1041. ஒரு ”நடிகனின்” (!!) கதை .... 2

பிற தொடர்புடைய பதிவுகள்

1.   https://dharumi.blogspot.com/2019/04/1040-1.html

2.  https://dharumi.blogspot.com/2019/04/1041-2.html

3.  https://dharumi.blogspot.com/2019/04/1042-3.html
4.  https://dharumi.blogspot.com/2019/05/1044-4.html

 5. https://dharumi.blogspot.com/2019/06/1056-5-dubbing-days.html

6 . https://www.facebook.com/sam.george.946/posts/10216589848611931

7.  https://www.facebook.com/sam.george.946/posts/10216583045801865

8.  https://dharumi.blogspot.com/2019/06/1058-6.html



*

ஏண்டா தருமி ... ஒன்றரை நிமிடம் வருவியா? அதுக்கு இத்தனை போஸ்ட் போடணுமா? ... இப்படி மனசு ஓரத்தில இருந்து ஒரு சத்தம் வருது. 

நான் அதுக்குப் பதில் சொல்லிட்டேன்.

 ”... அட   .. போடா.. இது என் ப்ளாக். என் சொந்தக் கதை ... சோகக் கதை எல்லாம் சொல்றதுக்காகத் தானே இத ஆரம்பிச்சேன். அப்புறம் என்ன?”. 

***    ***    ***.

சாந்த குமார் .. பழைய மாணவன்ர் .. முதல் படம் மெளனகுரு. படம் முடிந்து வெளியான பிறகு சில நாள் கழித்து வீட்டிற்கு என்னைப் பார்க்க வந்திருந்தான்ர். போகும் போது அப்படத்தில் வந்த ஒரு பாத்திரத்திற்கு என்னை அழைக்கலாமா என்று நினைத்தேன் என்று சொன்ன போது அழைத்திருக்கலாமே என்றேன். அடுத்த படத்திற்குக் கூப்பிடுகிறேன் என்று சொல்லிச் சென்றார். தனிப்பட்ட காரணங்களால் ஏழாண்டுகள் ஓடி விட்டன. 

மெளனகுருவின் படம் பற்றி நான் அப்போதிட்ட பதிவு இது.

சில மாதங்கள் முன் ஒரு போன் வந்தது. எடுத்ததும் “சாந்தகுமார் .. 93 ZOO 39” என்று கேட்டது. ’பெயர் சொன்னாலே தெரியுமே’ப்பா .. அதற்கு கல்லூரி எண் எல்லாம் எதற்கு?’ என்றேன். அந்த எண்ணைச் சொல்ல ஒரு ஆசை என்றதொரு பதில் வந்தது. அடுத்த படம் எடுக்கப் போகிறேன். இன்னும் இரு நாளில் பூசை. கூப்பிட நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அவசரமாக தேதி குறிப்பிட்டாகி விட்டது, ஒரு ரோல் கொடுத்தால் செய்றீங்களா? என்ற கேள்வியும் வந்தது. சரி என்று சொன்னேன்.

சின்னாள் கழித்து ராஜா என்ற துணை இயக்குனர் சென்னை வர முடியுமா என்றார். சென்றேன். அவரைச் சந்தித்தேன். இயக்குனர் வெளியே சென்றிருப்பதாகக் கூறி எனது ரோல் என்னவென்று சொன்னார். நீங்களே சொல்லுங்களேன். போன பதிவில் என்னென்ன ரோல் .. அதற்கான வசனம் என்னவென்று சொல்லியிருந்தேனே .. அதில் எது எனக்கு கிடைத்திருக்கும் என்று நினைக்கிறீர்கள்? என் அனுமானம் சரி. அந்த நான்கில் ஒன்று எனக்குக் கிடைத்த வேடம். 

ராஜா எனக்கு டாக்டர் வேஷம் என்றார். நான் நம் படங்களில் டாக்டர்கள் வழக்கமாகப் பேசும் வசங்களைக் கூறினேன். அதெல்லாம் இல்லை. கதையில் முக்கிய அங்கம் வகிக்கும் ரோல் என்று சொல்லி சந்தோஷப்பட வைத்தார்.

எனக்கும் தெரியும். இந்த வயதில் பிறகென்ன “தாதா - 75” என்ற ரோலா எனக்குக் கொடுக்க முடியும்.சட்டைக்கெல்லாம் அளவெடுத்தார்கள். சிறிது நேரம் கழித்து சாந்தக்குமார் வந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார். எங்கே .. எப்போது என்பதை பிறகு தெரியப்படுத்துவதாகக் கூறினார்கள்.

இயக்குனர் சாந்த குமார்

சில நாள் கழித்து திரைபடக் குழுவின் மேனேஜர் ஷூட்டிங் பாலக்காடில் எனவும், அங்கு   வர வேண்டிய தேதிகளைக் கொடுத்தார். துணைக்கு ஒருவரை  அழைத்து வரலாமென்றார். நண்பன் ரவி உடன் வர ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டான். ரயிலுக்கு டிக்கட் வந்தது. அதோடு இன்னொரு நண்பரும் எங்களோடு சேர்வார் என்றார்கள். அவர் சாந்தகுமாரின் கல்லூரித் தோழர், கல்லூரிக் கலைக் குழுவின் உறுப்பினர். அவர் வந்ததும் பார்த்தால் ரவியும் அவரும் பக்கத்து பக்கத்து வீட்டில சில காலம் இருந்திருக்கிறார்கள். உலகமே சிறுத்துப் போனது போல் உணர்ந்தோம். ஒருவ்ருக்குத் தெரிந்தவர் மற்றவர்களுக்கும் தெரிந்தவர்களானோம். ஐந்து மணி நேரப் பயணம் அரட்டையிலேயே கழிந்தது.

இறங்கும் போது நல்ல மழை. கார் வந்து அழைத்துச் சென்றது. விடுதிக்குச் சென்றோம். அடுத்த நாள் காலை “ஸ்பாட்டு”க்குச் செல்ல வேண்டும் என்றனர். இளம் காலையில் அங்கே போனோம். ஒரு பழைய பள்ளி. அவர்கள் சொன்ன கதைக்கு முழுமையான பொருத்தமான இடம். எப்படி இப்படிப்பட்ட இடம் பற்றிய தகவல் கிடைத்து அதை ஒழுங்கு செய்வீர்கள் என்று கேட்டோம். அதற்கென்றே ஒரு குழு வேலை செய்யுமாம். அங்கு நடந்தது எல்லாமே ஆச்சரியமாகத்தானிருந்தது.  நல்ல ஒரு கனவுலகம் தான்!

பாலக்காடு  - இறங்கிய இடம்

பாலக்காடு - பழைய கட்டிடம். ஏறிய இடம்.

தங்கிய விடுதி

MNC என்றால் எல்லோருக்கும் தெரியும். எனக்கு இந்த இடத்தைப் பார்த்ததும் MIC - Multi Industrial Complex  என்று தோன்றியது. பல துறைக்காரர்கள் குழுமி ஒரு வேலையைச் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். படம் எடுக்கும் இடத்தில் இருந்த அனுபவம் நிறைய வித்தியாசமாக, புதிதாக எனக்கு இருந்தது.. பரபரப்பாக அனைவரும் இயங்கிக் கொண்டிருந்தனர். வகை வகையாக நிறைய வாகனங்கள். உள்ளே. ஒரு குழு துணிகளைத் துவைத்துப் போட்டு  காபி decoctionல் அதைத் தோய்த்து   வெயிலில் காய வைத்துக் கொண்டிருந்தது. இன்னொரு குழு எல்லா மின்சார வேலகளையும் செய்து கொண்டிருந்தது. மின்சாரமும் அந்த வண்டியிலிருந்து எல்லா இடங்களுக்கும் மின்சார சப்ளை செய்து கொண்டிருந்தது. இன்னொரு குழு முழுமையாக பெரிய பெரிய லைட்களை வைத்து ஒழுங்குபடித்திக் கொண்டிருந்தனர்.  இன்னொரு வண்டி ஒரு தையலகமாக இருந்தது. costumes என்பதற்கு ஒரு தனி வண்டி. 

http://ithutamil.com/mounaguru-director-santhkumars-next-movie-mahamuni/

தனியாக இன்னொரு குழு உணவு தயாரிப்பில் இருந்தது. சாப்பிட்ட இரண்டு நாளும் நல்ல சாப்பாடு.

DOP - DIRECTOR OF PHOTOGRAPHY அருண் பத்மநாபன். இளம் வயதுக்காரர். முதல் முறையாக இப்படத்தின் DOP. ரொம்ப வித்தியாசமான ஆள் என்று கேள்விப்பட்டேன். நான் ஓரிரு சீன்களைப் பார்த்தேன். லைட்டிங் ரொம்ப வித்தியாசமாக இருந்தது. ஒரு சீனில் .. பட்டப் பகலில் .. ஒரு சீன்.  இருட்டில் இரு குண்டு பல்புகளிலிருந்து மட்டும் வெளிச்சம். அழகாக, வித்தியாசமாக இருந்தது.

இயக்குனரின் ஆசிரியர் என்று பலருக்கும் அறிமுகம் செய்யப்பட்டேன் - கதாநாயகனுக்கும் சேர்த்து. ஆகவே நல்ல மரியாதை கிடைத்தது. அட.. சாப்பிடப் போகும் இடத்திலும் என் மீது அத்தனை கரிசனம்.

BTS -Behind the shoot photographer என்று ஒருவருக்குத் தனி வேலை. அவர் படம் ஷூட்டிங் நடக்கும் போது அதன் பின்னால் வேறு படங்கள் எடுத்துத் தொகுப்பாராம். அந்த வேலை ஜார்ஜ் என்ற எனக்கு முன்பே நன்கு தெரிந்திருந்த எங்கள் கல்லூரி மாணவன். FBயில் அழகழகாக இயற்கைக் காட்சிகளை அவர் எடுத்த படங்கள் தொடர்ந்து வரும். அவரும், stills photographer ஆனந்த் என்பவரும் உலக்கைகள் மாதிரி லென்ஸ்கள் வைத்து சுற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.. அவர்கள் எடுத்த படங்கள் அடுத்த பதிவில் வரும்.

பாபி ஜார்ஜ் - BTS photographer

ANAND - STILLS PHOTOGRAPHER

19,20,21 என்று அந்த இடத்தில் அனுமதி கொடுத்திருந்தார்கள். அங்கு பொதுத் தேர்தல் 24ம் தேதி போலும். படம் எடுத்துக் கொண்டிருந்த பள்ளியில் தேர்தல் சாவடிகள் உண்டு. ஆகவே 21ம் தேதியே எல்லாம் முடிக்க வேண்டும் என்ற நிர்ப்பந்தம். வேலைகள் ஜரூராக நடந்தன. அதனால் தானோ என்னவோ எங்களுக்கு சில மேக்கப் வேலைகள் முடிந்தும் அன்று எங்கள் சீன் எடுக்கப்படவில்லை. தொடர் காட்சிகள் விரைந்து போய்க்கொண்டிருந்தன.

இதில் எனக்கொரு தனி சோகம். சென்னையிலேயே என்னிடம் தலையில் லேசாகக் கருப்படிக்க வேண்டியதிருக்கும். சரியா என்று கேட்டிருந்தார்கள், சரி என்று சொல்லியிருந்தேன். எனக்கு மேக்கப் போடும்போது அதை நான் வேறு நினைவு படுத்தி விட்டேன். இருக்கிற நாலைந்து முடியில் சிறிது

VENKY

கருப்படித்தார்கள். வெள்ளை மீசையும் சிறிது கருப்பானது. கண்ணாடி காண்பித்தார்கள். யாரோ ஒருத்தரைப் பார்த்தது போல் இருந்தது. ஏனெனில் கடைசி முப்பது ஆண்டுகளாக வெள்ளை முடியோடு மட்டுமே என் முகத்தைப் பார்த்திருக்கிறேன். இப்போது கருப்படித்ததும் ரொம்ப வித்தியாசமாக எனக்குத் தோன்றியது. அதுவும் என் முகவும் மிக cruel ஆக எனக்குத் தெரிந்தது என்பது முதல் சோகம்.

நானே தான் ...!

இரண்டாவது சோகம் என் மூஞ்சி எனக்குப் பிடிக்காத ஒரு அரசியல்வாதி முகம் போல் தோன்றியது. முதல் சோகத்தை நண்பன் ரவியிடம் சொன்னேன்.

RAVI

முதலில் அவன் ஒரு பொய் சொன்னான். அப்படியெல்லாம் இல்லை. புதிதாகப் பார்ப்பதால் உங்களுக்கு அப்படி தோன்றலாம் என்றான். அதோடு பார்ப்பதற்கு விஜய் படத்தில் வரும் மகேந்திரன் மாதிரி இருக்கிறது என்று எடுத்து விட்டான். ஆனால் அவன் நல்ல பயல். அதனால் அவன் சொன்ன பொய்யில் அவனால் நீடித்திருக்க  முடியவில்லை. நாலைந்து நிமிடத்தில் என்னிடம் வந்து, ஆமாம் ..  cruel ஆகத் தானிருக்கு என்றான். இரண்டாவது சோகம் என்னன்னா ... அது நான் சொன்னேனே .. எனக்குச் சுத்தமாகப் பிடிக்காத ஒரு அரசியல்வாதியின் மூஞ்சி மாதிரி இருந்தது. உங்களுக்கும் அந்த மூஞ்சி ராமதாஸ் முகம் மாதிரி தெரியுதா இல்லையான்னு சொல்லுங்க ...

தலையைக் கொடுத்தாச்சு... இனி என்ன பண்ண...? நான் பார்த்த முகம் இல்லாமல் வேறொரு முகத்தோடு இருக்கப் போகிறேன். அதை நானே பார்க்க படம் வெளிவரணும். அதுவரை பொறுமையோடு இருந்தாகணும். என்னமோ   

போங்க ...!

அட ... நல்ல மூஞ்சுக்கும் டச்சப் !

பகலில் மதுரை வெயிலுக்கு எந்த அளவிலும் சோடையாகவில்லை. கொளுத்தியது. மின்சாரம் கிடையாது அல்லது கொடுக்கப்படவில்லை. வகுப்பறைகளில் விசிறிகள் உண்டு.  ஆனால் அதைப் போட ஸ்விச் கிடையாது.  காற்று வரும் இடமாகப்பார்த்து அவ்வப்போது இடம் மாற்றிக் கொண்டிருந்தோம். ஆனால் இருந்த இரு நாளிலும் மாலையில் மந்தாரமும் மழையும் குளிரூட்டின.

1040. ஒரு ”நடிகனின்” (!!) கதை .... 1

*

பிற தொடர்புடைய பதிவுகள்

1.   https://dharumi.blogspot.com/2019/04/1040-1.html

2.  https://dharumi.blogspot.com/2019/04/1041-2.html

3.  https://dharumi.blogspot.com/2019/04/1042-3.html
4.  https://dharumi.blogspot.com/2019/05/1044-4.html

 5. https://dharumi.blogspot.com/2019/06/1056-5-dubbing-days.html

6 . https://www.facebook.com/sam.george.946/posts/10216589848611931

7.  https://www.facebook.com/sam.george.946/posts/10216583045801865

8.  https://dharumi.blogspot.com/2019/06/1058-6.html

*

அதென்னவோ எனக்கொரு ராசி. சின்ன வயசில பல தடவை நாடகங்களில் தலை காட்டியிருக்கிறேன். சோகம் என்னன்னா... கொஞ்சம் பெரிய லெவலில் நடந்த மூன்று நாடகங்களில் பைபிளில் சொல்லும் "Prodigal son" கதையிலேயே தொடர்ந்து நடித்திருக்கிறேன். உண்மையிலேயே நானும் ஒரு ஊதாரிப் பிள்ளை தானே.  அதில் முதலில் நடித்தது மிக இளம் வயதில். அதுவும் எங்கள் கிராமத்தில். என் பாட்டையா நடத்திய பள்ளியின் ஆண்டுவிழாவில். ரொம்பச் சின்ன வயது. எப்படி நடித்தேன் என்று தெரிந்து கொள்ள இங்கே போங்களேன். 


படிக்கிற காலத்தில் கிறிஸ்துமஸ் ஒட்டி இளைஞர் மன்றத்திலிருந்து கோவிலில் ட்ராமா போடுவோம். அதிலும் ஒரு தடவை ஊதாரிப்பிள்ளை நாடகம், அதில் நினைவில் இருக்கும் ஒரே விஷயம் என் நண்பனின் வேட்டி தான், அவன் எனக்கு அப்பாவாக நடித்தான். அவனுக்கு பஞ்சகச்சம் மாதிரி ஒரு வேட்டியைக் கட்டி மேடைக்கு அனுப்பினாங்க. நான் திருந்தி வரும் சீன். இவன் என்னைப் பார்க்கும் வேகத்தில் படியேறியவனுக்கு கால் தடுக்கி வேட்டி பின்னால் சொருகி இருந்தது கழண்டு விட்டது. ஓடி வந்து என்னை இரு கைகளாலும் இறுக்கித் தளுவ வேண்டும். ஒரு கை எனக்கு; இன்னொரு கை வேட்டிக்கு என்று அவன் division of labour செய்ய வேண்டிய கட்டாயம். எனக்குள் அவனுக்கு ஒரு கை இல்லையே.. ஏன் என்று ஒரு கேள்வி. எப்படியோ சமாளித்தான்.

சின்ன வயது நாடக நாட்களில் நினைவில் இருப்பது இவைகள் தான்.
அதன் பின் இப்போது சமீபத்தில் - மூன்று வருஷத்திற்கு முன் - இன்னொரு வாய்ப்பு. யூ ட்யூப்பில் வாரா வாரம் வர்ரது மாதிரியான சீரியல் எடுக்கும்  முயற்சியில் இரண்டு நாள் அனுபவம் கிடைத்தது - கேமிராவிற்கு முன்னால் நிற்கும் வாய்ப்பு. ஆனால் ஆரம்பித்ததைத் தொடர முடியாமல் போனது இன்னொரு சோகம். இருந்தாலும் அந்த முயற்சியை இங்கே பார்க்கலாம். ஒரு பெரும் நடிகனின் கடும் தோல்விச் சோகம் என்ற தலைப்பில் அதைப் பற்றிய என் பிலாக்கணம் இங்கே ...


இப்படியே முக்கால் நூற்றாண்டு ஓடிப்போய் விட்டது. இப்போ சினிமாவில நடிக்கக் கூப்பிட்டால் என்ன வேஷம் தருவார்கள்? நாம என்ன சூப்பர் இஸ்டாரா ... அவர் மாதிரி 65 வயசிலும் ஒரே வீச்சில ஐம்பது பேரை வெட்டிச் சாய்க்கிற ரோலா கொடுப்பாங்க !

வாய்ப்புகள் வந்தால் சில ரோல்கள் வந்து விடக்கூடாதுன்னு நினைப்பதுண்டு.  சில ரோல்களுக்கு வசனமே இருக்காது; இருந்தாலும் ஒன்றரை வரி மட்டும் வரும், உதாரணமா, ஒரு டிரைவர் வேஷம்னு வச்சுக்குவோம். அவருக்கு வசனமே இருக்காது, கார் கதவைத் திறந்து வச்சி பாஸ் ஏறியதும் கதவைச் சாத்தணும். நோ வசனம் ! அடுத்து சமையல்காரர் வேஷம். ஒரு தட்டில் டீ கப் வச்சி, பாஸ் பக்கத்தில போய் “ஐயா ... காபி” அப்டின்னு அமரிக்கையா சொல்லணும்,. முந்தின ரோலுக்கு இது பரவாயில்லை. அடுத்தது இன்னொரு வாடிக்கையான ரோல். டாக்டர் வேஷம். சட்டை, துணி மணியெல்லாம் போட்டிருக்கணும். ஊருக்குப் போகும்போது தூக்கிட்டு போற தோல்பை ஒண்ணு கையில் வச்சிருக்கணும், அல்லது ஸ்டெத்தை இறுக்கமா பிடிச்சிருக்கணும். ரெண்டு வசனம் பொதுவா இருக்கும்.

1. நல்ல வேளை ... சரியான சமயத்தில்  கொண்டு வந்திட்டீங்க; காப்பாத்திரலாம்.
2. இன்னும் 24 மணி நேரம் கழிச்சி தான் ஏதாவது சொல்ல முடியும்.


அடுத்து இன்னொரு ரோல் - அதுவும் வயசான ஆளுகளுக்கு, ஒரு கயித்துக் கட்டில் அல்லது பணக்காரத் தாத்தாவா இருந்தா பெரிய கட்டில் ஒண்ணுல ஓரமா இருமிக்கிட்டே படுத்திருக்கணும், இருமலும் வசனமும் 75 : 25 விழுக்காட்டில் இருக்கும். அதாவது லொக்கு லொக்குனு இருமிக்கிட்டு, யாராவது ரெண்டு பேர் கைகளைச் சேர்த்துப் பிடிச்சி வச்சிக்கிட்டு இருமிக்கிட்டே தலையை டக்குன்னு சைட்ல திருப்பி செத்துப் போகணும். ஆனால் இந்த நாலாவது ரோல் எல்லாம் பழைய படங்களில் தான் வரும். மாடர்ன் டைம்ஸில் அதெல்லாம் இல்லாமல் போச்சு. அந்தக் காலத்தில எல்லாம் அந்த கிழட்டு ரோலுக்கு ரொம்ப பேர் ஆசைப்படுவாங்க. ஏன்னா.. கடைசி சீன்ல இருமிக்கிட்டே கதாநாயகியை - அதாவது பேத்தியை - இறுகப் பிடிச்சிக்கிட்டே செத்துப் போகலாம்னு அந்தக் காலத்தில் சொல்வாங்க.. இப்போது அந்த சீனெல்லாம் கிடையாது.

இதில் இன்னொரு சோகம் என்னவென்றால் இப்படியெல்லாம் எடுத்து வைத்துவிட்டு எடிட்டிங் சமயத்தில் படத்தின் நீளம் .. அகலம் காரணமாக அதையெல்லாம்  துண்டாடுவாங்க. சுத்தமா அம்பேல் கூட ஆகிரும்.
இப்படி பல கண்டங்கள் உண்டு.

இப்போது ஒரு அழைப்பு வந்தது.



மேலே சொன்ன எனக்கிருந்த  சந்தேகங்களால் வெளியே சொல்லாமல் எனக்குள் மெளனம் காத்தேன். பிறகு நாலைந்து நாள் கழித்து வீட்டம்மாவிடம் சொன்னேன். அடுத்து நான்கு நாட்கள் கழித்து பிள்ளைகளுக்கு மட்டும் சொல்லி விட்டு, யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் என்று மெளனம் காத்தோம். கூப்பிட்டவர்கள் கடைசி வரை “தைரியமாக” இருக்க வேண்டுமே. சினிமாவில் தான் கரணம் தப்பினால் மரணம் போன்று இருக்குமே... அதனால் வாய்ப்பு நிச்சயம் ஆன பிறகு பேரப் பிள்ளைகளில் ஆரம்பித்து அனைவருக்கும் சொல்லிக் கொள்ளலாமென நினைத்தேன். என் சம்மதம் கேட்டவர்கள் ஒரு மாதம் முன்பு என்னை நேரே வரச் சொன்னார்கள். சென்னைப் பயணம். சந்திப்பு. நடந்தது..

என்ன ரோல் என்று சொன்னார்கள்.. shooting dayts, place  எல்லாம் சொன்னார்கள்.

அதெல்லாம் எப்படி நடந்ததுது என்று பிறகு சொல்கிறேனே...! அதுக்கு முன்னால என்ன ரோலாக இருக்கும்னு ஒரு guess work சொல்லுங்களேன்!

 *

1039. ஒரே கல்லில் ரெண்டு (புளிச்ச) மாங்காய் -- 2.0 & பேட்ட

*

காலமெல்லாம் மாறிப் போச்சு. இப்போ யார் வலைப்பூக்கள் .. ப்ளாக் .. எல்லாம் வாசிக்கிறாங்க? எதுக்கு அங்க போய் எழுதி அல்லாடணும்? அதோடு என் கடைசிக்கு முந்திய பதிவுல சூப்பர் டீலக்ஸ் பற்றி எழுதினேன். சினிமா அப்டின்றதுனால 175 பேர் அதைப் “பார்த்துட்டு” போயிருக்காங்க. இதுவே ஆச்சரியம் தான். ஏதோ சினிமா அப்டின்றதுனால் இத்தனை பேர். அடுத்து சொந்தக் கதை ஒண்ணு எழுதினேன். அதுவும் தேர்தலை வைத்து எழுதினேன். 50 கூட வரவில்லை.

அப்போ எதுக்காக இன்னும் ப்ளாக்கை கட்டி “அழணும்னு” அப்பப்போ மனசுல தோணும். அதோடு ப்ளாக் முழு உசிரோடு இருந்த அந்தக் காலத்தில பின்னூட்டங்களே நம்மை அதிக ஆர்வத்தோடு மேலும் மேலும் எழுத வைக்கும். இப்போ அதுக்கும் சுத்தமா ஆப்பு வச்சிட்டாங்க. நிலைமை இப்படி கோமாவில இருக்கும் போது உனக்கு ஏன் இன்னும் ப்ளாக்கில எழுதணும்னு தோணுது. ஆனாலும் என்னமோ கிடந்து அடிச்சிக்கிது ... எழுதுனா அது ப்ளாக்கில...போனா போகுதுன்னு அதன் தொடுப்பை மட்டும் முகநூலில் கொடுக்கிறதுன்னு பொழப்பு போய்க்கிட்டு இருக்கு.


ப்ளாக்குன்னு எனக்கு அத்தனை உசிரு. ஓய்வுக்குப் பிறகு என்ன செய்றது என்று தெரியாமல் தலை வெட்டுன சேவல் ஆடுறது மாதிரி கொஞ்சம் நாள் ஆடினேன். அப்போதான் இப்படியெல்லாம் இணையத்தில் இருக்கிறது என்று தெரிந்து இறங்கினேன் ... ஆடினேன். அதில் இருந்து மொழிபெயர்ப்புக்கான வழி பிறந்தது ... நம்ம பேர்லயே ரெண்டு (மூன்று..?) நூல்கள் எழுதும் வாய்ப்பும் வந்தது. தொடர்ந்து மொழிபெயர்ப்பும் தொடர்கிறது. நேத்து கூட வாக்குரிமை அடையாளச் சீட்டு கொடுக்க வந்த பெண் பெரிய வெள்ளைப் பேப்பர் கட்டோடு உட்கார்ந்து நான் எழுதுவதைப் பார்த்து அதுவாகவே போகுற போக்கில ‘எழுத்தாளர்” அப்டின்னு என்னய சொல்லிருச்சு. தப்பா இருந்தாலும் கேட்க ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு. ஒய்வு வாழ்க்கை அம்புட்டு நல்லா போகுது .. அர்த்தமுள்ள காலமா மாறிருச்சு. எல்லாம் ப்ளாக் கொடுத்த வரம்.

அதிலும் தமிழ்மணம் ஆரம்பித்த காசி எப்போதும் இது மாதிரி நேரத்தில் நினைவுக்கு வந்திருவார். வாழி காசி.


சரி .. இந்தக் கதையெல்லாம் இப்போ எதுக்குன்னு கேக்குறீங்களா? நேத்து ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்கா ... 2.0, பேட்ட ரெண்டு படமும் ஓடுச்சா. எனக்கு ஷங்கர்னாலே ரொம்ப அலர்ஜி. அதுனால மொதப் படம் இதுவரை பார்க்கவேயில்லை. பேட்ட .. பிடிச்ச நம்மூரு இயக்குனர். அவரு இயக்குனராக ஆகும் முன்பே, இன்றைய இயக்குனர் மூலம் பேரு தெரியறதுக்கு முந்தியே அவரது ஒரு குறும்படம் ஒண்ணு பாத்து வியந்திருந்தேன். ப்ளாக்கிலும் 2011லேயே அதை, அவர் பெயர் வாங்குவதற்கு முன்பே போட்டிருந்தேன்.   அவருடைய மற்ற குறும்பட்ங்களையும் முடிந்த அளவு பார்த்திருக்கிறேன். அமெரிக்காவில் இருந்த போது நேரம் போகாத, சோம்பேறித்தனமான ஒரு week-end பற்றி ரொம்பக் குட்டியாக ஒரு படம் இருக்கும். அதுவும் நன்றாக இருந்தது.





 பீட்சா, ஜிகர்தண்டா எல்லாம் பிடித்தது. ஆனால் அவரு ரஜினி ரசிகர்னு சொன்னதும் 50% மார்க் குறைச்சிட்டேன். எப்படி இந்த மாதிரி நல்ல டேஸ்ட் இருக்கிறவங்க ரஜினி ரசிகர்களாக இருக்க முடியும்னு என்னை நானே கேட்டுக்கிட்டேன். இதுனால அவர் பேட்ட படத்தையும் பார்க்க விருப்பமில்லை. ஏன்னா சூ.ஸ். வச்சி எடுத்தா அவர் 50 பேரை ஒத்தையா நின்னு தம் கட்டி அடிக்கிறதையும் பார்க்கணுமேன்னு கவலை. சண்டையிலும் தமிழ் கூறும் திரைப்பட நல்லுலகில்... அடிக்க வர்ரவங்க ஒத்தை ஒத்தையா அடிக்க வந்து கதாநாயகனிடம் அடி வாங்கி சாவார்கள். (அது எப்படி அவங்க மட்டும் கதாநாயகன் அடிச்சதும் உடனே செத்துர்ராங்க.. !)


ரெண்டு படமும் ஒண்ணா ஒரே நேரத்தில... சரி .. பிடிக்காத ரெண்டு படத்தை ஒரே நேரத்தில பார்க்கலாம்னு 5 மணி நேரத்தை வேஸ்ட் பண்ணியாச்சு.


அதென்னங்க   ஷங்கர் 300 - 400 கோடி படம் அப்டின்னாங்க. அம்புலிமாமா படம் எடுக்க இத்தனை செலவா? அட... அந்த பஷிராஜனா வர்ராரே அவருக்கு ஒழுங்கா ஒரு தாடி மீசை கூட சரியா வைக்கலை. ஆனால் என்னமோ அங்க இருந்து .. இங்க இருந்து மேக்கப் பண்ண ஆட்கள் வந்தாங்க அப்டின்னு பில்ட் அப் கொடுத்தாங்க. அதைவிட அசிங்கமா நம்ம ஆளு ரோபாட்டா வர்ரார். கிராபிக்ஸ் அப்டின்னாங்க. அதில அந்த human figure கூட சரியா வரலை. மேல்பாதியும் கீழ் பாதியும் சரியில்லாத proportionல இருக்கு. பார்த்தாலே ரொம்ப வேடிக்கையாக இருந்தது. அவர் வர்ராரு.. சென்னையில் பறக்குராறு... சென்னை ரோட்ல டாங்க் ஒண்ணு வந்திருது .. அத வச்சி பறவையை ஷூட் பண்றாரு. ஹீரோ ரோபாட் பொம்மையைப் பார்த்தா சிரிப்பு சிரிப்பா வந்திச்சு. அது நடக்கிற நடை... பார்க்கிற பார்வை... எல்லாம் 400 கோடி. கதாநாயகிக்கு ஒரு ட்ரெஸ் போட்டு விட்டிருக்காங்க.... what a tasteless vulgarity கடைசியில் தலையோடு சேர்ந்து ஒரு பக்கம் கதாநாயகியும், ரோபோ பேரு என்ன? சுட்டியா? .அவரு ஒரு பக்கமும் நிக்கிற ஒரு சீன் பார்த்தேன். கதாநாயகியைப் பாவம் போல் பார்த்தேன். தாங்க முடியவில்லை... அத்தனை கேவலம்.


விட்டு விட்டுதான் படம் பார்த்தேன். ஆனால் ஷங்கர் படம் என்னால பார்க்க முடியலை. சரின்னு கொஞ்சம் அதிகமா கார்த்திக் படம் பார்த்தேன்.


என்னாங்கையா .. எந்த ஊர்ல எந்த செஞ்சுரில இருக்கோம். அவன் அவன் மெஷின் கன் வச்சி (அந்த கன் எல்லாம் பார்க்கும்  போதும் சிப்பு .. சிப்பாய் வந்தது!) குருதிப் புனலில் ஒரு துப்பாக்கி குண்டு பாய்ந்ததும் உடம்பு தூக்கி எறியப்படுவதைக் காண்பித்திருப்பார்கள். கார்த்திக் முதல் இரண்டு தடவை அதைக் காண்பித்திருப்பார். ஆனால் கடைசியில் வில்லனை சுடும் போது ...நாலு பேர் மெஷின் கன் வைத்து தொடர்ந்து சுட்டுக் கொண்டே.... இருப்பார்கள். உக்காந்தபடியே.. பத்துப் பன்னிரண்டு குண்டுகளோடு சாய்வார், புரூஸ் லீ பெயர் கூட கார்ல எழுதியிருக்கும். ஆனால் நம்ம சூ.ஸ். சுத்துறது புரூஸ் லீயை விட வேகமாக சுத்துவார். நம்ம ஆளு வி.சே., சூ.ஸ். கூட உக்காந்திருப்பார். ரஜினியை விட ஏறத்தாழ இரண்டு பங்கு ‘வீங்கி’ இருப்பார். உருண்டு உருண்டு நடக்கிறார் வி.சே. கவலையாக இருந்தது.

இந்தப் படம் போட்ட காசை எடுத்ததா? எடுக்காமல் நட்டமாகிப் போய், அதனால் ஷங்கருக்குள்ள இந்த “பிரம்ம்ம்மாண்ட வியாதி” சுகமானால் நன்றாக இருக்குமே.


என்ன படமோ.. என்ன லாஜிக்கோ... சூ.ஸ். வச்சி எடுத்தா கார்த்திக் இல்ல யார் எடுத்தாலும் இதே மாதிரி ஹீரோயிசம் வைத்து எடுத்து.... நாசமா ஒரு படம் தான் கொடுக்க முடியும். ஹீரோவாச்சா ... அதுனால் ரெண்டு கதாநாயகி... period film மாதிரி. அட ...  காலேஜ் ஹாஸ்டல் காமிக்கிறார் கார்த்திக்.  காலேஜில படிச்சவர் தானே. அந்தக் கூட்டத்தில் காலேஜ் பசங்க மாதிரி யாரும் தெரியலை. கிழடு கட்டைகளா இருந்துச்சு. என்னமோ போங்க.


மொதல்ல நல்லா படம் எடுக்கிற இயக்குனர்கள் இந்த so called .. stars பக்கம் வராம இருந்தால் நல்லது. கார்த்திக், அட்லீ, ரஞ்சித் மாதிரி ஆட்கள் தங்களையும், தங்கள் திறமையையும்,  கதையையும் நம்பி, பெரிய நட்சத்திரங்கள் பக்கம் போகாமல் இருக்க ஏதாவது மந்திரம் தந்திரம் இருக்கா. இருந்தா சொல்லுங்க.  இருந்தா அத செஞ்சிரலாம்னு பார்க்கிறேன். திரை உலகம் கொஞ்சம் சுபிட்சமாயிருமே.(மாரி செல்வராஜ் அடுத்த படம் எப்படிப் பண்ணப் போறாறோ ... பயமா இருக்கு.)

என்ன நான் சொல்றது ...?

பி.கு. இதை எழுதியதும் அதுக்கு ஏதாவது படம் சேர்க்கலாமேன்னு கூகுள் ஆண்டவர்ட்ட போனேன். (அப்படியெல்லாம் போட்டா தானே நாலஞ்சு பேராவது வந்து வாசிப்பீங்க. எல்லோரும் சுத்தமா visuales ஆக ஆயிட்டீங்களே! ஏனுங்க? ) ஆண்டவர்ட்ட 2.0 போட்டா படம் வந்திரும்னு பார்த்தா அப்படி வரலை... வேறென்னமோ வருது. 2.0 அம்புட்டுதானா?

ஆண்டவர் காசு பற்றி நிறைய சொல்லியிருக்கார் பேட்ட படத்தைப் பற்றி. ஒரு வேளை காசு மட்டும் தான் ரொம்ப முக்கியமோ? மகேந்திரன் இறந்ததும் அத்தனை பாராட்டு. காசு பார்த்து விட்டாரா அந்த மனுஷன். என்னமோ .. ஒண்ணும் புரியலைங்க

 *

1038. எங்க காலத்திலெல்லாம் ... 4 ... காசுக்கு காலம் காலமாக ஓட்டுப் போட்ட திராபைகள் நாம்.

*

என்னமோ காசு வாங்கிட்டு ஓட்டு போடுறது புதுசு மாதிரி எல்லாரும் பேசுறாங்க. அதிலும் திருமங்கலமும், R.K. நகரும் முன்மாதிரியா வச்சுப் பேசுவாங்க. ஆனால் சின்னப் பிள்ளையிலேயே இதைப் பற்றிக் கேட்டிருக்கேன்.

அந்தக் காலத்தில அப்பாவும் நானும் ஒரே பள்ளியில் தான் இருந்தோம் - அவர் ஆசிரியராக .. நான் மாணவனாக. அப்பா நாள் முழுவதும் ஓடி உழைக்கிற ஆளு. காலையில நாலரை மணிக்கு எழுந்து ஐந்து மணி பூசைக்குக் கோவிலுக்கு அம்மாவோட போயிருவார். அவரும் மெனக்கெட்டு என்னை எழுப்பி உட்டுட்டு போவார். அவங்க அந்தப் பக்கம் போனதும் நான் படுத்துத் தூங்கிடுவேன். அப்பா கோவிலுக்கும் போய்ட்டு அப்படியே ‘வீட்டு ட்யூஷன்’ எடுக்க போயிருவாங்க, இதெல்லாம் பசையான ஆட்களுடைய வீடாக இருக்கும். அதிலும் பல சமயங்களில் அப்பாவிடம் படித்தவர் தன் பிள்ளைக்கு வீட்டுக்கு வந்து பாடம் சொல்லித்தர அழைப்பார்கள். அவர்களிடமெல்லாம் பொதுவாக மாதா மாதம் ட்யூஷனுக்கு காசு வாங்க மாட்டார்கள். மொத்தமாக ஆண்டு இறுதியில் வரும். அது ஒரு சேவிங்க்ஸ் என்பார்கள். 7 மணிக்கு வீட்டுக்கு வந்தால் வீட்டு மெத்தையில் அடுத்த செட் மாணவர்களுக்கு ட்யூஷன். அப்பாவின் குளிப்பு, சாப்பாடு எல்லாமே interludeல் நடந்து விடும்,  மாலையும் இதே மாதிரி இரண்டு அல்லது மூன்று பேட்சாக ட்யூஷன் நடக்கும்.

மதியம் ஒன்றாக அப்பாவோடு உட்கார்ந்து சாப்பிடுவேன். அப்போது அப்பா அம்மாவிடம் ஏதாவது சொல்லிக் கொண்டே சாப்பிடுவார். அவர் ஒருவேளை எனக்கும் சேர்த்தே சொல்லியிருக்க வேண்டும். ஏனெனில் அவர் சொன்னதில் பல இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. சான்றாக, முதன் முதல் ஹவாய் செருப்பு வந்ததே... அந்த சமயம் அப்பா அம்மாவிடம் அந்த செருப்பைப் பற்றி பேசினார். முடிவில் வாழை மட்டையில் கிராமத்தில் செருப்பு செஞ்சு போடுவேமே அச்சு அசலா அதே மாதிரி இருக்கிறது என்றார். ஹீல்ஸ் இல்லை என்பதையும் சொன்னார். எங்களுக்கு அப்போ அது புதுசு. யாரோ வெளி நாட்டில் இருந்து கொண்டு வந்தது என்றார்கள்.

அப்படி ஒரு நாள் பேசிக்கொண்டே சாப்பிடும்போது அப்பா அப்போது நடந்த தேர்தல் - முனிசிபாலிடி தேர்தல் - பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்போதெல்லாம் ‘ஓட்டுப் பெட்டிகள்” கலர் கலரா இருக்கும். சிகப்பு, பச்சை, மஞ்சள் என்ற வண்ணங்களில் பெட்டிகள் இருக்கும். அந்தப் பெட்டிக்கு ஓட்டு போடு .. இந்தக் கலர் பெட்டிக்கு ஓட்டு போடு என்றுதான் பிரச்சாரம் நடக்கும். நான் சொல்கிற காலத்தில் கட்சி பெயர் சொல்லி ஓட்டுக் கேட்டதாக எனக்கு நினைவில்லை.

ஓட்டு கேட்கும் போது அந்தந்த ஏரியாவில் உள்ள பெரிய மனுஷங்களை உடனே அழைத்துக் கொண்டு அந்த ஏரியாவைச் சுற்றி வந்து வீட்டுக்கு வீடு போய் ஓட்டுக் கேட்பார்கள். நாங்கள் இருந்த தெற்கு வாசலில் இஸ்லாமியர்கள் அதிகம். என் கூட சண்டை போட்ட தாவூத்தின் சொந்தக்காரர் ஒருவர் தேர்தலில் நின்றார். அப்பாவையும் அழைத்திருக்கிறார்கள், ஒரு நாள் அவர்களோடு சென்று வந்தவர் அடுத்த நாள் மதியச் சாப்பாட்டு நேரத்தில் அம்மாவிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

‘எல்லோருமா போனோமா .. தேர்தலில் நின்றவருக்குப் பக்கத்தில் ஒருத்தர். அவர் கையில் ஒரு தாம்பாளம். அதில் வெற்றிலை வைத்து சூடக்கட்டியும் வைத்திருந்தார்கள். எந்தக் கலர் பெட்டி என்று சொல்லிவிட்டு வெற்றிலை மேல் காசு வைத்துக் கொடுத்தார்கள்”/ அம்மா ‘எவ்வளவு காசு வச்சாங்க?’ அது சிலருக்கு நாலணா ... சிலருக்கு எட்டணா வைத்தார்கள்’ என்றார் அப்பா. சூடத்தோடும் வெற்றிலையோடும் வைத்துக் கொடுத்தால் அது அவர்களைக் “கட்டிப் போடும்” என்றார்கள். சூடம் அடித்து சத்தியம் செய்வது போல் அது என்றார்கள்.

ஆக காசு வாங்கிட்டு ஓட்டு போடுறது பரம்பரையா அந்தக் காலத்திலிருந்து வருது. ஏதோ நேத்தோ முந்தா நாளோன்னு சொல்லிக்கிட்டு நம்மளையே ஏமாத்திக்க வேணாம்.

இதெல்லாம் எப்போ நடந்ததுன்னு எந்த வருஷமின்னு ஞாபகமில்லை, ஆனால் இதோடு கேட்ட சில விஷயங்களை வச்சா ஓரளவு வருஷத்தைக் கண்டு பிடிச்சிரலாம். ஏன்னா அப்பா இதைப் பற்றி பேசுறது மாதிரி ஒரு நாள் ’பாத்திமா காலேஜ் அப்டின்னு பொம்பிளைப் பிள்ளைகளுக்கு ஒரு காலேஜ் சிஸ்டர்ஸ் கட்டப் போறாங்களாம் ... ஆனால் புத்தி கெட்ட தனமா எங்கேயோ மதுரை டவுனை விட்டுத் தள்ளி கட்டுறாங்களாம். பொம்பிளைப் பிள்ளைகளுக்கு கட்டுறதை ஊருக்குள்ள கட்டணும்னு இந்த சிஸ்டர்களுக்குப் புரியலையே’ என்று கவலைப்பட்டார் அப்பா. இப்போ எடுத்துப் பார்த்தேன். அந்தக் கல்லூரி ஆரம்பித்தது 1953. ஆக அதுக்கு ஒன்று அல்லது இரு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அப்பா அப்படி சொல்லியிருக்க வேண்டும். நீங்களே கணக்குப் பண்ணிக் கொள்ளுங்கள் - எப்போது அந்த தேர்தல் நடந்திருக்க வேண்டுமென்று.

நானும் பாத்துட்டேன். காசுக்கு மடியிற ஆட்கள் ரொம்ப ஈசியா நாம் தான். கேடு கெட்டவர்கள் நாம். இதைப் பற்றி முக நூலில் எழுதவா என்று பெர்மிஷன் கேட்டேன். பெரியவங்க நிறைய பேர் எழுதுங்க அப்டின்னாங்க. அதுக்கு வரலாற்றிலிருந்து சில சான்றுகள் எடுத்தேன்; ஆனால் எழுதவில்லை. (எழுதணும் - நம்ம வண்ட வாளம் பத்தி)  பல முறை போர்களில் காசுக்குக் காட்டிக் கொடுத்த நாய்கள் நம்மில் அதிகம். அதிலும் வெளிநாட்டுக்காரன் வரும் போது கூட காசு, பதவி .. இப்படி எதற்காகவாவது காட்டிக் கொடுத்து வந்தவனை வெற்றியடையச் செய்திருக்கிறார்கள்.

காசுக்காக நாயா அலைஞ்சிருக்காங்க நம்ம முன்னோர்கள்.

நாமும் தொடர்கிறோம் ...






*

1037. SUPER DELUXE ... புரியலை.

*


ஆரண்ய காண்டம் பார்த்து அசந்து நின்னது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. ஆனா வருஷம் ஏழெட்டு ஓடிப் போச்சு. விஜய் சேதுபதி இல்லாவிட்டாலும் தியாகராஜன் குமாரராஜா படத்தைப் பார்க்க ஆவலோடுதான் இருந்தேன். வி.சே. சேர்ந்ததால் எதிர்பார்ப்பு இன்னும் கூடிப்போச்சு.

படம் பற்றி என்ன சொல்ல என்றுதான் இப்போது புரியவில்லை.

மொத்தம் நான்கு கதைகள். தொடர்பில்லாத கதைகள். ஏனிங்கே பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன என்று யோசித்துப் பார்த்தேன். புரியவில்லை.

முதல் படத்தில் நிறைய தமிழ்க் கெட்ட வார்த்தைகள் இருந்தன. இந்தப் படத்தில் அது ஒரே ஒரு வார்த்தை தான். அதையும் தமிழில் தலைகீழாகப் போட்டு ஒரு புரட்சி. புரியவில்லை.

நல்ல வேளை .. சமந்தாவைப் பொறுமையாகத்தான் பார்ப்பேன். இந்தப் படத்தில் அப்படியில்லை.அழகில்லாமல் தெரியும் அவரது உதடுகளுக்கு மேக்கப் மேன் ஏதோ மாற்றம் செய்து அவரை அழகாகக் காண்பித்திருக்கிறார். அவர் அழும் போதும், குரலை அடக்கிப் பேசும் போதும் அவர் பேசியது எனக்கு மட்டும் கேட்கவில்லையா? புரியவில்லையா? எல்லோருக்கும் அது தானா? புரியவில்லை.

அதென்ன அப்படி தலை போற ஒரு விஷயத்தை - ஒரு கொலையை(?) / மரணத்தை - அவரும் அவரது கணவரும் இவ்வளவு எளிதாக எடுத்துக் கொள்ள முடியும்? அந்தக் காரணத்தைக் கணவன் ஏற்றுக் கொள்வதும் புரியவில்லை.

பிரேதம் இருந்த வண்டியை  ரயில் பாதையில் நிறுத்தி விட்டு, அடுத்த ரயில் எப்போது வரும் என்று பக்கத்தில் கேட்கிறார் பாசில். அட... கூகுள் சாமிட்டயாவது கேட்டிருக்கலாம். அதை விட்டு யாரிடமோ கேட்டு இன்னொரு சாட்சியைத் தயார் செய்கிறார். எதற்காக இப்படி ஒரு மடத்தனம்? புரியவில்லை.

வில்லத்தனமான போலீஸ்காரருக்கு அந்தக் கொலை எப்படி தெரிந்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.அந்த விஷயம் எனக்குப் புரியவில்லை.

போலீசுக்காரர் தலையில் டிவி விழுந்து எப்படி அவர் சாகிறார்? பசங்க வீட்டுக் கூரையில் போட்டது (ஏன் டிவி அந்தப் பசங்க மாத்தினாங்க? அதில் ஏதேதோ வசனம் எல்லாம் வந்தது. என்னவென்றுதான் தெரியவில்லை. ) எப்படி இங்கே வந்து விழுந்தது. புரியவில்லை.
கடைசியில் செத்த ஆளையும் போலீஸ்காரரையும் ஒரு வண்டியில் வைத்து நாயகன், நாயகி ஊடலோடு ஊடலாடிக்கொண்டு சாதாரணமாகப் போகிறார்களே. எப்படி? புரியவில்லை.

*

வி.சே வரும் சீன்களில் லாஜிக் ரொம்ப உதைக்குது. எனக்கொரு சந்தேகம். transgenders குழந்தை பெற்றுக் கொள்ள முடியுமா? (கூகிள் சாமிட்ட கேட்டேன். Quoraவில் பதில் வந்தது. முடியுமாம்!) வி.சே. யின் பையனுக்கு இம்புட்டு புத்தியா?   இந்த ரோலுக்கு வி.சே. தேவையில்லை என்று நினைக்கின்றேன். இது புலிக்குப் புல் போட்ட மாதிரி இருக்கு நட்பிற்காகவும், வெறும் விளம்பரத்திற்காகவும் நடித்திருப்பாரோ? புரியவில்லை.

ஒரு புத்திசாலிப் பிள்ளையைக் காணவில்லை என்றால் உடனே வீட்டிற்கு வந்துவிட்டானா என்றுதானே தேட வேண்டும்.  அதைவிட்டு விட்டு பம்பாய்க்கு டிக்கெட் எதற்கு? புரியவில்லை.

*

ரம்யா கிருஷ்ணன் தரும் விளக்கங்கள் வினையா .. விளையாட்டா? காதில் பூ சுற்றுகிறாரா? மகன் தற்கொலைக்கு வேறு - கற்பு சம்பந்தப்பட்ட - சிறு விஷயம் ஒன்றைக் கூட வைத்திருக்கலாமே. ரம்யாவிற்கு ஏனிந்த கதை. புரியவில்லை.

மிஷ்கின் - அந்தக் கதை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்குமென்பதில் ஆச்சரியமேது. மிஷ்கின்னும் சரி.. அதற்கு அவ்வளவு அற்புதமாக கிறித்துவ பாதிரிகளும், பிரசங்கிகளும் பயன்படுத்தும் வார்த்தைகள். சாட்சி சொல்ல சில ஆட்கள். மிஷ்கின்னும் உதவியாளரும் பின்னிட்டார்கள்  போங்க! மிஷ்கின் உதவி கேட்கிறார் அவர் கடவுளிடம். ஒன்றும் வரவில்லை. சிலையை  உடைக்கிறார். வைரம் கொட்டுகிறது. அதன் பின் அவர் கேட்கும் கேள்வி... அழகு! சுனாமியில் சாமி சிலை இல்லாமல் வேறுஏதாவதைப் பிடித்துப் பிழைத்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பாய்? என்ற கேள்வியும் நல்ல கேள்வி!  எல்லாம் புரிந்தது.
*
அந்த 3 பசங்க ...காமெடியா? சீரியசா? Science fiction கதையா? சொல்ற கடைசித் தத்துவம் என்ன? எல்லாவற்றிற்கும் பாலியல் தான் பதிலா?

*
ரம்யா கிருஷ்ணன் பையனின் நண்பனும், வி.சே.யின் மகனும் கடைசி சீனில் குச்சி ஐஸ் சாப்பிடுகிறார்களே ... அதில் ஏதாவது ஒரு தத்துவம் ஒளிந்திருக்கிறதா? புரியவில்லை.

*    *    *    *
இதெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்.

பல விஷயங்கள் இதில் மிகவும் புதிதாகவும் நன்றாகவும் இருந்தன. ஒரு வேளை film makersக்கு அவை பாடமாகக் கூட இருக்கலாம்.

Colour ambience இதற்கான டெக்னிகல் சொல் என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது. அது மிகவும் நன்கிருந்தது. எல்லாம் மெல்லிய சிகப்பு. அதற்கு அடுத்தது காமிரா கோணங்கள். பசங்க ஓடும் போது சந்தின் ஒரு முனையில் அவர்கள்; அடுத்த முனையில் காமிரா. வி.சே. தன் மகனைத் தேடும் போது குறுகிய பாதைகள்; சந்து பொந்துகள்.  போலீஸ் ஸ்டேஷனின்  வண்ணமும், அதன் உட் தோற்றமும் சிறப்பு. படத்தில் இரு இடங்களில் காமிரா மேலே நோக்கும் போது விமானங்கள் குறுக்கே பறக்கின்றன. காண்பிக்கப்படும் இடங்கள் எல்லாமே நன்றாக இருந்தன என்பதை விட இயற்கையாக இருந்தன. Lovely locales!

முன்பு ஒரே ஒரு படத்தில் (இந்தி) ஒரு நல்ல விஷயம் பார்த்தேன். இந்தப் படம் முழுவதும் அதைச் சிறப்பாகக் கையாண்டிருந்தார்கள். காட்சி நடக்கும் போது சூழலில் உள்ள ஒலிகள் எல்லாமே சேர்ந்தே ஒலிக்கும். அது ராஜாவின் பாடலாக இருக்கலாம், இல்லையெனில் ஏதோ ஒரு பட்டறையில் அடிக்கும் சுத்தியல் ஒலியாக இருக்கலாம், அந்தந்த அறையில் இருக்கும் டிவியின் சத்தமாக இருக்கலாம். தெருவென்றால் பல கலவையான ஒலியாக இருக்கும். (இதற்கு பாராட்டு sound effects என்று போடுவார்களே அவருக்கானதா?) இந்த ஒலிக்கலவை நன்றாக இருந்தன. ஆனால் வசனத்தை மிகவும் கவனமாகக் கேட்க வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது.

பாஸில், சமந்தா, வி.சே.யின் மனைவி, வி.சே., குட்டிப் பையன் ... எல்லோரும் நன்கு நடித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அது எதுவும் எடுபடவில்லை. கூட்டத்தில் கோவிந்தா என்றாகி விட்டன. ஏனெனில் நான்கு கதைகள் (ஆனால் திரைக்கதையில் குழப்பமே இல்லாமல் தெளிவாக இருந்தன.) அந்தக் குழப்பத்தில் இவர்களின் நடிப்பு கரையேறவில்லை. பக்ஸ் நடிப்பையும் இவர்களோடு சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.

எப்படியோ? படம் பார்த்ததும் கொஞ்சம் தலை சுத்தியது. ஏன் இப்படி நான்கு கதைகளை வைத்து ஒரு படம் என்ற கேள்வி முன் நின்றது, ஒரு வேளை ஒரு வித்தியாசமான படம் எடுக்கும் முயற்சியா? சமந்தா பாகம் மட்டும் எடுத்திருந்தால் ஆரண்ய காண்டம் மாதிரி ஒரு படம் இயக்குனர் கொடுத்திருக்கலாமென்று தான் தோன்றியது.

அடுத்து, முன்பு ஒரு படத்தில் வி.சே. பற்றி ஒரு வரி எழுதியிருந்தேன். சினிமாவில் உடம்பைப் பற்றிக் கவலை படாத இரண்டே இரு நடிகர்கள் - சிவாஜி, வி.சே.  என்று எழுதியிருந்தேன். ஆனால் இப்போது அந்தப் பட்டியலில் இருந்து வி.சே.யை எடுத்து விடலாம். மகிழ்ச்சி.

அதே போல், இப்போது இன்னொரு வார்த்தை வி.சே. அவர்களுக்கு. நட்பை மிகுதியாகப் பாராட்டுகிறீர்கள் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்,. ஆனால் அதற்காக உங்கள் படங்களில் வெறுமனே விளம்பரத்திற்காக நடிக்க வேண்டாமே..

இந்தப் படமும், சீதக்காதி படமும் நிறைய எதிர்பார்ப்புகளை ஏற வைத்து விடுகின்றன, ஆனால் அவை substance இல்லாமல் போய் விடுகின்றன. பார்வையாளர்களுக்கு ஏமாற்றம். சீதக்காதியில் வி.சே. இறந்த பின் வரும் காட்சிகள் என்னைப் பொறுத்தவரை வெறும் காமெடி தான். இப்படத்தில் அவருக்கு கொடுத்த வேடம், நான் சொன்னது போல், புலிக்குப் போட்ட புல்.


வி.சே. தன் நடிப்பை வெளிக்கொணரும் படங்களுக்குச் சிறப்பிடம் கொடுத்தால் என் போன்றவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். 




*