தில்லியில் எல்லா இடங்களையும் பாத்துடலாமேங்கிற ஆசையில, ஆசைஆசையா அந்த பஸ்ஸில் ஏறியாகிவிட்டது. பஸ்ஸில் நம் தமிழ் மக்கள் கொஞ்சம் இருந்தார்கள். எல்லாரும் பெருங் குடும்பத்தோடு இருந்தார்கள். தனியாள் நான் மட்டும்தான். பஸ் முதல் இடத்தில் நின்றதும் சிங் ஒருவர்தான் எங்கள் கைடு. அந்த இடத்தப்பற்றி முதலில் இந்தியில் சொன்னார்; பிறகு ஆங்கிலம். இந்தி பேசுவதற்கு எடுத்துக்கொண்ட நேரத்தில் ஏறக்குறைய பாதி நேரமே ஆங்கிலத்தில் சொன்னார். சரி..சரி..அதுவே போதும்; நாம் என்ன பரிட்சைக்காகவா கேட்கிறோம் என்று சமாதானப் படுத்திக் கொண்டேன். அடுத்த இடம் வந்தது. இந்தியில் விளக்கம் கொடுத்தார். நாங்கள் எதிர்பார்க்காமல் பஸ் அடுத்த இடத்திற்குப் புறப்பட்டு விட்டது. ஆங்கில விளக்கம் கொடுக்கப்படவில்லை. அப்போதுகூட நாங்கள் யாரும் அதை சீரியசாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால், அடுத்த இடத்திலும் அவர் அதே மாதிரி ஆங்கிலத்தில் சொல்லாமல் பஸ்ஸை எடுக்கச் சொன்னதும் போர்க்கொடி தூக்கினேன். நல்லவேளை நம் மக்கள் யாவரும் உடனே என் போராட்டத்தில் சேர்ந்துகொண்டார்கள். ஆங்கிலத்தில் சொல்லாவிட்டால் பஸ்ஸில் ஏற வேண்டாம் என்று நான் விடுத்த அழைப்பை மக்கள் எல்லோரும் ஏற்றுக்கொண்டார்கள். சிங் வேறு வழியில்லாமல், என்னை முறைத்துக்கொண்டே ஏதோ கொஞ்சமாவது ஆங்கிலத்தில் சொன்னார். (என் இந்திப்போராட்ட பதிவில் இந்தி படித்தேயாகவேண்டும் என்று ஒற்றைக்காலில் நின்று குரல் கொடுத்தவர்கள் அன்று என்னோடு அந்த பஸ்ஸில் இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பார்கள் - என்று ஒரு கற்பனை செய்து பார்க்கவேண்டும். ஹலோ..நீங்கள் என்ன செய்திருப்பீர்கள்?)
இந்த இந்திப் போராட்டத்தால் அங்கு பஸ்ஸில் ஒரு தமிழ்ச்சங்கமே உருவாகிவிட்டது. எங்கெங்கு இறங்கினமோ அங்கெல்லாம் ஒருவருக்கொருவர் ஒட்டிக் கொண்டோம். இன்னொன்று சொல்லவில்லையே; இந்தப் பயணம் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே நான் பெண்பார்த்த படலம் முடிந்துவிட்டிருந்தது. அநேகமாக அந்தப் பெண்தான் என்று முடிவு செய்யப்பட்டிருந்தது - at least நான் அப்படி நினைத்திருந்தேன். செங்கோட்டையில் இறங்கி சுத்தும்போது 'அவளுக்கு' ஏதாவது வாங்கிடணும்னு ஒரு ஆசை; ஆனா என்ன வாங்கிறதுன்னு தெரியலை. புதுமாதிரியா ஏதோ ஒண்ணைப் பார்த்ததும் இதை வாங்கலாமா என்று நம் தமிழ்ச் சங்கத்து உறுப்பினரிடம் கேட்டேன். 'தம்பி, இங்க ஒண்ணும் வாங்காத; இது எல்லாமே பாதி விலையில நம்ம மீனாட்சியம்மன் கோவில் கடையில வாங்கிடலாம்' என்று அம்மா ஒருவர் எச்சரித்துவிட்டார்கள். ஆக நான் ஒன்றும் வாங்கவில்லை. அதன் பலன் பின்னால் எனக்குத்தான் கிடைத்தது.
அதோடு கொண்டுவந்த காசையெல்லாம் பத்திரமாக வைத்திருந்து பம்பாயில் எல்லாம் வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். தில்லியில் நான்கைந்து நாள் தங்கல். மாலையில் - அந்த இடம் என்ன கன்னாட் பிளேஸ்தானே? - அங்கு சிரத்தையாகச் சென்றுவிடுவேன். 'இந்தியா காஃபி ஹவுஸ்'என்றொரு கடை. அது கடை என்பதைவிட தென்னிந்தியர்கள் கூடுமிடம் என்றே தோன்றியது. தமிழர்களும், மலையாளிகளும் நிறைந்து வழிந்தனர். நல்ல காஃபி; நம்மூர் தோசை என்று தமிழ் மணத்தது. தில்லியிலிருந்து ஒரு நாள் ஆக்ரா. தாஜ் மஹல். உள்ளே நுழைந்ததும் படத்தில் பார்த்தது மாதிரி நீண்ட நீரோடை முன்னால் இருக்க, அதில் தாஜ் மஹலின் தோற்றம் தெரியுமே அப்படி இல்லாமல், நீர் இல்லாமல் வறண்டிருந்தது. சுற்றிச் சுற்றி வந்து போட்டோ எடுத்தேன். படம் எடுப்பதற்காகவே போட்டதுபோல் மஹலின் முன்னால் இருந்த ஒரு பளிங்கு benchல் உட்கார்ந்து படம் எடுக்க ஆசை. என்ன செய்யலாமென முழித்துக்கொண்டிருந்தபோது இன்னொருவரும் அதேபோல் முழித்ததுபோல் தெரியவே, அவரை அணுகி ஆங்கிலத்தில் 'என்னை நீ எடு; நான் உன்னை எடுக்கிறேன்' என்று சொல்ல, அந்தப் பிரச்சனை முடிந்தது. எடுக்கும்போதுதான் நாங்கள் இருவருமே பார்த்துக்கொண்டோம் - எங்கள் இருவரின் காமிராவும் ஒரேமாதிரி என்று. இரண்டுமே அந்தக் காலத்து famous brand, Yashica J. ஆச்சரியத்தில் இருவரும் அதைப்பற்றி சிறிது பேசினோம். கடைசியாக, 'எங்கே வாங்கினீர்கள்' என்றேன். நாகப்பட்டினம் என்றதும், ஓ, நாகப்பட்டினமா ? என்று நான் தமிழில் சொல்ல, அடுத்த சங்கம் அங்கு உருவானது. அதிலும் அவர் மதுரைக்காரராகவே இருந்தார்.
தில்லியிலிருந்து பம்பாய் பயணம். இங்கு இடம் பார்க்கும் தொல்லையில்லை. உறவினர் வீட்டில் தங்க ஏற்கெனவே ஏற்பாடு. பம்பாய் போய்ச்சேர்ந்ததுமே ஒரு கடிதம் காத்திருந்தது. அப்பா எழுதியிருந்தார்கள். நான் பார்த்திருந்த பெண்ணே முடிவு செய்யப்பட்டிருப்பதாகவும், நான் சம்மதம் என்று ஒரு கடிதம் எங்கள் சாமியாருக்கு (Parish priest)உடனே எழுதவேண்டுமென்றும் எழுதியிருந்தார்கள். அதைவிட வேறு வேலை என்ன? உடனே கடிதம் எழுதிப்போட்டேன். ( அப்படியாக என் தலைவிதியை நான் பம்பாயில் முடிவு செய்தேன். ம்..ஹும்..!) ஊரிலிருந்து வந்த களைப்பைப் போக்கிக்கொள்; நாளைக்கு கடை, கண்ணி (அது என்னங்க; கடை சரி..கண்ணி - அது என்ன?) போகலாமென்றார் உறவினர். அடுத்த நாள் ஒரு தந்தி வந்தது அப்பாவிடமிருந்து.
to be continued.............
1973-ம் வருடம்; மே மாத்தின் முதலில், அம்மாவோடு கல்கத்தா சென்று அங்கிருந்த தங்கையோடு அவர்களை விட்டுவிட்டு அங்கிருந்து தனியே தில்லி, ஆக்ரா, பம்பாய் சென்றுவர திட்டமிட்டு அதன்படியே கிளம்பினோம். நம் 'டீ' எப்படி 'ச்சாயா..சாயா...சாயே என்று சொல்லளவில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறி, கடைசியில் 'சிறு மண் குவளை'க்கு கல்கத்தாவில் மாறியது என்பது நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. ரயில் சிநேகிதமாக ஒரு வங்காளத்துக்காரரிடம் பேசிக்கொண்டு போனது, அவர்களின் சினிமா உலகம் பற்றிப் பேசி அவரை கொஞ்சம் இம்ப்ரஸ் பண்ணியது ஞாபகத்தில் வருது. கல்கத்தாவில் இறங்கி - பிளாட்பார்மில் இறங்கியதும் 'என்னடா இது, ரொம்ப சின்ன ஊர் ஸ்டேஷன் மாதிரி இருக்கு' என்று நினைத்ததும் நினைவில் இருக்கிறது. அம்மாவை உட்காரவைத்துவிட்டு, வெளியெ வந்ததும் கண்ணில் பட்ட ஹொளரா பாலத்தின் பிரமாண்டம் முகத்தில் அறைந்தது. அதன் வழியே டாக்ஸியில் போகும்போது தலையை வெளியில் நீட்டி, மேல் நோக்கிப் பார்க்க, சட சடவென கடந்து போகும் இரும்புச் சட்டங்கள் பிரமிப்பைத் தொடரவைத்தன.எப்போது இடிந்துவிழுமோ என்பது மாதிரி நின்ற மிகப்பழைய கட்டிடங்கள்; அதனை அடுத்து புத்தம் புது கட்டிடங்கள், பஸ்சுக்கு பின்னால் உள்ள ஸ்டெப்னி டயர்மீது ஏறி நின்று பயணம் செய்யும் இளைஞர்கள், ட்ராம் வண்டி, விக்டோரியா (?) காட்சிசாலை, ரைட்டர்ஸ் கட்டிடம், ஏதொ ஒரு பெயரோடு இருந்த பஜார் - இப்படி கொஞ்சம் மட்டுமே நினைவில் உள்ளன. சேவியர் கல்லூரியைச்சேர்ந்த பள்ளிக்கூடம் என்று நினைக்கிறேன். அது நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்குப் பக்கத்தில் இருந்தது. நான்கு நாள் சுற்றியதில் 32 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நினைவில் நிற்பவை இவ்வளவே.
ஆனால், கல்கத்தா - தில்லி பயணம், அம்மாடியோவ் மறக்க முடியுமா, என்ன? எல்லாமே மிக நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது. அப்போதெல்லாம் ரயில் பயணங்களில் ரிசர்வேஷன் எவ்வளவு தூரம் நடந்தது என்றெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது; ஏனென்றால், அப்படி ரிசர்வ் செய்து போன பயணங்கள் மிகக் குறைவாகவே இருக்கும். அதே நினைப்பில் தில்லி செல்ல ஓப்பன் டிக்கெட் வாங்கிக்கொண்டு தில்லிக்குக் கிளம்பினேன். ரயில் எண் ஒன்று என்றும், பெயர் 'கல்க்கா மெயில்' என்றும் ஞாபகம். ரயில் புறப்பட அரைமணி இருக்கும்போது பிளாட்பாரம் நுழைந்தேன். எல்லா கம்பார்ட்மெண்டும் ரிசர்வ்டு என்று போட்டிருந்தது. தேடி தேடிப் பார்த்து ஒரே ஒரு ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்ட் மட்டுமே இருந்ததைக் கண்டு பிடித்தேன். ஆனால், அங்கே பயங்கர கூட்டம். அதுவும் எல்லாருமே சிப்பாய்கள்; சிலர் குடும்பத்தோடு. வெளியே மொத்தம் 72 பயணிகள் என்று வழக்கமாகப் போட்டிருக்குமே அதற்குக் கீழ் 70 சிப்பாய்களுக்கு என்றொரு பேப்பர் ஒட்டியிருந்தது. ஆஹா, இன்னும் 5 பேர் ஏறலாமே என்று புத்திசாலித்தனமாக கணக்குப்போட்டு உள்ளே ஏறினேன். அதுவும் எப்படி? நடைபாதை முழுவதும் லக்கேஜ். சொன்னால் நம்பமாட்டீர்கள். மேல்கூறை வரை ஏறத்தாழ லக்கேஜ். சிப்பாய் மாதிரியே நான் அவை மேலே ஏறி, crawl பண்ணி அந்தப்பக்கம் வந்து சேர்ந்தேன். வேர்வையில் சட்டை நனைந்துதான் அதுவரை பார்த்திருக்கிறேன். அன்று எனக்கு சட்டை, பேண்ட் எல்லாமே நனைந்து ஒரு வழியாக வெற்றிவீரனாக உள்ளே நுழைந்தேன். நிற்கவும் இடமில்லை. எல்லோரும் என்னைப்பார்த்த பார்வை நன்றாக இல்லை. ஹும்..நானா அதையெல்லாம் கண்டுகொள்கிறவன்!
வண்டி கிளம்ப ஒரு 5 நிமிடம் இருக்கும்போது யாரோ சிலர் என்னைப்பார்த்து ஏதோ அவர்களுக்குள் பேசுவதுபோல் தெரிந்தது. வெளியில் நின்று கொண்டிருந்த ஒருவர் என்னைப்பார்த்து ஏதோ கேட்டார். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. எனக்குத் தெரிந்த ஒரே இந்தியை எடுத்து விட்டேன்: 'இந்தி நஹி மாலும்' என்று. 'I.D. Card' என்று கேட்டார். சிப்பாய் இல்லைன்னா இறங்கு என்பது மாதிரி ஏதோ சொன்னார். எப்படி நம்மை சிவிலியன் என்று கண்டுபிடித்திருப்பார் என்பது பின்புதான் புரிந்தது. எல்லோரும் ஒட்ட முடி வெட்டியிருந்தார்கள். நானோ அப்போதிருந்த ஸ்டைலில் காதுக்குக் கீழே ஒரு இன்ச் வரை கிருதா வைத்திருந்தேன். ( உங்கள் அப்பா-அம்மா கல்யாண போட்டோ பாருங்களேன்!) I should have been standing out like a sore thumb among them.
ஒழுங்கா பதில் சொல்லியிருக்கலாம். நானோ சட்டம் பேசினேன். அவர்களுக்குப் புரியவேண்டுமென்பதற்காக 'உடைந்த ஆங்கிலத்தில்' (இல்லாட்டாலும் என்ன வாழப்போகுது!) கணக்குப்பாடம் எடுத்தேன். 70 உங்களுக்கு; மீதி 5 சிவிலியன்களுக்கு என்று. வெளியே நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தவர் ஏதோ சொன்னார். எனக்குச் சிறிது தள்ளி நின்று கொண்டிருந்த ஒரு சிப்பாய் - நல்ல முரட்டு கேசு - என்னை நோக்கித் தூக்கிய கைகளோடு அடிக்க பாய்ந்து வந்தார். 'முடிஞ்சிச்சு கதை'ன்னு நினைச்சேன்.
சரி, நம்ம கதை இப்படி ஓட்ற வண்டியிலதான் முடியணும்னு தலைவிதி இருந்தா என்ன பண்ண முடியும்னு நினைச்சேன். நல்ல வேளை, பாய்ந்து வந்த மனுஷன் கால் எதுலயோ மாட்டிக்கிச்சு. ஆனா, நல்லாவே கொலைவெறி இருந்துச்சு அந்த ஆளு மூஞ்சில. அதுக்குள்ள என் பக்கத்தில இருந்த ஒரு நல்ல மனுஷன் - அந்த ஏரியாவிலேயே ஆங்கிலம் தெரிந்த ஒரே மனுஷன் போலும் - 'Better you get down; you cannot travel with these ruffians', என்றார். சரி என்று சொல்லிவிட்டு, என் சின்ன பெட்டியை எடுத்துக்கிட்டு இறங்க முயன்றேன். என் முன்னால் தொபுக்கடீரென்று ஒரு பெண்ணும், ஆணும் அந்த நடைபாதை 'ல்க்கேஜ் மலை'மேலிருந்து குதித்தார்கள்; எல்லாம் மிலிட்டரி ஆட்கள்தான். அவர்களுக்கு வழி விட்டுக்கொண்டிருக்குபோதே வண்டி புறப்பட்டிருச்சி. என்னிடம் ஆங்கிலத்தில் பேசியவரிடம் 'இப்போது என்ன செய்வது' என்ற பொருளில் பார்த்தேன். ஆபத்பாந்தவன், அனாதை ரட்சகன் மாதிரி அவர் அங்கு இருந்தவர்களிடம், அதிலும் என்னிடம் I.D.Card கேட்ட நபரிடம் ஏதோ பரிந்து பேச, ஒரு வழியாக எனது உயிருக்கு ஆபத்தில்லாமல் ஆனது.
இந்த நிகழ்ச்சியில் நான் தப்பித்தது எவ்வளவு பெரிய விதயம் என்பது எனக்கு எப்போது தெரிந்தது தெரியுமா? இப்போது ஓரிரு மாதங்களுக்கு முன்புதான். இதுபோல நடந்த ரகளையில் வட இந்தியாவில் ராணுவ வீரர்கள் சக பயணிகளை வண்டியிலிருந்து வெளியே தள்ளிக் கொன்றுவிட்டதாக ஒரு முறை அல்ல, இரு முறை வந்த நாளிதழ் செய்திகளைப் படித்த போதே, அப்போது எனக்கு ஆயுசு கெட்டியாக இருந்திருக்கிறது என்று புரிந்து கொண்டேன்.
'அப்போ உனக்கு இந்தி தெரிந்திருந்தால்...'- அப்டின்னு யாராவது பின்னூட்டம் இடணும்னு இந்த இடத்தில நினைச்சிருந்தீங்கன்னா, அவங்களுக்கு ஒரு சேதி: அப்படி இந்தியும் தெரிந்திருந்து நான் இந்தியில் பேசியிருந்தால், ஒண்ணு நான் பேசிய இந்திக்காகவே அடிச்சு கொன்னிருக்கலாம்; அல்லது, இந்தி தெரிந்த காரணத்தால் நான் அதிகமா பேசி நல்லா வாங்கிக் கட்டியிருக்கலாம். நல்ல வேளை, இந்தி தெரியாததால் அந்த நல்ல மனிதர் ஒருவர் உதவியுடன் பிழைத்தேன். அவர் பெயரை மறந்து விட்டேன். அஸ்ஸாம்காரர் என்பது மட்டுமே நினைவிலிருக்கிறது.
அதன் பிறகு இரண்டு மூன்று மணி நேரத்திற்கு நான் ஒரு கொக்காக மாறிவிட்டேன். அதாவது, நின்ற இடத்தில் ஒரே ஒரு கால் வைப்பதற்கு மட்டுமே இடம் கிடைத்தது. இன்னொரு காலை பக்கத்தில் உள்ள பெட்டியில் முழுவதுமாகக் கூட வைப்பதற்கு முடியாதபடி அதிலும் ஆட்கள் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். பெட்டியில் கால் வைக்கிறேன் என்று அவர்கள் மேல் பட்டுவிட்டால் என்ன செய்வது. ஆக முழுசாக ஒரு கால் தரையிலும், இன்னொரு கால் அவ்வப்போது அங்கங்கே என்று, கால் மாற்றி மாற்றி நின்றாடும் தெய்வமாகி விட்டேன். மேலே லக்கேஜ் வைக்கும் இடத்தில் லக்கேஜ்களோடு ஆட்களும் படுத்திருந்தார்கள். என்ன ஆயிற்றோ, என் பக்கத்திலிருந்த மேல் தடுப்பில் படுத்திருந்தவர்களுக்கு என்னைப் பார்த்து திடீரென ஒரு பரிதாபம் ஏற்பட்டது போலும். மேலே அவர்களுக்குப் பக்கத்தில் உட்காரச் சொல்லி இடம் கொடுத்தார்கள். அவர்களே 'S' மாதிரி படுத்திருந்தார்கள். அந்த S-ல் உள்ள மேல் வளைவு இருக்குமே, அந்த இடம்தான் எனக்கு ஒதுக்கப்பட்டது. 'புட்டம்' என்றெல்லாம் எழுதினால் கெட்டவார்த்தை என்று நினக்க மாட்டீர்களே? எழுதிதான் ஆகவேண்டியதுள்ளது. அப்பாடா, கால் வலி போகும் என்ற நினைப்பில் மேலே சென்றால், அங்கே கிடைத்த இடத்தில் ஒரு சைடு புட்டம் மட்டும் வைக்கவே இடம் கிடைத்தது. இன்னொன்று வெளியே - இப்போவெல்லாம் ஆட்டோவில் சைடில் உட்கார்ந்து டபுள் புட்டம் மட்டும் வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருக்குமே அது மாதிரி. பாலன்ஸ் செய்வதற்காக எதிரில் படுத்திருந்தவர் மேல் கால் படாதவாறு எதிர்த்தட்டில் காலை ஒரு மாதிரியாக வைத்துக்கொண்டு மேலும் சில மணி நேரங்கள்.அவ்வப்போது புட்டங்கள் மாற்றி..மாற்றி... எங்கேயாவது கிராஸிங் அது இது என்று வண்டி நிற்கும்போது மக்கள் எல்லோரும் இறங்குவார்களே அப்போது நாமும் இறங்கி நம்ம 'வேலை'யெல்லாம் முடிச்சுக்கணும். மண் சட்டியில் டீ கொடுத்ததில் ஒரு நல்ல பலன் இருந்தது - நம்ம குடிக்கிற சார்மினாருக்கு ash trayக்கு வேற எங்கு போறது. சாம்பலை நாம கீழே தட்ட, அது கீழே இருப்பவர்மேல் பட, அவர் அதற்குப்பிறகு நம்மளைத் தட்டும்படியாகி விடக்கூடாதே. சார்மினார் இன்னொரு உதவி செய்தது. மேலே படுத்திருந்ததில் ஒருவருக்கு ஓசி 'தம்' கொடுத்ததில் அவர் இரக்கமாகி, நட்பாகி ஒன்றரை பிட்டத்திற்கு இடம் கொடுத்தார்.
அதுபோல அலகாபாத்திற்கு முன்பே ஏதோ கிராஸிங் என்று நெடு நேரம் வண்டி நின்றபோது break of journey பற்றி அந்த அஸ்ஸாம் நண்பர் சொல்லி, சரி, போதுமடா சாமி இந்த 'மிலிட்டரி பயணம்'என்று முடிவெடுத்து, அலகாபாத் வந்ததும் அந்த அஸ்ஸாமிய நண்பருக்கும், மேலே இடம் கொடுத்த இரு சிப்பாய்களிடமும், கடைசி வரை என்னை முறைத்துக் கொண்டேயிருந்த என்னை கல்கத்தாவில் அடிக்க வந்த ஆளிடமும் சொல்லிவிட்டு அலகாபாத்தில் இறங்கினேன். வைப்பு அறையில் பெட்டி வைக்கப்போகும்போதுதான் அது கட்டாயம் பூட்டி வைக்கப்படவேண்டும் என்பது தெரிந்தது. பெட்டியோடு வெளியே வந்தேன். பூட்டு வாங்க கடை தேடி இருநூறு, முன்னூறு மீட்டர் தூரம் நடந்து ஒரு கடையைக் கண்டுபிடித்தேன். பூட்டுக்கு யாருக்கு இந்தி தெரியும். நமக்குத்தெரிந்ததெல்லாம் இந்தி சினிமா பார்த்து, பார்த்து - துனியா, பியார், ப்ரேம், பக்ளி, தோ ஆங்கேன் (அதிலும் 'பாரா ஹாத்' அப்டின்னா என்னன்னு அப்போ தெரியாது), மக்ளப், ...இன்னபிற சொற்கள்தான் தெரியும். ஒண்ணு ரெண்டுகூட 'பாஞ்ச்' வரைதான் தெரியும். (இந்தி திணிப்பு எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் உதார் காட்னியே..இப்ப சொல்லு, இந்தி படிக்கணுமா..வேண்டாமா...அய்யோ, யாரு சார் பின்னாலிருந்து கையை முறுக்கிறது?) ஒரு வழியா ஒரு கடை கண்டு பிடிச்சேன். அங்க அந்தக்கடைக்காரர் நமக்கு இப்போ பின்னூட்டமிடுறவங்க மாதிரியே தகராறு பண்ணினார். நான் ஆங்கிலத்தில் கேட்க, அவர் இந்தியில் பதில் சொல்ல, நான் நமது வழக்கமான 'இந்தி நை மாலும்' என்று சொல்ல, 'ஆ, மேரே ராஷ்ட்ற பாஷா...' அப்படிங்க, ஒரு அஞ்சோ பத்தோ ரூபாய் நோட்டைக் கையில் கொடுத்து, 'ஸ்மால் டைகர் லாக் ஹை' என்றேன். கொடுத்த பூட்டில் ஒன்றை நான் எடுக்க, அவர் கொடுத்த மீதியை நல்ல பிள்ளையாய் பையில் போட்டுக்கொண்டு திரும்பினேன். கல்கத்தாவில் நடந்த கலாட்டாவில் இதற்கு முன்பு ஒரு முறை கேட்டது. அடுத்ததாக இந்தக் கடைக்காரர் ' தும் மதராஸி ஹை?' என்று ஒரு துவேஷத்தோடு கேட்டார். அதன் பிறகு இந்த வார்த்தைகளை அடிக்கடி கேட்கும் நிலை நிறைய தடவை வந்தது. Contemptuous toneல் வரும் அந்தக் கேள்விக்கு நான் வழக்கமாகத் தரும் பதில்: 'So what ?' என்பதே.
ரயில் நிலையத்தில் வைப்பு அறையில் பெட்டியை வைத்து விட்டு, ஒரு குளிப்பு போடலாமென இடம் தேடலானேன். ரயில் நிலைய ரெஸ்ட் ரூம் போகலாமாவென நினைத்துக் கொண்டிருக்கும்போது பிளாட்பாரத்தின் கடைசியில் பீச்சி அடிக்கும் பெரிய குழாயிலிருந்து தண்ணீர் அருவியாய் கொட்டிக்கொண்டிருக்க, நிறைய பேர் குளித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அங்கே குளிக்கலாமேவென அருகே சென்றேன். ஆஹா, 'காதில் இன்பத்தேன் வந்து பாய்ந்தது'. குளித்துக்கொண்டிருந்த கூட்டம் எல்லாம் அப்படியே நம்ம தமிழ்க் கூட்டம். தமிழ் கேட்டு, பேசி மூன்று நான்கு நாளாயிருக்கும். எல்லாம் நெல்லைத் தமிழ். கேட்க கேட்க தனி சுகம். கொஞ்சம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன். பிறகு அருகில் போய் 'அண்ணே, நானும் கொஞ்சம் குளிச்சுக்கட்டுமா?' என்று கேட்டதும் ஒரு நிமிஷம் நிசப்தம். அவர்கள் எதிர்பார்க்காத இடத்தில் தமிழ் கேட்டதும் அவர்களுக்கு அப்படி ஒரு வியப்பு. 'டேய், தம்பி குளிக்க இடம் கொடுங்கடா' என்று அதன் தலைவர் கட்டளையிட ராஜ குளிப்பு ஒண்ணு போட்டேன். தமிழ் கேட்டதில் பாதி அலுப்பும், தண்ணி பட்டதில் மீதிப் பாதி அலுப்பும் ஓடியே போச்சு.
அடுத்த ட்ரெயின் பிடிச்சு சாவதானமா தில்லி பயணமானேன்.
அந்தப் பயணத்தின் இறுதிக்கட்டம். தில்லிக்கு நெருங்கி வந்து கொண்டிருக்கும்போது கூடவே பயணம் செய்த ஒருவர் - இந்தி, தமிழ், ஆங்கிலம் தெரிந்த தெலுங்கர் ஒருவர் கொஞ்சம் பயம் காட்டிவிட்டார். தில்லியில் இந்தி தெரியாமல், தனியாகத் தங்குவதில் உள்ள பாதகங்களை விவரிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். சரி, என்று ஒருவாராக மனதைத் திடப்படுத்திக்கொண்டு ஸ்டேஷனைவிட்டு வெளியே வந்தேன். சிறு தூறல் விழுந்துகொண்டு இருந்தது. வெளியே வந்ததும் பெரிய அதிர்ச்சி. கோட்டு, பேண்ட் எல்லாம் போட்டுக்கொண்டு ஒருவர் குதிரைக்கு லாடம் அடித்துக்கொண்டிருந்தார். நமக்கு அப்பல்லாம் கோட்டு, சூட்டுன்னாலே ஒண்ணு பெரிய ஆபிசர், அல்லது கல்யாண மாப்பிள்ளை இதுதான் ஞாபகத்திற்கு வரும்; இங்க என்னடான்னா...! அதுக்குப் பிறகுதான் ஞானம் பிறந்தது. இங்க குளிருக்கு எல்லாருமே இது மாதிரி போடற விஷயம்தான்னு. இதுக்குள்ள இன்னொரு ஆசை வந்திருச்சி. நல்லதா ஒரு காஃபி குடிக்கணும்னு. ஒரே 'சாயா'வா குடிச்சி, குடிச்சி காஃபி நினப்பு வந்து ரொம்பவே வாட்டிடிச்சி - இடை மெலிஞ்சு பசலை வராத குறைதான். முதல்ல ஒரு காஃபி; அதுக்குப்பிறகுதான் மற்ற எல்லாம்னு முடிவு பண்ணினேன். நானும் கஜினி மாதிரி ஒவ்வொரு கடையா ஏறி இறங்கினேன். ஒரு ஹோட்டலிலும் காஃபி இல்லை. உடம்பு அலுத்துப்போச்சு. கடைசியா ஒரு ஹோட்டல் கொஞ்சம் பெரிசாவே இருந்தது. கிடச்சா பாப்போம்; அல்லது கெடச்சதைக் குடிப்போம்னு நுழைஞ்சேன். வழக்கமான கேள்விக்கு வழக்கமான பதில் கிடைத்தது. ஆனாலும் ';சாயா' குடிக்க மனசே வரல. வேற என்னன்னு கேட்டேன். என்னமோ 'லஸ்ஸி' என்றார். கொடுங்கள் என்றேன். குடிச்ச பிறகுதான் தெரிந்தது அது மோர் + சீனி என்று. அதில என்ன விசேஷம்னா, அதுவரை லஸ்ஸி என்னான்னு தெரியாது. அநேகமா இந்தப் பக்கம் - நம்ம மாநிலம் பற்றி சொல்றேன் - அது அப்போ இருந்தது மாதிரி தெரியலை. (உங்க ஊரு மதுரயில இருந்திருக்காதுன்னு சொல்லுப்பா..). அது என்னமோ, நம்ம மாநிலத்தில அப்படி ஒண்ணு இருந்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை.
அதுக்குப்பிறகு கொஞ்சம் பயமுறுத்தாததா ஒரு லாட்ஜ் பார்த்து 'குடியேறி' அடுத்த நாள் ஊர் சுற்றிப்பார்க்க அரசாங்க டூரிஸ்ட் பஸ்ஸில் ஏறின பிறகுதான் அடுத்த adventure.
to be continued...
இன்னைக்கு ராத்திரி மதுரை போறேன். ஏன்னு கேக்றீங்களா?
நேத்து ராத்திரி நல்லா தூங்கின பிறகு யாரோ எழுப்பினாங்க. யாருன்னு கேட்டேன். நம் எதிர் கால முதல்வர், கறுப்புச் சிங்கம், மதுர கீரத்துரை அரிசி மில்லின் அன்புப் புதல்வன், நம்ம கேப்டனின் மச்சான் என்றார், வந்தவர். என்ன வேணும்னேன். 'நீங்க'தான் அப்டின்னார். எனக்கு ஒண்ணும் புரியலை. பிறகுதான் விதயத்துக்கு வந்தார். 'நம்ம கட்சிக்கு தமிழ்மண ப்ளாக் உலகத்துக்கு கொ.ப.செ.வாக நம்ம கேப்டன் உங்களை தெரிஞ்செடுத்திருக்கிறார்' என்றார் வந்தவர். உடனே உக்காரச் சொல்லி, காப்பி பலகாரம் கொடுத்து உபசரிச்சேன்.
'என்னங்க இப்படி, எனக்கு என்ன தெரியும்னு இப்படி ஒரு பெரிய பொறுப்பை கேப்டன் குடுத்துட்டார்'னு கேட்டேன்.
எல்லாம் அப்டி அப்டிதாங்க. இப்ப, என்ன தெரியும்னு நீங்க ஒரு ப்ளாக் ஆரம்பிச்சீங்க? html...ip number...graphics...இப்படி ஏதாவது தெரிஞ்சா ஆரம்பிச்சீங்க. ஒரு லின்க் கொடுக்க தெரியுமா உங்களுக்கு? சுட்டி தெரியும்; கீ போர்டு தெரியும். இத வச்சுக்கிட்டே ஏதொ நீங்க ப்ளாக்-பொழப்ப ஓட்டல? இப்ப பாருங்க உங்களுக்கும் திட்டி திட்டி வாசிக்கிறதுக்கோ, இல்ல, வாசிச்சி வாசிச்சி திட்றதுக்கோன்னு நாலு ஆளுக இல்லியா? சிலரு + வேற போடுறாங்களாமே, இல்லியா? அதுமாதிரிதாங்க இதுவும். அதல்லாம் சமாளிச்சுப்புடலாம்; கவலையே படாதீங்க. கேப்டனுக்கு நம்ம மதுர ஆளு வேணும்னு ஆயிப்போச்சு. ஏன்னா, அவரு ஆஸ்தான அலங்காநல்லூர் ஜோசியரு இதுக்கு ஒரு மதுர ஆளுதான் போடணும்னு சொல்லிட்டார்லா' அப்டின்னு சொன்னதும் எனக்கும் ஒரு 'இது' வந்திரிச்சி.
'சரீங்க, நான் என்ன பண்ணனும்னு கேட்டேன்.
'இன்னும் இரண்டு மூணு நாள்ல நல்ல நாள், நல்ல நேரம் பாத்துட்டு கேப்டன் உங்க பேரை அதிகார பூர்வமாய் அறிவிச்சுடுவார். அதுக்குப் பிறகு நீங்க மள மளன்னு வேலய ஆரம்பிச்சுருங்க' அப்டின்னார் மச்சான், I mean, கேப்டனோட மச்சான்.
'சரி'ன்னு எந்திரிச்சி 'எல்லாம் பாத்துக்கங்க; தமிழ் ப்ளாக்கர்க ஓட்டு ஒண்ணுகூட வெளிய போயிரக்கூடாது; பாத்துக்கங்க. அதுக்கு நீங்க தான் பொறுப்பு. அதுக்கு என்ன வேணும்னு முதல்ல சொல்லிடுங்க; எல்லாம் கவனிச்சுடுவோம்'னார். அந்தக் 'கவனிச்சுடுவோம்'னு சொன்னதுமே எனக்கு மூளை வேல செய்ய ஆரம்ப்பிச்சிருச்சி.
புறப்பட்டவர் சடாரென திரும்பி 'இன்னும் இரண்டு வாரம்தான் இருக்கு. மள மளன்னு வேல ஆரம்பிச்சிருங்க' என்றார். 'என்ன இரண்டு வாரத்தில'ன்னு கேட்டேன். கொஞ்சம் கோவம் வந்திருக்கும்போல. இருக்காதா பின்ன. மெனக்கெட்டு என்ன கொ.ப.செ. வா போட்ருக்காங்க. அவரு சொன்ன பிறகுதான் 'நம்ம கட்சி' மாநாடு மதுரல நடக்க போற விதயம் ஞாபகத்திற்கு வந்திச்சு. நான் ஒரு பெரிய மொடாக்குதான்; நம்ம கட்சி, நம்ம ஊர்ல நடக்கப் போகுது; நான் எப்டி அத மறக்கலாம். 'சாரி'ங்க'ன்னு சொல்லிட்டு 'இப்பவே ஆரம்பிச்சிடலாம்'னேன்.
'உடனே நம்ம ஊருக்கு கிளம்புங்க. மாநாட்டு வேல எல்லாம் நல்லா பாத்துக்குங்க. அநேகமா, நம்ம கட்சியின் ' உ.வெ.கொ.ப.ச' வா மாநாட்டு மேடைல உங்கள நம்ம கேப்டன் அறிவிச்சுடுவார்', அப்டின்னர். வழக்கம்போல மொடாக்குக்கு புரியல.
'அது என்னங்க...உ.வெ.கொ.ப.ச. ?' அப்டின்னேன். கொஞ்சம் முறைச்சார். பிறகு, மூஞ்சில ஒரு சிரிப்பை ஓடவிட்டு, 'உள்நாட்டு வெளிநாட்டுக்கு கொள்கை பரப்புச் செயலாளர்' என்றார். அப்டின்னா, கட்சிக்கு முழுசுமா நாந்தான் கொ.ப.ச. அப்டின்ற உண்மை புரிஞ்சுது. அடுக்கடுக்கா எனக்கு பதவிக்கு மேல பதவியா கொடுத்துட்டு மச்சான் 'டக்'னு போய்ட்டார்.
'ஆஹா, இன்னும் ரொம்ப விதயம் டிஸ்கஸ் பண்ணாம போய்ட்டோமே'ன்னு இருந்திச்சு.
ஏன்னா, எனக்குத் தெரியும். இந்த விஷயம் லீக் ஆனதும் 'எனக்கு கட்சியில இந்த பதவி வாங்கிக்கொடு, அந்தப் பதவி வாங்கிக்கொடு; நம்மள அப்டி கவனிச்சுக்கோ, இப்டி கவனிச்சுக்கோன்னு' நம்ம வலைஞர்கள் மொய்ச்சுடுவாங்கன்னு. எல்லாம் நல்லா யோசிச்சுதான் செய்யணும்னு முடிவெடுத்திருக்கேன். சும்மா இந்த லொள்ளு பண்ற கேசுகள எல்லாம் பக்கத்தில சேத்துக்கவே கூடாது.
மாநாட்டு வேல தலைக்கு மேல இருக்கு... மச மசன்னு நிக்காம வேல ஆரம்பிக்கணும்னு நினச்சுக்கிட்டு இதோ மதுரைக்குக் கிளம்பிட்டேன் இன்னைக்கு ராத்திரியே! அங்க பாப்போம்...சரியா?
அமெரிக்காவில் ஒரு சின்ன டவுணில் சரியாக 100 நாட்கள் 'தனிஆவர்த்தனம்' செய்ய வேண்டியிருந்தது. இங்கே, சமையலறைப் பக்கமே போகாத நான் தனியே சமைத்துக்கொண்டு, அதை சாப்பிடமுடியாமல் கீழே கொட்டிக்கொண்டிருந்தேன். நான் oven-ல் மீன் பொரித்தால் அது கருவாடாக மாறியது. சரி, ரெடிமேட் சப்பாத்தி வாங்கி சுடவைப்போமே என்று சுடவைத்தால் அது அப்பளமாக மாறியது. வீட்டிலிருந்து எழுதி வாங்கிட்டுபோன notes-யைக் கையிலேயே வைத்துக்கொண்டு நான் பட்ட கஷ்டத்தைப் பார்த்து அவ்வப்போது அடுத்த அறை நண்பர்-சீனத்து நண்பர்- தரும் கண்ணங்கரேலென்ற கோழியையும், vegetable dip + பச்சைக் காய்கறிகளுடன் வாழ்க்கையை ஒருமாதிரி ஓட்டிக் கொண்டிருந்தேன். சோறும் தயிரும் ஊறுகாயும் கொஞ்சம் கை கொடுத்தது. அதைப் பற்றி பிரிதொரு பதிவில் பார்ப்போம்.
நான் இருந்த டவுணில் - அது ஒரு கிராமம்தான் - மொத்தம் 8,000 பேர் தானாம். அதிலும், பாதிக்கு மேல் அங்கிருந்த கல்லூரியின் மாணவர்கள்தான். பதினைந்து பதினைந்து கடைகளாக சரியாக நான்கே நான்கு வரிசைகளாக இரண்டு தெருவில் கடைகள்; ஒரு சின்ன சினிமா தியேட்டர், ஊருக்கு ஊர்தான் ஒரு மியூசியம் வைத்திருக்கிறார்களே, அது ஒன்று, ஒரு ஆடிட்டோரியம் - அதுதான் கல்லூரி வளாகத்தைத் தவிர அந்த ஊரில் இருந்த மொத்த விஷயங்கள். கடைகளின் வரிசை ஆரம்பமாகும் இடத்தில் ஒரு board.
Oberlin
Downtown
1882 - என்று எழுதியிருக்கும். கணக்கு போட்டுப் பார்த்தேன். 120 ஆண்டுகள்; பரவாயில்லையே என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.
கல்லூரியில் பேசிய ஒரு கூட்டத்தில் இந்த விஷயம் பற்றிப் பேசும்போது அதைக் குறிப்பிட்டுவிட்டு, அதே மூச்சில், என் ஊரில் இது மாதிரி ஒரு போர்டு வைத்தால் என்னவென்று எழுதுவது?
Madurai
Downtown
1882 B.C. என்றுதான் எழுதவேண்டி வருமென்றேன்.
எனக்கு என்ன வருத்தம்னா, இப்படிப்பட்ட, ஆனானப்பட்ட எங்க ஊரைப் பத்தி இந்த சென்னைவாசிகள் என்னதான் நினைக்கிறாங்கன்னு. நேத்து பெஞ்ச மழையில...அப்டின்னு சொல்லுவாங்களே அதுமாதிரி வெறும் 366 ஆண்டுகளே ஆயிருக்கு நேத்தோடு. அதுக்கு ரொம்ப பெரிசா பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம் வேற. போனாப் போகுது..கொண்டாடிட்டு போகட்டும்; நானும் கூட பிறந்த நாள் வாழ்த்து சொல்றேன். ஆனா, என்னமோ மதுர ஒரு கிராமம் மாதிரி சொல்றது; ஓ, அங்கே internet-கூட இருக்காங்கிறது, (அடுத்தவாரம் இந்நேரம் எங்க வீட்டுக்கே broad band வந்திரும்னு நினைக்கிறேன்) - இதல்லாம் வேணாங்க; நல்லா இல்ல.
அவ்வளவுதான் சொல்லுவேன்.
366 எங்கே? எங்க ஊரு எங்கே? எங்க ஊரு மீனாட்சி அம்மன் கோயிலு வயசே அதுக்கு மேல; தெரிஞ்சுக்கங்க. இனிமேயாவது... வயசுக்கு மரியாதை கொடுங்க'ப்பா ! சரியா...?
ஜாவா எனக்குத் தண்ணி பட்ட பாடு. பிறகு என்ன, கொஞ்சமா, நஞ்சமா.. 22 வருஷத் தொடர்பு என்றால் சும்மாவா? மேலே சொல்வதற்கு முன்பே ஒரு முக்கியமான சேதி. ஜாவா என்றதும், software கில்லாடிகளாக நிறைந்திருக்கும் இந்த வலைஞர்களில் பலர் நான் 'ஜாவா'ன்னு சொன்னது JAVA என்று நினைத்திருக்கலாம்.. இல்லை..இல்லை.. நான் சொல்லவந்தது - JAWA, 1966 மாடல், 250 c.c., Made in Czechoslovakia (இப்போ அந்த நாடே இல்லையோ?!), MDA 2107, என்னிடம் வந்தபோது 'சிகப்பழகி'; பின் எனக்குப் பிடித்தவாறு 'கறுப்பழகி'யாக மாறியவள். 1970 அக்டோபர் மாதத்தில் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் நான் 'அவள்' கைப்பிடித்தேன் - I mean its 'handlebar' ! அப்போது நான் ஒரு bachelor. ஆனால், 1992-ல் -22 ஆண்டுகள் என் இன்பத்திலும், துன்பத்திலும் பங்கு கொண்ட'அவள்' என்னைவிட்டுப் பிரியும்போது எனக்கு இரு வளர்ந்த குழந்தைகள். அந்தப் 'பிரிவு' என்னைவிட என் மகள்களை மிகவும் பாதித்தது. சின்னவளுக்குக் கண்ணீரே வந்துவிட்டது.
தஞ்சையில் 4 ஆண்டுகள் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போது ஏதோ ஒரு நல்ல மூடில், உள்ளூரில் வேலை பார்த்தால் ஒரு பைக் வாங்கிக்கொள் என்று அப்பா permission கொடுக்க, என் நல்ல நேரம் அமெரிக்கன் கல்லூரியில் 1970-ல் வேலை கிடைத்த உடனே அப்பாவை அனத்த ஆரம்பித்தேன். நான் அப்போது கல்லூரியில் வேலை பார்த்தது 'சித்தாள்' வேலை; அதாவது, அப்போதெல்லாம், கல்லூரிகளில் லெக்சரர் மட்டுமல்லாமல், tutor/demonstrator என்ற போஸ்ட்டும் உண்டு. ஒரே தகுதியிருப்பினும், ஊழ்வினை உறுத்துவந்து ஊட்டுவதால், சில பாவப்பட்ட ஜென்மங்களுக்கு அந்தப் பதவிகளே கிடைத்து, பின், உறுமீன் வருமளவும் காத்திருக்கும் கொக்காய் தவமிருந்து லெக்சரர் பதவி உயர்வு பெறவேண்டும். அது ஒரு சோதனைக்காலம். நான் சேர்ந்தது அப்படி 'சித்தாள்' வேலையில்தான். அப்பாவுக்கு இது ஒரு சாக்காகப் போய்விட்டது. 'பார்க்கிற வேலை என்னவோ சித்தாள் வேலை; இதில் பைக்கில் போய் இறங்கினால் ரொம்ப நல்லாவே இருக்கும்; போ..போ... பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாமென' சொல்ல மனம் உடைந்து, தாடி இல்லாமல் சோகம் காட்டி, பிறகு பயங்கர பலமுனைத் தாக்குதல்களைத் தொடுத்து அப்பாவைச் சரிக்கட்டினேன்.
மனம் மாறிய அப்பா அவருக்குத் தெரிந்த நண்பரிடம் இருந்த ஜாவா பைக்கை எனக்காக வாங்கி, ஒரு சனிக்கிழமை இரவு 'வண்டியை நாளைக்கு எடுத்துக்கொள்' என்று அதன் சாவியைக் கொடுத்தபோது ஒரே 'ஜிவ்'தான். ஏனென்றால், அப்போது மொத்தமே மூன்றே மூன்று வகை பைக்குகள்தான். புல்லட் 350 சி.சி.- அப்போது விலை 4,500 ரூபாய்; அந்த வண்டியைப் பார்க்க ஆசை ஆசையாகத்தான் இருக்கும். பார்க்கும்போதெல்லாம் யானை நினனவுதான் வரும். அடுத்தது ஜாவா 250 சி.சி. - விலை 3,500. பார்க்கும்போது வரும் நினைவு: முன்னங்கால்களைத் தூக்கி நிற்கும் அழகுக் குதிரை. முன்றாவது, ராஜ்டூத் 150 சி.சி. விலை 2,500. சரியான எருமை மாடு மாதிரி நிற்கும். பிடிக்காது. 'குதிரை' கிடைத்ததும் எக்கச்சக்க சந்தோஷம். என் குதிரைக்குக் கொடுத்த விலை 2,500.
அதுவரை வண்டி நன்றாக ஓட்டத்தெரியாது. தஞ்சையில் தங்கியிருந்த லாட்ஜில் வேளாண்மைத்துறையில் வேலை பார்த்த அடுத்த அறை நண்பருக்கு அளிக்கப்பட்டிருந்த 'எருமைமாடு'- அதாங்க, ராஜ்தூத்தை அவர் வெளியூர் செல்லும்போது ஆணியைப் போட்டு எல்லோரும் எடுத்து அந்த காம்பவுண்டுக்குள்ளேயே ஓட்டுவோம். அந்த அனுபவம் மட்டுமே உண்டு. அடுத்த நாள், நண்பர் ஒருவரை அழைத்துச்சென்று, நான் படித்த மரியன்னை பள்ளியில் இருந்த என் குதிரையை எடுத்துக்கொண்டு நேரே ரேஸ்கோர்ஸ் மைதானத்திற்குச் சென்றோம். நட்ட நடு மைதானத்தில் வண்டியை நிப்பாட்டிவிடு நண்பர் 'தம்' அடிக்க உட்கார்ந்து விட்டார். சரி வண்டியை எடு என்றார். ஸ்டார்ட் செய்தேன்; கியர் போட்டேன்; நாலைந்து சுற்று சுற்றினேன். அவ்வளவுதான், உனக்கு ஓட்டத் தெரிந்துவிட்டது என்று சொல்லி நண்பர் வீட்டில் கொண்டுவந்து விட்டு விட்டு அப்பாவிடம் நல்ல சர்டிபிகேட் கொடுத்துவிட்டு போய்விட்டார்.
ஏழுமணிக்கு முந்தி எப்பவுமே எழுந்திருக்காத நான் அடுத்த சில நாட்களுக்கு ஐந்து ஐந்தரை மணிக்கெல்லாம் எழுந்து குதிரையை நன்றாகத் துடைத்து, அப்போதெல்லாம் ஆள் நடமாட்டமே இல்லாமலிருந்த (இப்போது அங்கு ஆரப்பாளையம் பஸ் ஸ்டாண்ட் வந்து ஒரே மக்கள் கூட்டம்தான்) வைகை நதிக்கரையின் ஓரமாக இருக்கும் சாலையில் சைலன்சர் இல்லாத வண்டியை ஓட்டிப் பழகினேன். கொஞ்சம் தைரியம் வந்த உடன் கல்லூரிக்கு ஓட்டிப்போனது; போகும் வழியில் எல்லோருக்கும் நடப்பது போலவே, போலீஸ்காரரைப் பார்த்ததும் வண்டி நின்றுபோனது - எல்லாமே நினைவிலிருக்கிறது. இப்போ பைக் ஓட்டுபவர்களுக்குத் தெரியுமோ என்னவோ, இந்தக்காலத்து பைக்குகள் எல்லாமே கையாலேகூட ஸ்டார்ட் செய்யமுடியும். ஆனால், புல்லட், ஜாவா பைக் இரண்டுக்குமே செம உதை கொடுக்கவேண்டும். கொஞ்ச காலம் வரை இடது கால் பெருவிரலில் எப்பவுமே ரத்தக்காயத்தோடேயே அலைந்தேன். ஷூகூட போடமுடியாது.
எப்போது கோடை விடுமுறை வருமெனக் காத்திருந்தேன். விடுமுறையும் வந்தது. சொந்தஊருக்கு பைக்கிலேயே செல்ல முடிவு செய்திருந்தேன். 130 மைல்கள். ஊருக்குள் நுழைந்ததும் பைக் பின்னாலேயே ஒரு பெருங்கூட்டமாகச் சின்ன பசங்கள் எல்லோரும் ஓடிவர வீடுவந்து சேர்ந்தேன். என் அப்பம்மாவிற்குப் பெருமை பிடிபடவேயில்லை; திருஷ்டிதான் சுற்றவில்லை. நான் வீட்டுக்குள் வந்த பிறகும் சின்னப் பிள்ளைகளின் கூட்டம் குறைந்தபாடில்லை. அப்போது எங்கள் ஊர் பக்கம் நானே பைக் எதுவும், யாரும் ஓட்டி வந்தும் பார்த்ததில்லை. பசங்க கூட்டத்திலிருந்து பைக்கைக் காப்பாற்ற பாதுகாப்புப் படை ஒன்றை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டியதாகப் போய்விட்டது. அன்று ஊருக்குப் போனதால் என் வண்டிக்குப் புதுப் பெயர் ஒன்று கிடைத்தது. பசங்க எல்லோரும் வண்டியைச் சூழ்ந்துகொண்டும், நான் போகும்போது பின்னாலேயே கூட்டமாய் ஓடி வந்தும், 'டக்கு மோட்டார் ...டக்கு மோட்டார்' என்றார்கள். அந்தப் பெயர் மிகவும் பிடித்ததால் 'Darling Duck' என்று நாமகரணம் சூட்டினேன். ஆனால், இந்தப் பெயரைக் கடைசியில் மாற்றும்படியானது. என்ன பெயர், ஏன் அந்தப் பெயர் என்பதைப் பிறகு சொல்கிறேன்.
நான் பைக் வாங்கியபோது பெட்ரோல் விலை லிட்டருக்கு ஒரு ரூபாய், ஏழு பைசா !. Fill tha tank எல்லாம் எங்களுக்கு சர்வ சாதாரணம்! கால் கீழேயே பாவாது; துறையிலிருந்து காண்டீன் போகவேண்டுமானாலும், டென்னிஸ் கோர்ட் போகவேண்டுமானாலும் பைக்தான். எனக்கு டிரைவிங் சொல்லிக்கொடுத்த நண்பரும் ஜாவா வைத்திருந்தார். இரண்டுபேருமாகச் சேர்ந்தே தனித்தனி பைக்கில் சுற்றுவோம். 'சர்க்கஸ்காரங்க மாதிரில்ல சுத்துறாய்ங்க'ன்னு மற்ற நண்பர்கள் அடிச்ச கமெண்ட் ரொம்ப பெருமையா இருந்திச்சு. ஆனா, கல்யாணம், காட்சி, குழந்தை, குட்டின்னு வந்தப்புறம் இந்த நிலை மாறிப்போச்சு. எங்கள் கல்லூரி slang படி நான் ஒரு 'ஒத்தை மாட்டு வண்டி'; அதாவது, என் மனவி அப்போது வேலை பார்க்கவில்லை; நான் மட்டுமே 'தனி மாடாக' வண்டியை இழுத்தாகணும். வாங்கும் சம்பளம் இழுத்துப் பிடித்து 'வண்டி'யை ஓட்டுவதற்கே சரியாக இருக்கும்; இதில் பைக் வேறு. அதுக்கு ஊத்தணுமே, பெட்ரோல். நிலைமை ரொம்ப 'டைட்' ஆன பிறகு, சம்பளம் வாங்கியதும் போடற பெட்ரோல் முதல் பத்து நாளைக்கோ ஒரு வாரத்துக்கோ வரும்; குடும்பத்தோடு போகவேண்டிய கடமைகளை இந்த நாட்களுக்குள் முடிப்போம். பிறகு, அடுத்த பத்து நாட்களில் அவசரத்தேவைகளுக்கு மட்டும். கடைசி பத்து நாட்களுக்கு 'நடராஜா செர்வீஸ்'தான். முதல் வாரம் 'பெட்ரோல் வாரம்'; கடைசி வாரம் 'பஸ் வாரம்'. த்சொ, த்சொ... ஐயோ, பாவம் இந்த மனுஷன் அப்டின்னு யாரும் நினைச்சீங்கன்னா, இன்னும் ஒரு விஷயம் சொல்லணும். நான் பைக் வாங்கும்போது ஏறத்தாழ 200 ஆசிரியர்கள் இருந்த எங்கள் கல்லூரியில் இருந்த இருசக்கர வாகனங்களின் மொத்த எண்ணிக்கையே பன்னிரெண்டே பன்னிரெண்டுதான்! நான் பதின்மூன்றாவது ஆள். என்ன பண்றது; அப்போ கல்லூரி வாத்தியார்கள் நிலைமை அவ்வளவுதான்.
அதோடு இப்ப எல்லாம் ரோட்ல போகும்போது அங்கங்கே இருசக்கர வாகனங்களைக் 'கூறு கட்டி' வைத்து விற்கிறார்கள். நீங்கள் வண்டி ஒன்று வாங்கலாமா என்று ஒரு கனவு கண்டால்கூட அடுத்த நாளே உங்கள் வீட்டுக்கு ஆள் வந்திடும்- 'சார், வண்டி வாங்கலையோ, வண்டி' என்று கூவிக்கொண்டு. ஆனால், அப்போதெல்லாம் வண்டிகள் வாங்க ஆட்களைத் தேடித்தான் பிடிக்கவேண்டும். இயலாமை ஒரு பக்கம்; அதைவிட இதெல்லாம் தேவையில்லை என்ற மனப்பாங்கு அதிகம். It was out and out a luxury item! பைக்குகள் வாங்க ஆள் கிடையாது; ஆனால், ஸ்கூட்டருக்கு மட்டும் கொஞ்சம் போட்டி உண்டு. அதுவும் demand-supply விதிகளால்தான்! அப்போது இருந்த வண்டிகள்: லாம்பி என்று செல்லமாக அழைக்கப்பட்ட லாம்ப்ரெட்டாவும், வெஸ்பாவும்தான். அதிலும், இந்த வெஸ்பாவுக்கு ஏக டிமாண்ட்; அதிலும், குறிப்பாக 'chetak' என்று ஒரு மாடல். அடேயப்பா, அந்த வண்டி வச்சிருந்தா அவர்மேல்தான் எத்தனை பொறாமைக்கண்கள். அப்போது, டாலரில் கொடுத்தால் இந்த வண்டி உடனே கிடைக்கும். எங்கள் கல்லூரியிலிருந்து அமெரிக்காவிற்கு வருஷத்திற்கு ஒருவராவது போய் வருவதுண்டு. போய் வந்தவர்கள் வந்த வேகத்தில் செய்வது ஒரு chetak வாங்குவதுதான். ஒரு chetak கல்லூரிக்குள் வந்து விட்டால் அதைச் சுற்றி ஓரிரு வாரங்களுக்காவது அப்பப்போ ஆசிரியர் கூட்டம் வேடிக்கை பார்க்க நிற்கும். டாலர் இல்லாமல் சாதாரண முறையில் வாங்க வேண்டுமானால், ரூபாய் 500 கட்டிவிட்டுக் காத்திருக்கவேண்டும் - எத்தனை வருடங்களுக்கு தெரியுமா? Just for 6 years! கையில் காசு இருந்தாலும் காத்திருக்கவேண்டும். அதிலும் சிலர் ஒரு வியாபாரம் செய்வதுண்டு. 500 ரூபாய் கட்டிவிட்டு, 6 ஆண்டுகள் கழித்து வண்டி அலாட் ஆனதும் அதை 'பிரிமியத்துக்கு' விற்று விடுவதுண்டு. கட்டிய 500 ரூபாயுடன் மேலும் ஆயிரம் அல்லது ஆயிரத்து ஐந்நூறு வாங்கிக் கொண்டு வண்டியைக் கொடுத்துவிடுவார்கள். இப்படி வாங்குபவர்களுக்கு கொஞ்சம் ரிஸ்க் உண்டு; ஆனாலும் இந்த வியாபாரம் வெற்றி நடை போட்டு வந்தது. இப்படி ஒரு காலத்தில் பார்த்துவிட்டு, இப்போது தெரு முனைகளில் வண்டிகளை நிப்பாட்டிகொண்டு, ' கூவி கூவி ' விற்பதைப் பார்க்கும்போது... என்னமோ போங்க..எனென்னமோ நடக்குது நாட்டிலன்னு நீட்டி முழக்கணும்போல தோன்றும்.
ஆனாலும், சும்மா சொல்லக்கூடாது என் 'டார்லிங் டக்'கை. எப்போதுமே ரொம்ப தொல்லை கொடுத்ததேயில்லை. ஏதோ, சத்தியத்துக்குக் கட்டுப்பட்டது போல அதுபாட்டுக்கு ஓடியது. குடும்பத்தில் ஒரு நபர் மாதிரிதான். ஜாவா + தோளில் ஒரு ஜோல்னா பை + கழுத்தில் அடிக்கடி ஒரு காமிரா - இதுதான் ரொம்ப நாள் என் அடியாளமாக இருந்தது. வைத்திருந்த 22 ஆண்டுகளில் அநேகமாக ஒரு 18 ஆண்டுகளுக்காவது horn இருந்திருக்காது. வல்லவனுக்குப் புல்லும் ஆயுதம் என்பதுபோல நல்ல டிரைவருக்கு எதற்கு horn! டார்லிங் டக்கில் பல இடங்களுக்கும் பயணம் - தனியாக, குழுவாக. எனக்கும் இளம் வயசு; என் பைக்குக்கும் இளம் வயசு. ஊர்சுற்ற கேட்கணுமா, என்ன? ஒரு முறை தஞ்சை பயணம். வேலைபார்த்த இடத்தில் பழைய நண்பர்களைப் பார்க்கலாமென ஒரு பயணம். காலையில் மதுரையிலிருந்து புறப்பட்டேன். திருமயம் என்று நினைக்கிறேன். அந்த ஊரிலுள்ள கோட்டையைத் தாண்டியதும் கண் முன்னே நீ...ண்...ட நெடுஞ்சாலை; நல்ல சிமெண்ட் சாலை; கண்ணுக்கெட்டிய தொலைவு உயிரினம் ஏதும் காணோம்; வேறு வாகனங்களும் இல்லை. ஒரு ஆசை; டார்லிங் டக்கின் முழு 'பலத்தையும்' டெஸ்ட் செய்துவிட ஆசை. த்ராட்டிலைத் திருகினேன்; முழுவதும் திருகியபிறகு அதன் முழுத் திறனில் வண்டி சென்றபோது - வண்டி அப்படியே மிதப்பதுபோல உண்ர்ந்தேன்; வண்டி தரையைத் தொட்டு செல்வதுபோலவே தோன்றவில்லை; மெல்ல குனிந்து ஸ்பீடாமீட்டரைப்பார்த்தேன். 102. அதைப் பார்த்த பிறகே பயம் வந்தது. மெல்ல த்ராட்டிலை விடுத்தேன். அம்மாடியோவ்! செய்தது தவறு என்று அப்போதுதான் தெரிந்தது. அதன் பிறகு 'அந்த அளவுக்கு' தவறு செய்யவில்லை. இப்போது காரில்கூட எழுபதைத் தொட்டால் பயம் வந்துவிடுகிறது.
ஏறத்தாழ பதினெட்டு பத்தொன்பது ஆண்டுகள் நான் ஒருவனே கையாண்டதாலோ என்னவோ டார்லிங் டக் நல்ல கண்டிஷனில் இருந்துவந்தது. அதன் பிறகு, நண்பர்களாக மாறிவிட்ட என் பழைய மாணவர்கள் - அதில் பலரும் பெரிய பதவிகளுக்கு வந்துவிட்டிருந்தனர் - பைக்கை 'ஆத்திர அவசரத்திற்குக்' கேட்கும்போது எப்படி இல்லை என்று சொல்வது. அதுவும் சிலர் மதுரைக்கு வந்தால் என்னோடு இருப்பதே அதிக நேரமாயிருக்கும். அவர்களுக்கு எப்படி இல்லையென்பது. அப்படி நாலைந்து நண்பர்கள். வயசும் ஆகிப்போச்சு. எல்லாமாகச் சேர்ந்து பைக் இப்போது சல சலக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. டார்லிங் டக் என்ற பெயரை மாற்றிவிட்டு புதுப்பெயரைச் சோகமாகச் சூட்டினேன் - 'கண்ணகி' என்று. ஏன் தெரியுமா? சிலம்பைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு மதுரையை வலம் வந்தாளல்லவா, சிலம்பல்லவா கைகளில்; ஜல்..ஜல் என்று சத்தம் வந்திருக்கணுமே. என் பைக்கும் இப்போது சல சலவென மதுரையம்பதியின் தெருக்களை வலம் வருகிறதல்லவா, அதனால்தான்.
1992. 'கண்ணகி'யை விற்றுவிட்டு வேறு வண்டி வாங்க முடிவெடுத்தேன்; மனைவிக்கும் முக்கியமாக மகள்களுக்கும் இந்த முடிவு அவ்வளவாகப் பிடிக்கவில்லை. பிள்ளைகளுக்குப் பிறந்த நாளிலிருந்தே இர்ந்துவந்த தொடர்பல்லவா? ஆனாலும் விற்றுவிட முடிவு செய்து, 2,500 ரூபாய்க்கு வாங்கியவர் வந்து வீட்டிலிருந்து MDA 2107-யை / டார்லிங் டக்கை / கண்ணகியை எடுத்துச்செல்லும்போது மனதை என்னவோ செய்தது. பக்கத்தில் இருந்த சின்ன மகளின் கண்களில் கண்ணீர் ததும்பி நின்றது.