக்கு”" என்ன அடிப்படை என்று ஆதாரத்துடன் விளக்கினால் நாங்களும் தெரிந்து கொள்ள வாய்ப்பாக இருக்கும். விளக்குவீர்களா?
aravindan neelakandan Says: after publication. e -->December 9th, 2005 at 7:31 pm e
‘வெறும் கல்லை’ உடைத்து எறிய வேண்டாம். குறைந்த பட்சம் கார்ல் சாகன் கேட்ட மாதிரி ஒரு சிறு துண்டை ஆராய்ச்சிக்காவது அனுப்பிவைக்கலாம் அல்லவா? டூனிக் துணியும் அயோத்தி நிலமும் ஆராய்ச்சிக்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன. ‘வெறும் கல்லை’ சவூதி அரச வம்ச திலகங்கள் ஆராய்ச்சிக்கு அனுப்பி வைக்கலாமே. ஆராய்ச்சி பண்ணுகிற காலத்திற்கு மெக்காவில் பாவங்களை வாங்க கண்ணுக்குக் கண் இஸ்லாமிக் ஸ்டைலில் வேண்டுமென்றால் பிர்பல் சாக்னி ஆய்வகத்திலிருந்து ஒரு கல்லை நாம் திரும்ப அனுப்பலாம். .
aravindan neelakandan Says: after publication. e -->December 10th, 2005 at 10:35 am e
மதவெறி பிடித்த சவூதி அரசனை மதச்சார்பற்ற இந்தியா தனது குடியரசு தின விழாவிற்கு அழைத்திருப்பதை நமக்கெல்லாம் காட்டி கண்ணை பிடுங்குவதுதான் இஸ்லாமிய அறநெறி அதன் மூலம் வன்முறையே குறைந்து விட்டது என்பார். அப்படி சவூதி அரசக்குடும்பத்துக்கு வெத்தலை பாக்குவைத்து வரவேற்ற பின்னரும் நேற்றைக்கு உலக இஸ்லாமிய நாடுகள் அமைப்பு காஷ்மீரில் இந்தியாவுக்கு எதிராக பாகிஸ்தானிய ஜிகாதிகளுக்கு ஆதரவாக தீர்மானம் போட்டுள்ளதை கூறினால் தமிழ்மணத்திலிருந்து தருமிக்கு அரவிந்தன் நீலகண்டன் போன்ற பாசிசவாதிகளை அனுமதித்தால் உங்கள் வலைப்பூவையும் பிடுங்கி எறிந்துவிடுவோம் என தாக்கீது வந்தாலும் வரும். நமக்கேன் வம்பு. பாவம் தருமியின் வலைப்பூவாவது பிழைத்திருக்கட்டுமே. தருமி சார் !முடிந்தால் இந்த வார திண்ணையில் ஜோஸப் காம்பெல் குறித்த எனது கட்டுரையை படித்து பாருங்கள்: பார்த்துவிட்டு உங்கள் எதிர்வினைகளை தாருங்கள் சரியா?
தருமி Says: after publication. e -->December 10th, 2005 at 11:46 am e
நிரம்பவே விஷய ஞானங்களோடு எழுதுகிறீர்கள் பலரும். இந்த அளவு எனக்குத் தெரியாது; தெரிந்து கொள்ளும் ஆவல் உண்டு.ஆயினும், நல்லடியார் என் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கவே வருவதாகச் சொல்லியுள்ளார். (“இஸ்லாம் பற்றிய உங்களின் அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும்” (இன்ஷா அல்லாஹ்) பதில் தரமுடியும் என்பதை சொல்லிக் கொள்கிறேன்.)
அவரிடம் ஏற்கெனவே முகம் காண்பித்து, கை குலுக்கிக் கொள்ள வாருங்களேன் என்று நட்போடு கேட்டிருந்தேன். அவருக்கு அதற்கு மனமில்லைபோல் தெரிகிறது. பரவாயில்லை.ஆயினும் நல்லடியார், நீங்கள் இதை மறு பரிசீலனை செய்யுங்கள். கட்டாயமில்லையாயினும் ஒரு நாகரீகம் கருதி…
அவர் தன் பதில்களைத் தரட்டும்; பின்னால் மற்றவர்கள் அதைத் தெளிவு படுத்தவோ, எதிர்வினை ஆற்றவோ செய்யலாம்.
நல்லடியாருக்கு ஓரிரு வேண்டுகோள்கள்:
1. முதல் படியாக, என் கேள்விகளுக்குப் பதிலாக மட்டும் முதலில் உங்கள் பதில்களைத் தாருங்கள்.மற்றவைகளைப் பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்.
2. எந்த சமய நூல்களின் மேற்கோள்களுமின்றி உங்கள் பதில்களைத் தாருங்கள். ஏனெனில், அந்த நூல்களில் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை என்பதைத் தெரிவித்து விட்டேன். என் கேள்விகளுமே அப்படிப்பட்ட கேள்விகள்தான்.’நீ மட்டும் ஏன் மேற்கோள் காட்டினாய்’ என்று கேட்டால் என் பதில்: அவைகளில் நான் கண்ட முரண்களைக் காட்டி அவைகளைப் புறந்தள்ளவே நான் மேற்கோள்களிட்டேன்.
3. என் கேள்விகளைக் குறிப்பிட்டு அதற்குரிய நேரடியான பதில்களை மட்டும் தந்தால் எளிதாயிருக்கும்.
4.no personal animosities, please. இதுவரை என்வார்த்தைகளில் இந்த அம்சம் எங்கும் எப்போதும் இல்லையென்பதை நான் நிச்சயமாக நம்புகிறேன். let this be a two-sided affair.
NOW, OVER TO NALLADIYAR!
தருமி Says: after publication. e -->December 10th, 2005 at 12:03 pm e
இன்னொரு வார்த்தை:வசந்தன் சொல்வதுபோல் - “மதத்தைப் பொறுத்தவரை வாதிப்பதற்கு என்ன இருக்கிறதென்று தெரியவில்லை. கேள்வி கேட்கவும் முடியாது. பதிலளிக்கவும் முடியாது. யாரும் தங்கள் நிலைப்பாட்டை வாதங்கள் புரிந்து மாற்றிக் கொள்ளும் சந்தர்ப்பம் மதநம்பிக்கையில் இல்லை.”
G.K.Chesterton தன் The Art OfArguing-ல சொல்றது மாதிரி விவாதங்களால் இருபுறமும் உள்ளவர்கள் தங்கள் தங்கள் நிலைப்பாடுகளில் உறுதிப்படுகிறார்களேயொழிய ஒருவர் அடுத்தவரால் மாறுவதில்லை என்பதே பெரும்ப்பாலும் உண்மை. ஆயினும் நான் ஒரு நிலைப்பாட்டிலிருந்து வேறு நிலைக்கு மாறியவன் என்பதால் இறுகிய மனத்தோடு, மாறவே மாட்டேன் என்ற மனப்பாங்கோடு நான் இல்லை. நான் எடுத்த முடிவுகள் ஏற்கெனவே சொன்னதுபோல அறிவார்ந்த விஷயமாகவே இருக்கிறது - என்னைப் பொறுத்தவரையிலுமாவது.
சதயம் Says: after publication. e -->December 10th, 2005 at 1:06 pm e
தருமி சார்,
Nature of the Nature ஐ புரிந்து கொண்டவர்களுக்கு மதமோ,கடவுளோ ஒரு பொருட்டே இல்லை.காலம் காலமாய் தான் சார்ந்த குழுவினரை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைக்கச் சொல்லப்பட்ட அதீதமான கருத்துக்களின் கோவைதான் மதம் என்பதை ஒவ்வொருவரும் நம்ப ஆரம்பித்தால் மனிதம் தழைக்கும்.
நல்லடியார் Says: after publication. e -->December 11th, 2005 at 8:40 pm e
//அவரிடம் ஏற்கெனவே முகம் காண்பித்து, கை குலுக்கிக் கொள்ள வாருங்களேன் என்று நட்போடு கேட்டிருந்தேன். அவருக்கு அதற்கு மனமில்லைபோல் தெரிகிறது. பரவாயில்லை.ஆயினும் நல்லடியார், நீங்கள் இதை மறு பரிசீலனை செய்யுங்கள். கட்டாயமில்லையாயினும் ஒரு நாகரீகம் கருதி…//
தருமி,
எங்கோ இருந்து கொண்டு இணைய தளங்களில் நடக்கும் விவாதங்களுக்கு வலைப்பூவின் ப்ரொபைலில் போட்டோவை இணைத்துக் கொண்டால்தான் எதிராளி உண்மையான நபர் என்று நீங்கள் நம்பினால் அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல. இஸ்லாம் பற்றிய விவாதங்கள் என் கண்ணில் பட்டபோது நான் புரிந்து கொண்ட அளவுக்கு பதிலிடுவோம் என்ற ஆர்வத்தில்தான் எவ்வித உள்நோக்கமும் இன்றி வலைப்பூவில் எழுதத் தொடங்கினேன்.
என் தனிப்பட்ட புரிந்துகொள்ளலை முஸ்லிம் வாசகர்கள் சார்பில் என் பதிவில் எழுதிய போது, ஏற்கனவே இஸ்லாத்திற்கு எதிராக அவதூறாகவும் துவேச சிந்தனையுடன் எழுதியும், இஸ்லாமியர்களை கருவருப்பதை தலையாயக் கொள்கையாக் கொண்ட இயக்கங்களின் பின்னனியுடன் எழுதி வரும் வலைப்பதிவர்களை எதிர்கருத்துக்களால் எதிர்கொள்ளும் சூழலில் என்னைப்பற்றிய முழு விபரத்தையும் பொதுவில் அல்லது முன்பின் அறிமுகமில்லாதவர்களுக்கு தருவது (மன்னிக்கவும் இதைத்தவிர நேரடி வார்த்தை எனக்குத் தெரியவில்லை), தனி நபரான, எந்த இயக்கப் பின்னனியுமற்ற எனக்கு தேவையற்ற சிக்கலை உருவாக்கலாம் என்பதாலேயே போட்டோவை இணைப்பதையும், முகவரியை பகிர்ந்து கொள்வதையும் தவிர்த்தேன். மற்றபடி நீங்கள் தவறாக புரிந்துள்ளது போல் மனமின்றியோ அல்லது அநாகரிகமாகவோ அல்ல என்பதை அறியவும்.
இஸ்லாம் பற்றிய உங்களின் கேள்விகளுக்கு சரியான பதில்கள் தந்தால் உங்களின் தவறான புரிந்து கொள்ளலை திருத்திக் கொள்வீர்களா? என்று உங்களின் முந்தைய பதிவின் பின்னூட்டத்தில் கேட்டபோது,”உங்களின் தேடல்களின் பயணம் தொடருகின்றன; ஆனால் நிச்சயம் குழம்பிய பயணி அல்ல″ என்று சொன்னதாக ஞாபகம்.
நிற்க,
நான் ஏற்கனவே சொன்னதுபோல், உங்களின் அனைத்து கேள்விகளுக்கும் என் வலைப்பூவிலோ அல்லது தனி மெயிலாகவோ பதிலிடுகிறேன். அதற்கு முன் என் சில கேள்விகளுக்கு உங்களின் நேரடியான பதிலை எதிர்பார்க்கிறேன்.
1) “எனக்கு மதம் பிடிக்கவில்லை” என்ற உங்களின் பதிவுகளில் “இந்துக்கள் இந்த ஆட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்ளப் படமாட்டார்கள்” என்று சொல்லி ஏனைய மதங்களை ஒப்புக்காக விமர்சித்து விட்டு, இஸ்லாத்தை மட்டும் விலாவாரியாகவும் ஒருதலைப் பட்சமாகவும் விமர்சித்தது ஏன்? இஸ்லாம் பற்றிய விமர்சனம் மட்டும்தான் உங்கள் எதிர்பார்ப்பாக இருந்ததா?
2) Irshad Manji என்ற கனடா நாட்டு, தொலைக்காட்சியில் வேலை பார்க்கும் இஸ்லாமியப் பெண்மணியின் இஸ்லாத்தைப் பற்றி எதிர்மறைக் விமர்சனங்கள் கொண்ட எழுத்துக்களை மையமாகக் கொண்டு “இந்த புத்தகத்தை படிக்க வேண்டும்” என்ற உங்களின் பரிந்துரையை வலைப்பூவில் வைத்து தமிழ்மணத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட நேசகுமார்,நீலகண்டன், ஆரோக்கியம் போன்ற துவேச சிந்தனையாளர்களுடன் சேர்ந்து இஸ்லாத்தையும் இந்திய முஸ்லிம்களையும் விமர்சிக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?மற்ற மதங்களை விட இஸ்லாம் விமர்சிக்கப்பட வேண்டும் என்ற உங்களின் அவாவா? அல்லது பிற மதங்கள் விவாதிக்க இலாயக்கற்றவை என்ற எண்ணத்திலா? தயவு செய்து விளக்குங்கள்.
3) நான் இஸ்லாத்தை அறிந்து கொண்டது இஸ்லாமிய நூல்கள் மூலமே என்ற சூழலில் இஸ்லாத்தின் மீதான உங்களின் கேள்விகளுக்கு அவற்றிலல்லாத என் தனிப்பட்ட பதில்கள் எந்தளவு சரியாக இருக்கும் என்று நம்புகிறீர்கள்?
4) உங்களின் இப்பதிவில் இஸ்லாத்தை விமர்சிக்க கிடைத்த வாய்ப்பை நழுவ விடக்கூடாது என்ற பேரவாவில் தற்போது பின்னூட்டமிட்டுள்ள நேசகுமார் மற்றும் நீலகண்டன் ஆகியோர் இந்து மதத்தை பற்றி நீங்கள் முன்பு வைத்த கருத்துக்களை ஏற்கிறார்களா? கிறிஸ்தவரான?! ஆரோக்கியம், நீங்கள் கிறிஸ்தவ மதத்தை கைகழுவியது பற்றியும் அதற்கு சொல்லப்பட்ட காரணங்களையும் பற்றி என்ன சொல்கிறார் என்றும் தெளிவு படுத்திவிட்டால் உங்களுக்கு மதம் பிடிக்கவில்லை என்பதற்கான காரணங்களில் சொல்லப்பட்டவை நியாயமாக இருக்கும் என்பதால் இதையும் நீங்களே தெளிவு படுத்தினால் நன்றாக இருக்கும்.
5) கிறிஸ்தவமதம் சரியில்லை என அம்மதத்தை விட்ட நீங்கள் அதற்கான காரணங்களைச் சொன்னதோடு, இஸ்லாத்தையும் விமர்சித்திருப்பது எந்த வகையில் உங்களின் தற்போதைய புதிய நிலைப்பாட்டை நியாயப்படுத்துகிறது?
6) சிலுவையிலறையப்பட்ட இயேசு பிரானை, கடவுள் காப்பாற்றாமல் கைவிட்டதாகச் சொல்லும் பைபிளின் கூற்றை நம்ப மறுக்கும் நீங்கள், இயேசு கடவுளால் காப்பாற்றப்பட்டார் என்று சொல்லும் குர்ஆனின் கூற்றை ஏற்பதில் என்ன முரன்பாடு கண்டீர்?
7) கிறிஸ்தவம் பற்றி பாதிரியிடமும், இந்துமதம் பற்றி பூசாரியிடமும், இஸ்லாம் பற்றி ஆலிமிடமும் உண்மையான விளக்கம் கிடைக்காது எனச்சொல்லும் நீங்கள், இஸ்லாத்திற்கு எதிராக எழுதிய சல்மான் ருஷ்டி மற்றும் தற்போதைய கனடா எழுத்தாளர் ஆகியோர் மட்டும் உண்மையை எழுதுவதாக நம்புவது ஏன் என்று விளக்குவீர்களா?
8) எந்த நாட்டிலும் எதிர்க்கப்பட்டாத இஸ்லாமிய எதிர்ப்புவாத எழுத்தாளர்கள் மதசார்பற்ற நாடு என அறியப்படும் இந்தியாவில் எதிர்க்கப்படுவதை நினைத்து ஆதங்கப்பட்டிருக்கும் நீங்கள், இந்திய மொழிகளுள் ஒன்றான பெரும்பாலான இந்தியர்களால் தாய்மொழியாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு இந்திய அரசியல் அமைப்பால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட “ஹிந்தி” மொழியை எதிர்த்தது ஏன்? ஹிந்தி எதிர்ப்பு தமிழுணர்வால் ஈர்க்கப்பட்டு ஏற்பட்ட உந்துததலால் சரியென்றும், அவ்வாறு எதிர்க்கப்பட்டதை இன்றும் நீங்கள் பெருமையாக கருதும்போது, இஸ்லாத்தின் உந்துதால் இஸ்லாத்திற்கு எதிராக எழுதப்பட்ட கட்டுக்கதைகளை எதிர்ப்பதை குற்றம் சொல்வது முரண்பாடாகத் தெரியவில்லையா?
9) மத நம்பிக்கையாளர்களின் ஒழுக்க நெறிகளும் இதர வாழ்க்கை நெறிகளும் மதக் கிரந்தங்கள் மற்றும் போதனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளதால் மனித நியதிக்குட்பட்டு இறையச்சத்தால் சகமனிதனுக்கு துன்பமிழைக்காமல் வாழ முடியும். எவ்வித கட்டுப்பாடும் இல்லாத யாருக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டியதில்லை என்ற கோட்பாடுடைய கடவுள் மறுப்புக் கொள்கையை மனித குலம் முழுவதும் பின்பற்றினால் உலகம் எப்படி நிம்மதியாக இயங்கும் என்று பகுத்தறிப்பூர்வமாக இல்லாவிட்டாலும் உங்களின் நம்பிக்கையின்படி விளக்க முடியுமா?
10) தங்களின் இஸ்லாம் பற்றிய அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் பதில் தருகிறேன் என்று உறுதியளித்திருந்த போதிலும் என் புகைப்படத்தையும் முகவரியையும் வெளியிட்டால்தான் விவாதிக்க இயலும் என்ற நீங்கள், நாகரிகமின்றி நான் மறுத்ததாகச் சொல்கிறீகள். நீங்கள் சார்ந்த நம்பிக்கையின்பால் ஏற்பட்ட வெறுப்பால், நீங்கள் சார்ந்திராத இன்னொரு மத நம்பிக்கையை விமர்சிப்பது எந்த வகையான நாகரிகம் என்று விளக்குவீர்களா?
பி.கு: என் கேள்விகளுக்கு உங்களிடமிருந்து பதில் வந்தாலும் வராவிட்டாலும் கூடிய விரைவில் நான் உறுதியளித்திருந்தபடி என் பதில்களை வைக்கிறேன்.
அன்புடன்,நல்லடியார்
தருமி Says: after publication. e -->December 12th, 2005 at 8:50 pm e
நல்லடியார்,உங்கள் கேள்விகளுக்கு இன்னும் இரண்டு நாட்கள் கழித்துப் பதிலிடுகிறேன். சொந்த வேலை காரணமாக இந்தத் தாமதம். உங்கள் பதிவுகளைத்தவிர வேறு பதிவுகளை - at least இப்போதைக்காவது - வெளியிடப்போவதில்லை. இரண்டு காரணங்கள்: 1. என் சுயமரியாதையைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள வேண்டுமல்லவா; 2. தேவையில்லாத வார்த்தைப் பிரயோகங்களும், அர்த்தமில்லாத சவால்களும் எனக்குத் தேவையில்லையல்லவா.
தருமி Says: after publication. e -->December 13th, 2005 at 2:45 pm e
நல்லடியார்,
உங்கள் கேள்விகளுக்கான் என் பதிலகள்:
1. பார்க்க - என் முதல் பதிவில் 4-ம் பத்தி.“இஸ்லாம் பற்றிய விமர்சனம் மட்டும்தான் உங்கள் எதிர்பார்ப்பாக இருந்ததா?”//நான் சார்ந்த மதத்தையே விமர்சித்தது, அதுவும் நீள் பதிவுகளில், பார்க்கவில்லையா? அந்த மதத்தைவிடவுமா இஸ்லாமை நான் விமர்சித்துள்ளதாகக் கூறுகிறீகள்?
மொத்தம் 7 பதிவுகளில், பதிவுகள் 1,2,& 4 -இவைகள் கிறித்துவத்தைப் பற்றி; 6 - ம் பதிவு மட்டும் இஸ்லாம் பற்றியது;
“நீங்கள் ஒரு கிறித்துவரோ, இஸ்லாமியரோ இரண்டில் எதுவாயினும் (இந்துக்களை இந்த ‘ஆட்டை’யில் சேர்த்துக்கொள்வதாயில்லை; காரணம் உங்களுக்கே புரியும். அதோடு அதைப்பற்றி பிறகு பேசுவதாக ஒரு திட்டம். நீங்கள் அப்போது, அங்கே கோபித்துக்கொள்ளலாம்; சரியா ? ) சரி; ஒரு பேச்சுக்காகவேகூட, உங்களால் உங்கள் மதத்தைத் தவிர அடுத்த மதம் உண்மையானதாக இருக்கக்கூடும் என்று ஒத்துக்கொள்ள முடியுமா? Can you accept for the sake of argument that a faith other than yours could be the RIGHT one?”//- இந்துக்களிடம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டால், நிச்சயமாக பலர் ஒரு கிறித்துவரோ, இஸ்லாமியரோ சொல்லும் பதிலைச் சொல்லமாட்டார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா?
2. now, over to nalladiar என்று என் பின்னூட்டத்தில் குறிப்பிட்டதற்குக் காரணமே உங்கள் பின்னூட்டம் மட்டுமே வரவேண்டும் என்றுதான். ஆதரிக்கவும், எதிர்க்கவுமென நிறைய பின்னூட்டங்கள். நிறுத்தியுள்ளேன்.“துவேச சிந்தனையாளர்களுடன் சேர்ந்து ..”// நான் யாரையும் ‘கட்சி’ சேர்க்கவில்லை; என்ன தேவை எனக்கு?
” பிற மதங்கள் விவாதிக்க இலாயக்கற்றவை என்ற எண்ணத்திலா?”// - எல்லா மதங்களையும்தானே விவாதித்துள்ளேன்.
3. சரியாக இருக்காதுதான். அதைத்தான், என் முதல் பதிவின் 2-ம் பத்தியில்கூறியுள்ளேன்.7-ம் பதிவின் முதல் பத்தியைப் படித்துக் கொள்ளுங்கள்.
4. அவர்களுக்காக நான் பதில் சொல்ல முடியுமா? ஒன்று செய்யலாம். கடைசியாக வந்த நீங்கள் சொல்லும் மூவரின் பின்னூட்டங்களையும், வில்சனின் பின்னூட்டத்தையும் (அதற்கு என் மறுப்பை ஏற்கெனவே தெரிவித்திருந்தாலும்) உதாசீனப்படுத்திவிடுங்கள். அவைகளை நீக்க (இதுவரை பின்னூட்டங்களை நீக்கிய அனுபவம் இல்லாததால், அது என்னால் முடியுமாவென தெரியாது) முயற்சிக்கிறேன். ஏற்கெனவே நான்கு பின்னூட்டங்களைப் பதிவிடாமலே நிறுத்தியுள்ளேன். அவைகளோடு இவைகளையும் சேர்த்துவிடலாம். சம்பந்தப்பட்ட அனைவரும் பெரிது படுத்த வேண்டாம்.
5. முதல் நிலை என் (கிறித்துவ) மதம் பிடிக்காமல் போனது. அடுத்த நிலை - நான் பார்த்தவரை - எதுவும் பிடிக்காமல் போனது. அதற்கு எல்லா மதங்களையும் பற்றி என்னால் முடிந்த அளவு தெரிந்து கொள்ள ஒரு முயற்சி. இதை ஆரம்பத்திலேயே மிகத் தெளிவாகக் கூறியுள்ளேனே!நன்றாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். என் தனிப்பட்ட முயற்சி இஸ்லாமை மட்டும் குறி வைத்து அல்ல. என் மதத்தில் நான் கண்ட குறைகளால் வெளிவந்து, அதன்பின்பு ‘சுற்றியும்’ பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.
6. ஏற்கெனவே சொல்லிவிட்டேனே… இவைகளை எல்லா மதங்களிலும் இருக்கும் கதைகளாகவே நான் பார்க்கிறேன் என்று.அது சரி, இரண்டில் ஒன்றுதான் சரியென்றால் அது எது என்பது அவரவர் நம்பிக்கையைப் பொறுத்ததுதானே. அதை நம்பாததால் இதை நம்பு என்பது சரியான விவாதமா?
7. it is very simple, nalladiyar. ஒரு பாதிரியார் எடுக்கும் நிலைப்பாடு என்னவாக இருக்கும்? அதை பைபிளில் நான் படிக்க முடியும். எதிர்மறைக் கருத்துக்களையும் படிக்கிறேன்; படித்து நானே ஒரு முடிவுக்கு வருகிறேன். ஏன், பைபிளிலிருந்தும், குரானிலிருந்தும் நான் மேற்கோள்கள் காட்டவில்லையா? அவைகளைக் கடவுளின் வார்த்தைகளாகக் கொள்ளாமல், அதிலிருக்கும் முரண்பாடுகளையோ, என் மனதுக்குப் பொருந்தாத விஷயங்களையோ குறிப்பிடவில்லையா?
8. தலை சுற்றுகிறது. எதற்கும் எதற்குமோ ஏன் இந்த முடிச்சு? மேலும், இதற்கு அங்கேயே பதிலும் கூறியாகிவிட்டது. அதில் எவ்வித மாற்றமும் இல்லை. இது இங்கு தேவையில்லாத ஒரு விவாதம். “ஹிந்தி எதிர்ப்பு தமிழுணர்வால் ஈர்க்கப்பட்டு ஏற்பட்ட உந்துததலால் சரியென்று”..இப்படி யார் சொன்னது; நானா? நம் பெரிய பிரச்சனையே மதங்களையும் அரசியல் படுத்துவதே. இங்கு அது தேவையில்லை.
9. மதங்கள் ஏன், மதங்களின் தேவை என்ன என்று இந்த இறுதிப் பதிவின் இறுதியில் எழுதியுள்ளேனே. பார்க்கவில்லையா? they are just my hypotheses. மதங்களின் தேவையை -வாழ்வின் ஒரு நிலை வரை - நான் சொல்லியிருப்பதைப் பதிவுகளிலும், பின்னூட்டங்களிலும் பாருங்கள்.
10. நீங்கள் முகம் காண்பிக்கவேண்டும்; என்னப் பொறுத்தவரை அதுவே நாகரீகம் மட்டுமல்ல, நியாயமும்கூட. இதற்கு எது தடை என்பதும், இந்த மறைப்புக்காரணம் என்னவென்றும் எனக்குப் புரியவில்லை. ஆயினும் அதைக் காரணம் காட்டி உங்களை ஒதுக்குவது எனக்கு நாகரீகமாகத் தெரியவில்லை.
மத நம்பிக்கைகள் யாருடைய தனிச்சொத்தும் அல்லவே. பொது விஷயங்கள் எதுவுமே விவாதிக்கப்படலாமே. அதில் என்ன தவறு? மத நம்பிக்கைகளைக் கேள்விகளுக்கு உட்படுத்துதலே நாகரீகமற்ற செயலா? அப்படி ஒன்று இருப்பின் நம் சமூகத்தில் நம்மைப் போன்றவர்கள் இந்து மதத்திலேயே தான் இருந்திருக்க வேண்டும். மத மாற்றங்களுக்கு வழியே இல்லாது போய்விடும். கொச்சைப்படுத்தினாலோ, கேவலமாக ஏதும் எழுதினாலோ, தவறான வார்த்தைப் பிரயோகங்களோ, பொய்களோ இதுவரை நான் எழுதியிருந்தால் அதுதான் நாகரீகமற்றது’ அப்படி ஏதும் கண்டிருந்தால் கூறுங்கள். எதிர்மறைக் கருத்துக்களைக் கூறுவதே நாகரீகமற்ற செயல் என்பீர்களாயின்…… எனக்குச் சொல்ல ஒன்றுமேயில்லை.
நல்லடியார்,பலர் பலதடவை கூறியது இப்போது நிஜமாகிறது என்று நினைக்கிறேன். முதல் பதிவின் 3-ம் பத்தியில் கூறியுள்ள நிலைக்கு நீங்கள் வர முடியாதென்றே நினைக்கிறேன். ஆகவே, நம் விவாதங்களில் நம்மால் எந்தவித முடிவுக்கும் வரமுடியாதெனவே தெரிகிறது. ஆயினும் இன்னொரு கேள்வியை முன்வைத்து முடிக்கிறேன்: ஞானபீடம் என்பவர் ஒரே ஒரு முறை மேற்கோள் ஒன்றுடன் பின்னூட்டத்தில் வந்தார் - கிறித்துவத்திற்கு சார்பாக; இந்து மதம் பற்றி யாரும் கேள்வி எதுவும் எழுப்பவே இல்லை; ஆனால் இஸ்லாம் பற்றி எழுதியதற்கு மட்டும் ஏன் இப்படி, இவ்வளவு எதிர்ப்பு என்று கொஞ்சம் தெளிவாக்க முடியுமா?
தருமி Says: after publication. e -->December 13th, 2005 at 3:44 pm e
19-வது பின்னூட்டம் என்னுடையது. அதில், “அவர் தன் பதில்களைத் தரட்டும்; பின்னால் மற்றவர்கள் அதைத் தெளிவு படுத்தவோ, எதிர்வினை ஆற்றவோ செய்யலாம்.” என்று கூறியுள்ளேன். ஆகவே அதற்குப் பிறகு வந்த பின்னூட்டங்களில் neutralஆன் கருத்தோடு வந்த சத்யம் என்பவரது பின்னூட்டத்தைத் தவிர ஏனையவற்றை நீக்கியுள்ளேன். பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம்.

Tuesday, November 08, 2005

103. மரணம் தொட்ட கணங்கள் ...4

* முதல் கணம் ...

* இரண்டாம் கணம் ...

* மூன்றாம் கணம் ...

E.C.G.பார்த்த டாக்டர் நேரே போய் I.C.U.வில் படுங்க என்றார். கொஞ்சம் அதிர்ச்சிதான். தனியாக பைக்கில் சென்றிருந்தேன். வீட்டுக்குப் போயிட்டு காலையில் வந்து விடட்டுமா என்றேன். E.C.G. சரியாக இல்லை என்றார். உடனே I.C.U.-வில் வைத்து மருத்துவம்  பார்க்க வேண்டும் என்றார். வேறு வழியில்லை.

.வீட்டில் துணைவிமட்டும் இருந்தார்கள். என்ன செய்வது, observation-ல் இருக்கவேண்டியதிருக்கிறதாம்; காலையில் வருகிறேன் என்று அவர்களிடம் ஒரு பொய் சொல்லிவிட்டு, I.C.U. போனேன். அங்கே போனால் அதுக்குப் பிறகு ஓரிரு நாட்களுக்காவது என்ன ஏது என்று ஒன்றும் தெரியாது; மயக்க மருந்து கொடுத்து அரை விழிப்பில் வைத்திருப்பார்கள். துணைவியார் பக்கத்து வீட்டு மக்களின் உதவியுடன் அன்றிரவே மருத்துவமனை வந்து வெளியே காவல் தெய்வமாக உட்கார்ந்து இருந்தார்களாம். இரண்டு நாட்கள் கழித்து discharge. இம்முறை டாக்டர் angiography பார்த்து விடுங்கள். என் ‘நீண்ட’ experience-ல் angio என்றாலே ஒரே மாதிரி வசனம்தான் மருத்துவர்களிடமிருந்து அடுத்து வரும்: “நல்ல வேளை; சரியான நேரத்தில் வந்திருக்கிறீர்கள்; 3/4 blocks இருக்கு; உடனே அறுவை சிகிச்சை பண்ணி ஆகணும்”. டாக்டரிடமே இதைச் சொன்னேன்; நல்ல பதில் ஒன்று கொடுத்தார். “கடந்த இரண்டு நாளில் 60-க்கும் மேல் இதய நோயாளிகளைச் சோதித்து, அதில் உங்களையும் சேர்த்து இரண்டு பேரை மட்டும் angio-வுக்கு அனுப்பியுள்ளேன். அதனால், அநேகமாக ஒரே மாதிரிதான் ரிசல்ட் இருக்கும் என்றார். ஆக, முடிவாகிவிட்டது - அறுவைதான் என்று.

மனத்தையும், பணத்தையும் தயார் நிலை கொண்டுவர சின்னாட்கள் எடுத்தது. அதற்குள் டாக்டரும் அவசரப் படுத்தினார். அக்டோபர் கடைசியில் - 23-ம் தேதி என்று நினைக்கிறேன். மதுரை அப்பல்லோவில் மாலை அனுமதிக்கப்பட மனைவியோடு சென்றேன். பணம் கட்ட என்று அங்கிங்குமாய் அலைந்து கடைசியில், அறை வாங்க ரிசப்ஷன் சென்றேன். patient எங்கே அன்றார்கள்; நான்தான் என்றேன்; மேலும் கீழுமாய் பார்த்துவிட்டு அறைக்கு அனுப்பினார்கள்! வீட்டுக்கார அம்மாவிடம் அதைச் சொல்லி…appearances are deceptive என்ற தத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டோம்!

அடுத்த நாள் angio; சொன்னது மாதிரியே 4 ப்ளாக்குகள்; மூன்றில் bye-pass செய்ய வேண்டும் - உடனே என்றார்கள். தெரிந்ததுதானே… 28-ம் தேதிக்கு நாள் குறிக்கப்பட்டு அதற்கு முந்திய நாளே அட்மிட் ஆனேன். 27-ம் தேதி மாலை ஒரு சீனியர் நர்ஸ் வந்து, surgery பற்றிய முழு விபரம் கூறினார். மொத்தமே 25-30 நிமிடம்தான் உண்மையில் surgery இருக்கும்; ஆனால், ஓரளவு மயக்கம் தெளிந்த பின்பே தியேட்டரை விட்டு நோயாளிகளை வெளியே கொண்டு வருவார்கள். அதில் சிலருக்கு இரண்டு மணி நேரம் ஆகலாம்; இன்னொருவருக்கு மூன்று மணி நேரம் பிடிக்கலாம். அந்த நேர தாமதங்களை வைத்துப் பயப்படக்கூடாது என்பது போன்ற அறிவுரைகள் என் மனைவிக்கும், வந்து சேர்ந்துவிட்ட மகள்களுக்கும்; எனக்கு என்னென்ன risks இருக்கின்றன்; எப்படி பாதியிலேயே எல்லாமே ‘டப்புன்னு’ நிக்கிறதுக்கு சான்ஸ் இருக்கு.. வேற என்ன குளறுபடிகள் வரலாம்; bleeding heart surgery (இதயத்தை ‘அதுபாட்டுக்கு’ வேலை செய்யவிட்டுவிட்டு bye pass பண்ணுவது), இல்லையேல் heart-lung machine பொறுப்பில் உடம்பைக்கொடுத்துவிட்டு, இதயத்தை ‘ஒரு கை’ பார்ப்பது என்பது அறுவை மேசையில்தான் முடிவு செய்யப் படும் … இப்படி பல பயமுறுத்தல்களும், ஆலோசனைகளும். மக்கள் நன்றாகவே பயந்து போனார்கள். I think I was above all those things. A sort of emptiness…நம் மொழியில் அதற்குப் பெயர் என்ன - “கையறு நிலை” என்பதுதானே?

அடுத்த நாள் - D-Day - காலையிலேயே தியேட்டருக்கு stretcher-ல் பயணம்; வழியில் ஆல்பர்ட் (’நம்ம திருட்டுத் தம் கூட்டாளி !)என்னிடம் குனிந்து தைரியம் சொன்னான்; அவனிடமிருந்து பெரும் சிகரெட் நாற்றம்; ‘இப்படி அடிச்சிதான் நான் இப்படி போறேன்; நீ இன்னும் விடமாட்ட, இல்ல என்றேன். (சிரிச்சிக்கிட்டே ஜோக் மாதிரி நான் சொன்னதாக அவன் பின்னால் சொல்லி, எப்படி’டா, அந்த நேரத்தில் உன்னால ஜோக் அடிக்க முடுஞ்சுது என்றான்.)

தியேட்டருக்கு நுழைவதற்கு முன் உள்ள முன்னறையில் படுக்க வைத்தார்கள்; சில பல ஊசிகள். மயக்கநிலைக்குச் சென்று கொண்டிருந்தேன். அடுத்த ஒரு stretcher-க்கு மாற்றியதை உணர்ந்தேன்; அது மிக மிக ‘சில்’லென்று இருந்தது.  உள்ளே எடுத்துப் போகப்பட்டேன். தலைக்குமேல் ஏதோ ஒன்று - லைட் மாதிரி ஏதாவது இருக்கலாம்; பள பளவென்று இருந்தது. அதில் என் உருவம் ஓரளவு தெரிந்தது; ஏதோ சிலுவையில் அறையப் போவதுபோல் கைகளை நீட்டி வைத்திருந்தது தெரிந்தது. அதையே பார்த்துக்கொண்டேடேடேடே..…இருந்தேன். அவ்வளவுதான் தெரியும்.


விழித்தபோது post-operative I.C.U. பகுதியில் இருந்தேன். என்னோடு அன்று இன்னும் இருவருக்கும் ‘அறுப்பு’ நடந்ததாம்; பக்கத்தில் ஒருவர்; எதிர்த்தாற்போல் இன்னொருவர். எனக்கில்லாத சில extra-fittings இருந்தது அவர்களுக்கு. என்னவென்றால் எனக்கு bleeding heart surgery. அவர்களுக்கு அப்படியில்லாததால் எக்ஸ்ட்ராவாக தொண்டை, மூக்குக்குள் குழாய்கள் பொருத்தப் பட்டிருந்தன. அது அதிகமான உறுத்தல் தருமாம்; அதனால் இருமல் வரும் வாய்ப்பும் அதிகம். ‘இருமல், தும்மல் வராமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்; அப்படி வந்தால் கொடுக்கப் பட்டுள்ள சின்ன தலையணை ஒன்றை வைத்து நெஞ்சின்மேல் வைத்து அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டு இருமும் படி சொன்னார்கள்.’… நான் பரவாயில்லை, ஒரே ஒரு முறை ஒரு தும்மல் வந்து தொலைத்தது. ஆனால் அடுத்த இருவரும் மிகுந்த கஷ்டப்பட்டார்கள். இருவருக்குமே அடிக்கடி இருமல். எனக்கு ஒரே ஒரு தும்மல் என்றாலும் அது இன்னும் நினைவில் இருக்கும் அளவு நெஞ்சில் வலி. மற்றபடி, நெஞ்சு இறுக்கமாக இருந்தது; வலி பின்னால்தான் வந்தது. மூன்றாவது நாளே நான் அந்த இருவரையும் விட தெளிவாகிட்டதாகக் கூறி என்னை அறைக்கு அனுப்பிவிட்டார்கள். வீட்டு மக்களை அன்றுதான் முழு நினைவோடு பார்க்கிறேன்.

இரண்டு நாட்கள் ஆயிற்று. ரவுண்ட்ஸ் வந்த மருத்துவர் வழக்கம்போல் இதயத்துடிப்பு, நாடித்துடிப்பு என்று சோதித்தார்; அவ்ர் முகம் மாறியது; விரைந்து வெளியே சென்ற அவர் மூத்த மருத்துவரோடு திரும்பி வேகமாக வந்தார் - முகத்தில் கவலைக் குறிகளோடு. மறுபடி என்னை விரைவாக I.C.U.எடுத்துச் சென்றார்கள். ஊசிகள்…மருந்துகள்…நான் அரை நினைவுக்கு நழுவினேன். ஓரளவு சுற்றி நடப்பது தெரிகிறது. அறுவை செய்த மருத்துவர் ஸ்ரீதர் ஏதேதோ உத்தரவுகள் பிறப்பிக்க, என்னைச் சுற்றிப் பரபரவென எட்டு பத்து பேர்; என்னவோ நடக்கிறது; நடப்பது அவ்வளவு நல்லா இல்லாத விஷயம்தான் என்ற அளவு புரிகிறது. மருத்துவர் கையில் surgical scalpel.

இதுவே என் வாழ்வின் கடைசி நிமிடங்கள் என்ற நினைவு வந்தது. என்னைச் சுற்றியும் உள்ள பதட்ட நிலை, டாக்டரின் கையில் உள்ள அறுவைக் கத்தி…எல்லாம், அநேகமாக, அங்கேயே நெஞ்சை அறுத்துத் திறக்கப் போகிறார்கள் என்று நினைத்தேன். அப்போது என்னை நானே, என்னிலிருந்து தனியாகப் பார்ப்பதாக உணர்ந்தேன்.’சாகப்போகிறோம்; இப்போது கடவுளைப் பற்றி நினைக்கவேண்டுமோ; கடவுளிடம் ஏதாவது பிரார்த்திக்க வேண்டுமோ என்று ஒரு நினைவலை. எனக்கு நானே பதில் சொல்லிக் கொண்டேன். யோசிச்சி…யோசிச்சி அதெல்லாம் ஏதும் இல்லையென்ற முடிவுக்குத்தான் வந்து விட்டோமே; பிறகு இந்த நினைவு எதற்கு என்று நானே அந்த நினைவிலிருந்து வெளியே கொண்டு வந்தேன். மனைவி, மக்கள் நினைவு அடுத்தது…அவர்களை விட்டுவிட்டுப் போகிறோமோ என்று ஒரு வேதனை வந்தது. அடுத்த நினைவு: Osho சொல்லியது என்று நினைக்கிறேன்; only living is painful and not dying. நாம இப்போ செத்துட்டம்னா, நமக்குஅதன்பின் தொல்லை ஒன்றுமில்லை. பாவம் உயிரோடு இருப்பவர்கள்தான் கஷ்டப்படுவார்கள் என்ற நினைவு நெஞ்சில் நின்றது. . வீடு திரும்பிய சின்னாளில் நான் எழுதிவைத்த ஆங்கிலக் குறிப்பில் உள்ள ஒரு வாக்கியம் மருத்துவ மனையின் அந்த கணத்தை முழுமையாகச் சொல்லும் என்று நினைப்பதால்… : அதை இங்கு திரும்பச் சொல்கிறேன்:-- It was like the living Sam looking down on the dying Sam.

‘தப்பித்து வந்தானம்மா’ அப்டிங்கிறது மாதிரி மறுபடி அறை வந்து, மக்கள் சிரிப்பைப் பார்த்து… ம்…ம்… நாலு வருஷம் முழுசா ஓடியிருச்சோ…? மருத்துவ உலகின் அதிசயமாகச் சில விஷயங்கள் இருந்தன. விலா எலும்புகளின் நடுவில் அறுத்து, நெஞ்சைப் பிளந்து, காலில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட ரத்தக் குழாய்களை வைத்து, இதயதிற்குச் செல்லும் அடைபட்ட ரத்தக் குழாய்களைச் சீர் செய்து, மறுபடி நெஞ்சுக் கூட்டை மூன்று இடங்களில் ‘கம்பிகளால் முடுக்கி’, என்ன, …படிக்கும்போதே தலை சுற்றுகிறதா என்ன…?..இவ்வளவு ‘வேலை’ நடந்த பிறகும் ஓரிரு நாளிலேயே காலில் இரத்தக்குழாய் எடுப்பதற்காக போட்ட கீறல் சரியாகி விட்டது; நெஞ்சில் மூன்று சின்ன பாண்டேஜ் மட்டும்தான்; அதுவும் முதல் வாரத்தில் மட்டும்தான்.

இன்னொரு சோதனை; (echo cardiogram..?)படுக்கவைத்து இதயத்தின் உட்கூறு தெரிய, அதில் புள்ளிகள் பலவைத்து, plot செய்து…ஒரு சின்ன வயது கிறித்துவப் பெண் எனக்கு அந்தச் சோதனையைச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அநேகமாக இதயத்தின் உட்சுவர்களின் நிலை பற்றித் தெரிந்துகொள்ள செய்யப்படும் சோதனை என்ற அளவு புரிந்தது. அவர்களிடம் கேட்டேன்; ஆமாம் என்றார்கள்.

‘இதயச்சுவர்கள் எந்த அளவு damage ஆகியுள்ளது’ என்றேன்.

‘45-50 விழுக்காடு’ என்றார்கள்.

‘பரவாயில்லையே. அவ்வளவு போன பின்னும்கூட வண்டி இப்படி ஓடுதே’ என்றேன்.

என் பெயரிலிருந்து என்னைக் கிறித்துவனாக நினைத்து,‘கடவுள் (’கர்த்தர் என்று வாசித்துக்கொள்ளவும்!) அவ்வளவு உன்னதமாகப் படைத்திருக்கிறார்’ என்றார் அவர்.

‘கடவுள் படைச்சிருந்தா இந்த மாதிரி ஓட்ட ஒடசலாவா படைச்சிருப்பார்’ என்றேன்.

‘அவர் நல்லாதான் படைச்சிருக்கார்; நாமதான் அதை சரியா வச்சுக்கிறதில்லை’ -இது அவர்.

‘சாமி படச்ச விஷயமா இருந்தா நாம என்ன பண்ணினாலும், அது பாட்டுக்கு நல்லா இருந்தாதான் சாமி படச்சதுக்கு ஒரு மரியாதை இருக்கும்’ - இது நான்.

‘இப்படி படுக்கப்போட்டு, அறுத்த பிறகும் உனக்குப் புத்தி வரலையே; - இது அவர் தம் மனசுக்குள் சொல்லிக்கொண்டது. பதில் பேசாமல் ஒரே ஒரு முறை முறைத்துவிட்டு, தன் வேலையப் பார்த்தார்கள்.

2001,நவம்பர் 8-ம் தேதி - அறுவை முடிந்த பத்தாம் நாள் discharge. கடைசி நேர வேலைகள் எல்லாம் முடித்து நீங்கள் போகலாம் என்று கூறிய பிறகும், wheel chair வரும் என்ற எண்ணத்தில் காத்திருந்தோம். ‘என்ன போக மனசில்லையா?’ என்று நர்ஸ் கேட்டபோது, wheel chair-க்கு காத்திருக்கிறேன் என்றேன். நீங்கள் இப்போ நார்மல்…பேசாமல் நடந்து போங்கள்’ என்றார்கள். நடந்து மின் தூக்கிக்குப் போனேன்! எனக்கே மிகுந்த ஆச்சரியம்!

நான் ஒரு தனிக்கேசு என்று தெரிந்துகொண்டேன். பலருக்கும் ஏதாவது வெளிப்படையான பிரச்சனைகள் இருக்கும்; மூச்சு விட கஷ்டம்; நெஞ்சு வலி; இப்படிஏதாவது. எனக்கோ, வண்டி அது பாட்டுக்குப் போயிட்டு இருக்கும். எந்தப் பிரச்சனையின்றி இருப்பேன். திடீரென்று - somebody throwing a spanner into the wheel - என்பார்களே, அது மாதிரி காத்துப் போன பலூனாய் பொசுக்குன்னு ஏதாவது ஆகிவிடுகிறது. இதனால் எப்போ மணி அடிக்கும் என்று தெரியாத ஒரு ‘மாய வாழ்க்கை’! அதனால் சாவைப் பற்றிப் பேசவோ, நினைக்கவோ எளிதாகத்தான் இருக்கிறது. என்ன, துணைவியாருக்குத்தான் அப்பப்போ கோவம் வரும். ஏன்னா, செத்த பிறகு (கமல்ஹாசன் செஞ்சது மாதிரி) உடம்பைத் தானமாகக் கொடுக்கணும்னு ஆசை. பிள்ளைகளிடம் அது பற்றிப் பேசி சம்மதம் வாங்குவது பிரச்சனையில்லை; ஓரளவு வாங்கியது மாதிரிதான். துணைவியாருடன்…? கேட்டா, இதப் பற்றிப் பேசினா அடுத்த ஓரிரு மணிவரை பேச்சு கிடையாது. சரி, அது வேண்டாம்னா, at least, கல்லறை வேண்டாம்; எரிச்சிடலாம்னு சொன்னாலும் சண்டைக்கு வர்ராங்க. இந்தக் கிறித்துவர்கள் மட்டும், உள்ளதே இடப் பஞ்சம் இங்கே; இதில் நல்ல இடமா பாத்து ஏக்கர் கணக்கில வாங்கி, ஆளுக்கு 6 x 4 ன்னு கொடுத்து இடத்த வீணடிக்கிறார்கள்! இந்துக்களின் வழக்கம் ரொம்பப் பிடிக்குது; முஸ்லீம்காரரகள் கூட புதைத்தாலும் தனி அடையாளம் இல்லாமல் ஒரே இடத்தில் எல்லோருக்கும் ஒன்றாய், சமமாய் முடித்து விடுகிறார்கள். ‘சமரசம் உலாவும் இடம்’ அப்டின்னு சொல்லிட்டு,கிறித்துவர்கள் கல்லறையில் சிலருக்கு பளிங்கு அது இதுன்னு பளபளன்னு பெருங் கல்லறைகள்; அதிலும் உயர்வு தாழ்வுகள்…சரி…அதெல்லாம் பிறகு மக்கள் பாத்துக் கொள்ளட்டும்!

ரொம்ப சாரி’ங்க…ரொம்ப depressing விஷயமா எழுதிட்டேனோ? கண்டுக்காதீங்க…என்ன.இந்த மாதிரி நான் எழுதினதால யாரும் ‘டல்’லா ஆகியிருந்தாலும் கோவிச்சுக்காதீங்க. After all, it is also one point of life..இல்லீங்களா?

இனி இந்த மாதிரி கணங்கள் எழுதல…அடுத்த கணம் இனி எப்பவோ, எப்படியோ…உங்கட்ட அது பற்றியெல்லாம் சொல்ல முடியுமோ, முடியாதோ.அதனால இப்பவே - bye


இம்புட்டு எழுதி உங்களைக் கஷ்டப்படுத்தினதிற்காக உங்கள சிரிக்க வைக்கிறது இப்போது என் கடமையாப் போச்சு. இப்ப உங்கள சிரிக்க வைக்கணும்னா அதுக்கு ஒரு வழி கைவசம் இருக்கு…அதுக்காகத்தான் இங்கேயுள்ள படம்…பாத்தா உங்களுக்கும் சிரிப்பு வருமே…நல்லா சிரிச்சிக்கிங்க, சரியா..?



சந்தோஷமா அடுத்த பதிவில சந்திப்போம்.







Nov 08 2005 08:35 pm சொந்தக்கதை.. edit this
Rate this post at http://www.thamizmanam.com/ Current rating is:
(இதுவரை 7 பரிந்துரைகள்)ஹலோ, வந்தது வந்தீங்க; வந்ததுக்கு ஒரு வேட்டு / வோட்டு போட்டுட்டு போறதுதானே! சும்மா அப்டியே போய்ட்டா எப்படி??
26 Responses
Prem Says: after publication. e -->November 8th, 2005 at 9:52 pm e
Noorandu kaalam vazhga …
சங்கரய்யா Says: after publication. e -->November 8th, 2005 at 10:01 pm e
தருமி,
ஏதோ நானும் உங்களுடன் “அறுவைக்கு” வந்த ஒரு உணர்வு, படம் பார்த்து சிரிப்போ சிரிப்பு
இராமநாதன் Says: after publication. e -->November 8th, 2005 at 10:23 pm e
அடாடா தருமி.. என்ன ஒரு போட்டோ? செவாலியே கன்பர்ம்ட்! )
//இப்படி படுக்கப்போட்டு, அறுத்த பிறகும் உனக்குப் புத்தி வரலையே;//சூப்பர்.
உங்க approach ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. எனக்கு தெரிஞ்ச பலரும் வாழ்க்கையே முடிஞ்சிடுத்துங்கற மாதிரி, ஓவர் கண்ட்ரோல்ட் மோடுக்கு போய் எதையுமே அனுபவிக்காம இருக்கிறாங்க. ஒரு நோய் நம்மள பயமுறுத்த ஆரம்பிச்சுடுச்சுன்னா, அப்புறம் அதற்கு தீர்வே கிடையாது என்பது என் தாழ்மையான எண்ணம்.
அது சரி, என்னைய இளவஞ்சி பதிவுக்கு வரச்சொன்னீங்க. நானும் வந்துட்டேன்.. உங்களத்தான் காணலே. இதுல என்னப் பத்தி டீச்சர்கிட்ட வேற வத்திவக்கீறீங்க.. என்ன நியாயம்? அந்த சொக்கனே வந்தாத்தான் ஆகுமா?
வெளிகண்ட நாதர் Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 6:05 am e
நெஞ்சை கணக்க வைத்த தருணங்கள். இருந்தாலும் முடிவை சுபமாக்கி சிரிக்க வச்சுட்டிங்க
துளசி கோபால் Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 7:08 am e
என்ன தருமி,இப்படி எமனுக்கே ‘கடுக்காய்’ கொடுத்துட்டீங்களே?:-))))
நல்லா இருங்க. இந்தப் படம் நல்லா இருக்கே தருமி.
டீச்சருக்குத் தெரியாமத்தானே போட்டீங்க?
Thangamani Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 7:12 am e
//It was like the living Sam looking down on the dying Sam//
Nice. Take care.
D.Krishnamurthy Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 7:41 am e
It was like the living Sam looking down on the dying Sam.
great!
தாணு Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 10:52 am e
தாடியோடு இருந்த போட்டோ பார்த்து பாவமா இருந்தது. கண்ணாடி போட்டு சிரிக்கிறப்போ பார்க்க சந்தோஷமா இருக்கு.ஆனாலும் வாத்தியாரோட வறட்டு தத்துவங்கள் செத்துப் பொழைச்ச கணத்திலும் போகலை பாருங்களேன்!!
தாணு Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 10:53 am e
உண்மையைச் சொல்லுங்க பல் செட்டா உண்மையான பல்லா?
Awwai Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 11:00 am e
/”‘கடவுள் படைச்சிருந்தா இந்த மாதிரி ஓட்ட ஒடசலாவா படைச்சிருப்பார்’ என்றேன்.”/
அதுதானே! பயலுவ எம்புட்டு மக்கா இருந்தாலும், சோம்பேறியா, ஊதாரியா, கழிசடையா இருந்தாலும், அவிங்க அம்புட்டுபேரயும் 100% வாங்க வச்சிருவாருல எங்க தருமி! சாமியும் அதுபோல நாம என்ன @$#%$*^*&*&**)^&%^% செஞ்சாலும் எல்லாதயும் சரிபண்ணிடனும்!————–And Samji, a lateral thinking: cremation wastes away all the matter we built the body with, and ends up warming up the globe. Burial feeds zillions of bacteria, and then further feeds trees and plants! Don’t worry about real estate value of 6X4! Let us consider it as ‘compost pit’ where we will add value to the soil (and future archeologists)!!
anbudan awwai.
Awwai Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 11:02 am e
namma orukaararu-nu nirubichitteenga! (ilichchavaai photo!)
dharumi Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 10:01 pm e
என் படத்தைப் பார்த்துச் “சிரித்த” அனைத்து ‘சிரிப்பர்களுக்கும்’ நன்றி.
தாணு மாதிரி என் பல்வலியை..இல்ல..இல்ல..என் பல்வலிமையைச் சந்தேகிக்கும் ஆட்களுக்கு எச்சரிக்கை!
dharumi Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 10:16 pm e
இராமனாதன்,
இத…இததான் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கேன் - எப்படி ஸ்மைலிகளைப் பின்னூட்டத்தில் ஏற்றுவது என்று. நீங்களாவது சொல்லுங்களேன்.
ஒத்த ஆளா நின்னு எல்லார்கூடவும் மல்லுக்கட்டிக்கிட்டு இருந்ததனாலதான் உங்களை இளவஞ்சி வீட்டுக்குக் கூப்பிட்டேன். நீங்க வந்துதான் எல்லாத்தையும் கிளியர் பண்ணீட்டீங்களே!
செவாலியே கன்பர்ம்ட்!- இது சரி…அதுக்குப் பின்னால என்ன ஸ்மைலி வேண்டியதிருக்கு. கேலியா…ம்ம்..?
“ஒரு நோய் நம்மள பயமுறுத்த ஆரம்பிச்சுடுச்சுன்னா, அப்புறம் …” - அது சரிதான், ஆனாலும் பயமில்லாமல் இருக்க முடியாது; பயத்தை மறைத்துக் கொள்ளவோ, குறைத்துக் கொள்ளவோ முயலவேண்டியதுதான். review-க்கு போகும்போது பக்கத்தில் இருந்த அடுத்த patients-களுக்கு நான் வேடிக்கையாகப் பேசி தைரியமளித்ததைப் பின்னால் இருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த மருத்துவர், “உங்களை பேசாமல் post-operative counsellor-ஆகப்போட்டு விடலாமா” என்று வேடிக்கையாகக் கேட்டார்.
dharumi Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 10:19 pm e
சங்கரய்யா, வெளிகண்ட நாதர்,இருவருக்கும் ஒரேவித உணர்வுகள். நன்றி
வெளிகண்ட நாதர்,உங்கள் பெயர் ஏதாவது சாமியின் பெயரா?
dharumi Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 10:22 pm e
தங்கமணி, D.K.,
இருவருக்கும் ஒரேவித உணர்வுகள். ஆங்கிலத்தில் எழுதிய அந்தச் சொற்றொடர் பிடித்தமையால்தான் அதை அப்படியே பெயர்த்து எடுத்து இங்கும் இட்டேன். நன்றி
dharumi Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 10:28 pm e
துளசி,
“டீச்சருக்குத் தெரியாமத்தானே போட்டீங்க?” // -- போடும்போது தெரியாது. உங்கள் இந்த பின்னூட்டத்தையும், போட்டோவையும் சேர்த்து காட்டி, அடியிலிருந்து தப்பித்தேன்!!
இராமநாதன் Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 10:29 pm e
: )
இரண்டுத்தையும் gap இல்லாம சேர்த்து டைப் அடிச்சா தானா ஸ்மைலி வந்துட்டு போகுது.
//“ஒரு நோய் நம்மள பயமுறுத்த ஆரம்பிச்சுடுச்சுன்னா, அப்புறம் …” - அது சரிதான், ஆனாலும் பயமில்லாமல் இருக்க முடியாது; பயத்தை மறைத்துக் கொள்ளவோ, குறைத்துக் கொள்ளவோ முயலவேண்டியதுதான்.//பயம் எல்லாருக்கும் இருக்கும், தருமி. restrict செஞ்சுக்கறதுக்கும் முழுக்கவே isolate செய்வதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கில்லையா? அதிகமா பயப்பட்டு, அந்த பயமே நம்ம வாழ்க்கையின் எல்லா விஷயங்களையும் dictate செய்யற அளவுக்கு போகக்கூடாது என்பது தான் நான் சொல்ல வந்தது.
dharumi Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 10:29 pm e
ஏங்க தாணு,
பல்லைப் பத்தித் தப்பா சொன்னீங்க - போனா போது, , பிழைச்சுப் போங்க. ஆனா, அதுக்குப் பிறகு என்ன : “வாத்தியாரோட வறட்டு தத்துவங்கள் …” //-
- எப்படி நீங்க இப்படிச் சொல்லலாம்; சாமி இருக்கு, பூதம் இருக்கு அப்டின்னா பசுமை; நாங்க சொல்றதெல்லாம் வறட்டுத் தத்துவமா…? (நிஜப் பல்லைக் கடிக்கிற சத்தம் கேட்குதா..?)
dharumi Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 10:33 pm e
அவ்வை,
அட போப்பா…நீயும் உன் entropy-யும்!
“அம்புட்டுபேரயும் 100% வாங்க வச்சிருவாருல எங்க தருமி! ” // -- சரி, தருமியால அது முடியாதுதான். என்னையும் மீறி சில பசங்க நல்லா வந்திர்ராங்க - உன்ன மாதிரி. அது வேற விஷயம். நீ சொல்றபடி பார்த்தா, தருமியையும் சாமியையும் ஒரே தட்டிலல்ல வச்சிருக்க. உதாரணம் தப்பு மாதிரில்ல தெரியுது..?
Bobby Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 12:58 am e
Hi Tharumi,
I’d like to create a blog acc. for me.Can you let me know the way you create, add the blog with Thamizmanam, and how to write & upload in Tamilplease?Thank you.-BobbyAlberta, Canada.
moses Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 2:01 pm e
fantastic dharumi……your writing style is nice
ரவிகுமார் Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 3:28 pm e
நிங்க brightன்னு தெரியும், ஆன இவ்வளவு brightன்னு தெரியாது
தருமி Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 8:21 pm e
பிரேம்,உங்க பேரு எப்படி முதல்ல விட்டுப்போச்சுன்னு தெரியலை. மன்னிக்கணும்.
பிரேம், மோசஸ், ரவிகுமார்,மூன்று பேருமே முதல் தடவையா வீட்டுக்கு வந்திருக்கீங்கன்னு நினைக்கிறேன். வரவேணும்.நல்ல வார்த்தைகளுக்கு மிக்க நன்றி.
ரவிகுமார் - என் பல்லைப் பத்திதான சொல்றீங்க…?
ரவிகுமார் Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 9:46 pm e
இது இரணடாவது முறை தருமி, முதல் முறை உஙகளோட ஒருக்கேள்விக்கு பதில் சொல்ல முயற்சிசெத்தேன்( வாதியாருன்னு தெரியாம ) . ஆனா உஙக மாணவர் அவ்வை பரிசு தட்டிடாரு
வெளிகண்ட நாதர் Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 10:21 pm e
அட நீங்க ஒன்னு, சாமியுமில்ல, பூதமுமில்ல. நாடுவிட்டு நாடு வந்தா நாடோடி, அது மாதிரி ஊரு விட்டு ஊரு போயி, மாநிலம் விட்டு மாநிலம் தாண்டி, பிறகு பொறந்த தேசத்தை வுட்டுட்டு வெளி நாடு வந்து வெளி உலகங்களை கண்டதுனால, வெளி கண்ட நாதர்.. ம்.. ஒண்ணுமில்லை நீங்க சொன்னது வாஸ்தவம் தான், சின்ன வயசுல நாங்க தங்கன வீட்டுக்கு பக்கத்தில இருந்த கோயில்ல இருந்த சாமி பேரு தான்.. வச்சுகிட்ட நல்லாருக்குமின்னு வச்சுக்கிட்டேன்.
Padma Arvind Says: after publication. e -->November 10th, 2005 at 10:49 pm e
கிட்டதட்ட இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்கு முன் நானும் அனுபவித்தேன்.

102. மரணம் தொட்ட கணங்கள்…3

* முதல் கணம் ...

* இரண்டாவது கணம் ...


1990 ஜனவரி முதல் நாள்; புத்தாண்டு கொண்டாட்டம் முடிந்து இரவு வீடு திரும்பிய அப்பா நெஞ்சு கரிக்கிறது என்று சொல்லி, அம்மாவிடம் சுக்கு மல்லி காஃபி கேட்டு, குடிச்சிட்டு படுத்திட்டாங்க. இரவு இரண்டு மணிக்கு அம்மா என்னை எழுப்பியபோது அப்பாவின் மூச்சு சரியாக இல்லை; தொண்டைக்குள் கரட்..கரட் என்று சத்தம். எதிர் வீட்டு டாக்டர் நண்பர் வந்தவர் ‘எல்லாம் முடிஞ்சிடுச்சி’ என்று சொன்னபோது மணி 2.20.

அப்பாவின் இறப்புச் சான்றிதழ் வாங்கும் விஷயத்திற்காக டாக்டரிடம் சென்ற போது, டாக்டர், நண்பர் என்ற முறையில், ‘Sam, அப்பாவுக்கு எந்தக் கெட்ட பழக்கமும் இல்லை; அவரே இப்படி சட்டுன்னு போய்ட்டார். ரெண்டு பெண்பிள்ளைகளை வைத்துக்கொண்டு இப்படி சிகரெட் பிடிக்கிறீர்களே’ என்றார். ஏற்கெனவே நானும் இதைப்பற்றி நினைத்ததுண்டு; பயப்பட்டதும் உண்டு.

ஆறாம் தேதி இரவு; வீட்டில் சும்மா வெளியே நின்று கொண்டிருந்தவனை நண்பன் அரசரடி வரை டீ குடிக்கக் கூட்டிப்போனான்; நாலைந்து பேர் சேர்ந்தோம். டீ, அரட்டை என்றாகி புறப்படும்போது இரண்டு சிகரெட் வாங்கி ஒன்றைப் பற்ற வைத்துக்கொண்டு நண்பனின் வண்டியில் பின்னால் உட்கார, தெரு முனையில் விட்டுவிட்டுச் சென்றான். வீடு நோக்கி நடந்து கொண்டிருக்கும்போது இந்தச் சனியனை விட்டால் என்ன என்று நினைத்து கையில் இருந்ததை ஆழமாக இழுத்து, உறிஞ்சி…நசுக்கினேன். பையில் இருந்த இன்னொரு சிகரெட்டை எடுத்து வீசி எறிந்தேன். ஒரு கம்பீரம் வந்த மாதிரி தோன்றியது. ஒரு பத்துப் பதினைந்து அடிதான் அந்தக் கம்பீரம் எல்லாம். திரும்பிப்போய் தூர எறிந்த சிகரெட்டைத் தேடிப் பிடித்து எடுத்துக் கொண்டேன்; வீட்டிற்குச் சென்று, அந்த சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்து மீண்டும் ஆழமாக உறிஞ்சி…சூழும் புகை மண்டலத்திற்குள் லயித்திருந்து, கடைசியாக ஆஷ் ட்ரேயில் அதை நன்றாக நசுக்கி…நாளையிலிருந்து சிகரெட் குடிக்கக்கூடாது என்று ஒரு முடிவெடுத்தேன் - வாழ்க்கையில் அதுபோன்று சிகரெட்டுக்காகவே ஏற்கெனவே எடுத்த முடிவுகளின் எண்ணிக்கை ஒரு இருபதிலிருந்து முப்பதாவது இருக்கும். இது முப்பத்தொன்று என்று வைத்துக்கொள்வோமே; (Mark Twain சொன்னதை இப்ப நான் வேறு சொல்லணுமா, என்ன?)எப்படி என்று தெரியவில்லை… அதன் பிறகு இந்த நிமிடம் வரை குடிக்கவேஏஏஏஏஏஏஏஏஏ இல்லை! வீட்டில், வெளியில், கல்லூரியில் எங்கும் எல்லோருக்கும் அப்படி ஒரு ஆச்சரியம். எத்தனை நாளைக்குன்னு பார்ப்போம் என்று சொன்னவர்கள்தான் அதிகம்.

A smoker is always a smoker - என்பதற்கு ஏற்றாற்போல இன்னுமும் சிகரெட் ஆசை என்னவோ விடவில்லை! பேனா மூடி, பென்சில் இப்படி ஏதாவது ஒன்றை வாயில் வைத்துக்கொண்டு ‘பழைய நினைப்பில்’ மூழ்கி, வீட்டில் திட்டு வாங்கும்போதெல்லாம், ‘என் இரண்டாம் மகளின் கல்யாணம் முடிந்த அன்றைக்குப் பாருங்கள்; தண்ணி, தம்முன்னு அடிச்சி ஒரு ‘அலப்ஸ்’ கொடுக்கிறேனா இல்லையான்னு’ சொல்லிக்கிட்டே இருப்பேன். அதே மாதிரி அவள் கல்யாணம் முடிந்த அன்று இரவு ‘ராஜ மாளிகை’யில் என்னோடு தம் அடிக்கப் பழகிய ஆல்பர்ட்டிடமும், இன்னொரு நண்பனிடமும் ஒரே ஒரு சிகரெட் ஓசி கேட்டேன்; பாவிப் பசங்க தரமாட்டேன்னுட்டாங்க! அதனால், இரண்டில் ஒன்றை மட்டும் செய்து என் வாக்குறுதியில் 50% மட்டும் நிறைவேற்றிக்கொண்டேன். இன்னும் ‘ஆசை இருக்கு தம் அடிக்க; அதிர்ஷ்டம் இல்லை பத்த வைக்க!’

எண்பதுகளின் நடுவரை டென்னிஸ் விளையாட்டு. அதன் பிறகு கஷ்டமாகத் தோன்றியது. உள்ளதே backhand என்றாலே அலர்ஜி; எப்படியோ அள்ளி அள்ளி போடணும். இப்ப அந்த சைடில் பந்து வந்தாலே ஒரு பெரிய philosophy-யே உருவாயிடுச்சி. என்ன, அந்த பந்தை எடுத்தாலும், அள்ளி அடுத்த சைடுக்குப் போட முடியவா போகுது; அப்ப, ஏன் வெட்டியா ஓடணும்? இதன் அடுத்த நிலையாக forehand-க்கு வரும் பந்தைப் பற்றியும் அதே தத்துவம் வர ஆரம்பிக்கும் நிலையில் ஒரேயடியா ரிசைன் பண்ணிட முடிவு செய்தேன். நல்ல வேளை வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் மூன்று நண்பர்கள் shuttle cock பிரிட்டோ பள்ளி மைதானத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். நாலாவதாக நான் போய்ச் சேர்ந்தேன். நாலில் மூன்று பேர் சிகரெட் குடிப்பவர்கள். எங்களுக்கு warming up என்றாலே தம் அடிப்பதுதான். ஆட்டம் ஆரம்பிக்கும் முன்னும், பிறகு பின்னும் warming up கட்டாயம் உண்டு.


1990 செப்டம்பர் காலை. வழக்கம்போல விளையாட அரைக்கால் சட்டை போட்டுகிட்டு, shoe மாட்டப் போகும்போது திடீரென இடது கையின் மேற்பாகத்தில் சுரீர் என்று ஒரு வலி. ஏதோ பிடித்திருக்கும் போல என்று நினைத்து, துணைவியாரைச் சிறிது தேய்த்துவிடச் சொன்னேன். அடுத்த கையிலும் அதே வலி. புரிந்தது. அப்பா இறந்த போது மாரடைப்பின் விதங்கள், அறிகுறிகள் என்று பலர் சொல்லித் தெரிந்தது அப்போது கைகொடுத்தது. அப்படியே எதிர் வீட்டு டாக்டர் நண்பரிடம் சென்றேன். உறுதி செய்தார். வேறு ஒரு மருத்துவமனைக்கு அனுப்பினார்.

வழக்கமான மயக்க ஊசிகள், I.C.C.U., சுற்றியும் monitors, பதட்டத்தை அதிகமாக்கும் டாக்டர்களின் வருகைகள், கதவின் வட்டக் கண்ணாடி வழியே தெரியும் ஆதங்கம் நிறைந்த முகங்கள் …இப்படியே நாலைந்து நாட்கள்; எல்லாமே ஒரு பனிமூட்ட effect-ல். பின்பு ஒரு பத்துப் பனிரெண்டு நாட்கள் மருத்துவமனை வாசம். முதல் நான்கைந்து நாட்களுக்குப் பின் குடும்பத்தினர் முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் மறைய, உடனிருந்த நண்பர்களின் வால்தனமும் கூடியது. வருபவர்கள் எல்லாரும் ஒரே மாதிரி Horlicks, Grapes, Oranges என்று வாங்கிக் குமிக்க, நண்பர்கள் ரவியும், சூரியும் கதவில் ஒரு போஸ்டரே ஒட்டிவிட்டார்கள்: There are many brands other than Horlicks!, Only seedless grapes accepted! என்று!
மெடிக்கல் லீவ் முடிந்து கல்லூரி திரும்பியபோது பல தரப்பட்ட comments! எனக்கு வந்தது heart attack-ஆக இருக்காது என்ற நம்பிக்கை சிலருக்கு. பல காரணங்கள்: சிகரெட் விட்டாச்சு - நல்ல active-ஆக இருக்கிற ஆளுதானே - எதையும் சீரியஸா எடுக்காத ஆளல்லவா {நம்ம போடுற ஆட்டம், அடிக்கிற கூத்து, போட்டுக்கிற சட்டை துணிமணி-கல்லூரியில் ஆசிரியர்கள் மத்தியில் ‘முதல் ஆள்’ என்று பெயர் (!?) வாங்கிய விஷயங்கள் பல

மருத்துவமனையில்….




- உதாரணமா, முதல்ல ஜீன்ஸ் போட்டது, ஜிப்பா பைஜாமாவோட வர்ரது, வலது கையில் வாட்ச்(ஆனா, இப்போவெல்லாம் இடது கையில்தான்; அதுக்காக வலது கையில் கட்றவங்களை நான் ஒண்ணுமே சொல்லலையே!!) இதோடு, பூனக்குட்டிய இடுக்கிகிட்டு இருக்கிறது மாதிரி எப்போதும் தோளில் தொங்கும் காமெரா, குட்டியூண்டு வெள்ளெழுத்து கண்ணாடி போட்டுக்கிட்டு அதையும் கயித்தில கட்டி தொங்க விட்டுக்கிறதுன்னு ஒரு பெரிய லிஸ்ட் — இதல்லம் வச்சு பல மக்கள் freaky என்பார்கள், சிலர் trendy என்பார்கள். எது எப்படியாயினும், நான் எனது மூன்றாம் கட்டளையைப் பின்பற்றி செய்த விஷயங்கள் இவை.

இதையெல்லாம் போற்றுவோர் போற்றட்டும்…ம்ம்… அதுக்குப் பிறகு என்னமோ சொல்லுவாங்களே அதுமாதிரி கண்டுக்காம போயிடறது. இந்த மாதிரி இருந்ததாலேயே மக்கள் அப்படி நினைச்சாங்க; சொன்னாங்க. ஒருத்தர் ‘you’ve become very fair’அப்டின்னார். Dont envy. Got it by paying a heavy price for that’ என்றேன். ஏதாவது gas problem இருக்கும் என்று சொன்னது பலர். நானும் அடுத்த செக்கப் போகும்போது டாக்டர் அதே மாதிரி சொல்லிட மாட்டாராவென நினைத்தேன். sure case of myocardial infarction. left ventricle wall has become thicker- அப்படின்னு ஒண்ணுக்கு மூணு டாக்டர்கள் சொல்லிட்டாங்க! கொழுப்பும் (cholesterol) கூடிப்போச்சுன்னாங்க. (யாருங்க அது? ‘இது’ தெரிஞ்சதுதானே அப்டீங்றது?) ஒரு முறை ‘அட்டாக் கேசுகள்’ நாலஞ்சு பேராசிரியர்கள் சேர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது - வேறெங்கே, காலேஜ் கான்டீன்தான் - ஒருவர் கேட்டார். நாம எல்லாருக்குமே personal habits ரொம்ப வித்தியாசமா இருக்கு; ஆனா ஒரே மாதிரி அடிபட்டு இருக்கோமே, காரணம் என்னவாக இருக்கும் என்றார். ஆங்கிலப் பேராசிரியர் வசந்தன் ரொமப் சிம்ப்ளா ஒரு தியரி சொன்னார்: heart-ன்னு ஒண்ணு இருந்தா heart attack-ன்னு ஒண்ணு வரும்!

இதில என்ன வருத்தம்னா, அப்போ என் மகள்கள் இருவருமே இதன் gravity-யைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத வயதினர்; மூத்தவள் அப்போ படித்தது XI; அடுத்தவள் VIII. துணைவியார் அப்போது வேலை எதுவும் பார்க்கவில்லை. அதனாலேயே, வேலை தேட, ஒரு வேலையும் சீக்கிரம் கிடைத்தது பெரும் ஆறுதலாக இருந்தது. ஆனால், என் emotional balance-யை முற்றிலுமாக இழந்தேன்; இன்னும் அந்தப் பிரச்சனை உண்டு. அதைப் பற்றித் தனியா பேசணும். கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையாக இருக்க முயற்சித்தேன்.

இருந்தும் 5 வருடங்கள் ஆன பிறகு, 95-ல் இரண்டாம் முறையாக ‘அட்டாக்’. மறுபடியும் மருத்துவமனை, I.C.C.U.; I.C.U., சோகங்கள், பயங்கள், ஆறுதல்கள், இறுக்கங்கள் என இன்னொரு சுழற்சி. அதிலிருந்தும் வெளியே வந்து, மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியே வந்தாகி விட்டது. அதற்கு அடுத்த வாரம் உறவினர்கள் வேளாங்கண்ணி போவதாக முடிவு செய்து, என் மகள்களையும் கூட அழைத்து சென்றார்கள். அவர்கள் திரும்பி வரும் இரவுக்கு முந்திய காலையில் மறுபடி எனக்குப் பிரச்சனை வர, முந்திய மருத்துவமனை மீது திருப்தி இல்லாத காரணத்தால் நண்பர்கள் மூலம் வேறு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். இரவு வீடு திரும்பிய மகள்களுக்கு நான் மறுபடி மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டேன் என்ற சேதி மட்டும் கிடைத்தது. எந்த மருத்துவ மனையென்பதோ, என்ன ஆயிற்று என்பதோ ஒன்றும் தெரியாது. பாவம், குழந்தைகள் உறவினர்களோடு பழைய மருத்துவ மனைக்குச் சென்று நான் அங்கு இல்லாதது கண்டு வேறு சில மருத்துவமனைகளை முயற்சித்து அங்கும் தோல்வி கண்டு என்ன செய்வதென்று அறியாமல் உறவினரின் வீட்டில் தங்கியிருக்கிறார்கள். நீண்ட, சோகமான, கொடுமையான இரவு என்று அவர்கள் மனதில் அந்த இரவு இன்றுவரையும் ஆழமாகப் பதிந்து விட்டது. அந்த வயதில் வரக்கூடாத சோகங்களும், வேதனைகளும் பிள்ளைகளுக்கு. அவர்களைப் பார்த்து எனக்கு அந்த நோய்க்குப் பின் வரக்கூடாத மன அழுத்தங்கள். குரங்கை நினைக்காம மருந்து சாப்பிடு என்பது போன்ற கதைதான். ரொம்ப டென்ஷன் வச்சுக்கக் கூடாதுன்னு சொன்னாதானே, டென்ஷனே வருது. ‘ஆசையை அடக்கு’ன்னு புத்தர் சொன்னாராம்; ஆனா, அதுவே ஒரு ஆசைதானே. another oxymoron in our lives! வேறென்ன சொல்ல? ஆயினும் வாழ்க்கை நல்லாவேதான் போச்சு - 2001 வரை.

அதுவரை இருந்த ‘சிலாவத்தான’ (care free) வாழ்க்கையைக் கொஞ்சம் மாற்றி இப்போ ஒரு ஒழுங்கான வாழ்க்கைக்கு மாறினேன். ஒரு காலத்தில் dark room-க்குள் போனால் நாளும், நேரமும் மறந்தே போகும். photography-ன்னு ஒரு கிறுக்கு; b & w processing and printing என்று நேரம் காலம் மறந்ததெல்லாம் இப்போ பழைய கதையாயிற்று. சொன்னது மாதிரி 1995 -2001 வரை நடந்த நல்ல விஷயங்கள் பல: தலைக்கு மேல் ஒரு கூறை (1996)- ரொம்ப காலம் தாழ்ந்ததாயினும் ஒரு மன நிறைவு; மூத்த மகள் கல்வி முடித்து, கல்யாணமும் (1997), சின்னவளின் படிப்பு முடித்து, வேலையிலும் சேர்ந்தது, மூத்த பேரன் பிறந்தது (2001). இதோடு நீண்ட நாள் கனவான கார் ஒன்று வாங்குவதும் அந்த ஆண்டே. ஜாவா பழகியது போலவே காரும் பழகினேன். எப்போதோ ஒரு நண்பனின் காரை ஓட்டிய அனுபவம். அதை வைத்தே நாலு நாள் நம்ம ஏரியாவில் - ஊரைவிட்டு ஒதுங்கி வீடு கட்டியதில் இந்த ஒரு லாபம் - ஓட்டிவிட்டு ஊருக்குள்ளும் போயாகிவிட்டது. கார் வாங்கி ஓரிரு மாதத்தில் வலது கையில் கொஞ்சம் வலி. கார் ஓட்டியதில் வந்த வலியென்று நினைத்து பேசாதிருந்து விட்டேன். வலி கொஞ்சம் இடம் மாறியது - migratory pain என்று சொல்வார்களே என்று ஒரு சின்ன நினைப்பு. சரி, ரெகுலர் செக்கப் செய்தும் நாளாயிற்றே என்று டாக்டரிடம் போனேன். அது 2001 செப்டம்பர் மாதத்தின் கடைசியில் ஒரு நாள்.


அங்க போனா…




***


Nov 08 2005 01:36 am சொந்தக்கதை.. edit this
Rate this post at http://www.thamizmanam.com/ Current rating is:
(இதுவரை 2 பரிந்துரைகள்)ஹலோ, வந்தது வந்தீங்க; வந்ததுக்கு ஒரு வேட்டு / வோட்டு போட்டுட்டு போறதுதானே! சும்மா அப்டியே போய்ட்டா எப்படி??
11 Responses
துளசி கோபால் Says: after publication. e -->November 8th, 2005 at 2:30 am e
ம்… அப்புறம்?….
ராம்கி Says: after publication. e -->November 8th, 2005 at 7:10 am e
நீங்க ஜாலியா எங்களுக்கு கதை சொல்லிட்டு இருக்கீங்க.. அந்த நாட்கள்ல வீட்டுல என்ன பாடு பட்டிருப்பாங்க?
D.Krishnamurthy Says: after publication. e -->November 8th, 2005 at 7:34 am e
Well said ramki.Disease to us is mental agony to our dear ones only, not to us. Still, dharumi sir, your write up stirs many memories.
Awwai Says: after publication. e -->November 8th, 2005 at 10:07 am e
ஒருத்தர் ‘you’ve become very fair’அப்டின்னார். Dont envy. Got it by paying a heavy price for that’ என்றேன்.
I thought you were always fair! (well, if they were refering to complexion, not integrity, who cares? it doesn’t matter at all!
வெளிகண்ட நாதர் Says: after publication. e -->November 8th, 2005 at 12:33 pm e
இந்த மரணம் வந்து வந்து தொட்டு போனா மாதிரி உண்டாகிற அனுபவங்கள், பய அவலங்கள் இருக்கே பெருத்த அடிபட்டு ஆஸ்பத்திரி போயிட்டு வரப்பதான் தெரியும். விபத்து ஏற்பட்டு படுத்து கிடந்த நாட்கள்ல இதை அனுபவிச்சிருக்கிறேன்.
dharumi Says: after publication. e -->November 8th, 2005 at 1:31 pm e
துளசி,நல்லாயிருக்கா கதை?!
அவ்வை,கேட்டது உங்க பர்னபாஸ். probably it matters to him.
dharumi Says: after publication. e -->November 8th, 2005 at 1:32 pm e
துளசி,நல்லாயிருக்கா கதை?!
அவ்வை,கேட்டது உங்க பர்னபாஸ். probably it matters to him. anyway thanks for your compliment. நமக்குள்ள எதுக்கு, இது?
dharumi Says: after publication. e -->November 8th, 2005 at 1:35 pm e
ராம்கி, D.K.,அதிலயும் பிள்ளைகளுக்கு ஏற்பட்ட அந்த நிகழ்ச்சி இப்போது நினைத்தாலும் அவர்களுக்குமே நெஞ்செல்லாம் பதறும்.
வெளிகண்ட நாதர்,அதைத்தான் சொல்லுவாங்க: தனக்கு வரும் வரை எல்லாமே வேடிக்கைதான் என்று…
சன்னாசி Says: after publication. e -->November 9th, 2005 at 1:21 am e
//அதுவரை இருந்த ‘சிலாவத்தான’ (care free) வாழ்க்கையைக் //இந்த வார்த்தையைக் கேட்டுப் பல நாள் (வருடங்கள்?) ஆயிற்று. இது இன்னும் திரிந்து (அசல் எதுவோ?) “செலாத்தா”, “செலாவட்டா” என்றும் வரும்.
நண்பன் Says: after publication. e -->December 8th, 2005 at 1:31 am e
அருமையான கட்டுரை.
நீங்கள் கொடுத்த சுட்டியின் மூலம் இந்த ஒரு பதிவு மட்டுமே படித்தேன்.
மீண்டும் வந்து முழுக்கப் படிக்கிறேன்.
அப்புறம்.
அந்த புகைப்படப் பழக்கம் -
அதைக் கொஞ்சம் சொல்லிக் கொடுங்களேன் - புகை பிடிப்பதை விட்டுட்டு, புகைப்படத்தைப் பிடிக்கலாம் என்று தான்..
தருமி Says: after publication. e -->December 8th, 2005 at 12:41 pm e
அந்த புகைப்படப் பழக்கம் -அதைக் கொஞ்சம் சொல்லிக் கொடுங்களேன” “ //நல்ல ஆள் பாத்தீங்க, போங்க. நான் சொல்லிக் கொடுத்தா என்ன மாதிரி மோசமான படங்கள் எடுக்க முடியும்னுதான் தெரிஞ்சுக்கலாம்.
நல்ல படம் எடுக்கணும்னா இங்க போங்க…சரியா…?http://anandvinay1.blogspot.com/